«Γυναίκες με Κάλλος, Σοφία και Δύναμη! Γυναίκες Θαυμαστές, ως Ελληνίδες» Έκθεση Ζωγραφικής του P.S.Mavro/Stavriotis στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη 8/2/16-18/3/16

12642564_219004871771892_8271548279235076066_n

Γυναίκες που γνώρισα, αγάπησα και ζωγράφισα!
Γυναίκες με Κάλλος, Σοφία και Δύναμη!
Γυναίκες Θαυμαστές, ως Ελληνίδες!

Ps. Mavro/Stavriotis. Zωγραφική. Κερκυραϊκή Πινακοθήκη

• Γυναίκες με Κάλλος, Σοφία και Δύναμη – θαυμαστές ως Ελληνίδες!
Δυστυχώς – σε ένα ανδροκρατικό σύστημα, πάντα η ιστορική μνήμη είναι «επιλεκτική», έτσι σήμερα προβάλλονται μόνο τα ονόματα των αρχαίων διακεκριμένων ανδρών. Εγώ, για να τιμήσω αυτές τις – άγνωστες σε πολλούς από εμάς – διακεκριμένες (σκοπίμως κρυμμένες) γυναίκες… ζωγραφίζω (σε μετωπιαία μεταλιόσχημα στηθάρια, διαζώματος) και αναρτώ αυτά τα (υποθετικά) πορτρέτα γυναικών του Αρχαίου Κόσμου!

• Ευχαριστώ από τώρα, για την παρουσία σας στα εγκαίνια της έκθεσης,
καθώς και για το ενδιαφέρων που δείχνετε τόσα χρόνια για τις ζωγραφιές μου.
Ελπίζω να σας αρέσουν και αυτή τη φορά.

Ps. Mavro/Stavriotis
Zωγραφική. 8 Φεβρουαρίου – 18 Μαρτίου 2016.
Κερκυραϊκή Πινακοθήκη. Ιωάννου Θεοτόκη 77, 49100 Corfu, Kerkira, Greece. Tel 2661 041085

Η πρόσκληση απο τη Κερκυραϊκή Πινακοθήκη

• Ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Κερκυραϊκής Πινακοθήκης Μιχαήλ Άγγελος Βραδής, σας προσκαλεί στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του Παναγιώτη Μαυρόπουλου (Ps.Mavro/Stavriotis) με θέμα «Γυναίκες με Κάλλος, Σοφία και Δύναμη! Γυναίκες Θαυμαστές, ως Ελληνίδες».

• Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2016 και ώρα 19:00.

(Κερκυραϊκή Πινακοθήκη. Ιωάννου Θεοτόκη 77, 49100 Corfu, Kerkira, Greece. Tel 2661 041085)

Η έκθεση θα διαρκέσει έως 18 Μαρτίου 2016.
Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

12650161_756563194445539_1707068616_n

Ηλεκτρονικές διευθύνσεις για επιπλέον πληροφορίες.
• To Ηλεκτρονικό εκθεσιακό έντυπο της Έκθεσης,
μπορείτε να το βρείτε να διαβάσετε κείμενα και να δείτε φωτογραφίες έργων ελεύθερα ΕΔΩ… http://issuu.com/psmavro/docs/
• Τη σελίδα της Εκδήλωσης – Έκθεσης μπορείτε να τη βρείτε ΕΔΩ…
https://www.facebook.com/events/554614918046358/
• Τη σελίδα του Ps.Mavro/Stavriotis στο Facebook μπορείτε να τη βρείτε ΕΔΩ…
https://www.facebook.com/ps.mavro.7

SITE 1

* Ευχαριστώ για την παρουσίαση, ανάρτηση, δημοσίευση, εκφώνηση, προώθηση,
ή για όποια άλλη προβολή της έκθεσης μου.
Ps. Mavro/Stavriotis

Κερκυραϊκή Πινακοθήκη. Ιωάννου Θεοτόκη 77, 49100 Corfu, Kerkira, Greece. Tel 2661 041085
info@corfuartgallery.com , psmavro@yahoo.com

«ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ» P.S.Mavro/Stavriotis

adadafa

(κλικ στην εικόνα)

ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΩΝ ΝΕΑΝΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ

Αφιερωμένο σε μικρά & μεγάλα παιδιά

Μια σειρά με κλασσικά μυθολογικά θέματα, δουλεμένα με εικονογραφική (λαϊκή, πολλές φορές) διάθεση κατάλληλα για βοηθήματα αφηγήσεις των μύθων. (Ζωγραφιές για να λέω ιστορίες στα εγγόνια μου, τη Λυδία και την Ίριδα!). Ακρυλικά και σκόνες πάνω σε τελάρο-μουσαμά. Δυστυχώς λόγω βερνικιού και κακού φωτισμού οι φωτογραφίες δεν είναι και τόσο καλές, αλλά μια γεύση θα πάρετε.

Τα θυμάστε τα «ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ»…?! (Έκδοση ΑΤΛΑΝΤΙΣ, της δεκαετίας 1960-1970 περίπου…) Από αυτά έχω επηρεαστεί (!) και χρησιμοποιώ σχέδια για την δημιουργία (κάποιων από…) αυτών των πινάκων. Όπως εμείς γνωρίσαμε την Παγκόσμια και την Ελληνική λογοτεχνία μέσα από αυτά τα «ΚΛΑΣΣΙΚΑ»… έτσι και τώρα, προσπαθώ να μυήσω τα εγγόνια μου (τη Λυδία και την Ίριδα) αναπλάθοντας κάποια από τα πρότυπα σχέδια που βλέπαμε σε αυτά…

P.S.Mavro/Stavriotis

Ζωγραφική

«Ελληνικά Μυθολογικά Θέματα«

Κέρκυρα 2010-2014

 

 

 

«Ένας πίνακας – μία ιστορία» P.S.Mavro/Stavriotis


12193414_723852961049896_6709033387078137239_n
• «Ο Άρχοντας Άλντε-πατε-χα, με τη βοήθεια της «Κυρίας της Τι-χουα-κούλπα», (της ονομαζόμενης Χούα-Άκα-Πούκα) ανέβηκε στο θρόνο των Ίνκας και κυβέρνησε κάτω από τη σκιά της. Aπέκτησε μαζί της πολλές θυγατέρες… αλλά κανέναν γιό.

Το μεγάλο λάθος του, ήταν ότι, επιχείρησε να παντρευτεί μια από αυτές, για να αποκτήσει αρσενικό παιδί από το αίμα του. Παραμέρισε λοιπόν, την «Κυρία της Τι-χουα-κούλπα»… αλλά αυτή, με δόλο τον ξεγέλασε, τον παρέσυρε στο κρεβάτι της και τον ευνούχισε.

11921620_723853011049891_5622886796430269396_n

Με τη σύμπραξη του κουνιάδου και εραστή της, η «Κυρία της Τι-χουα-κούλπα», δηλητηρίασε τη θυγατέρα της, ευνούχισε τον Άρχοντα Άλντε-πατε-χα και με τη σύμπραξη του κουνιάδου και εραστή της, τον εκθρόνισε και τον φυλάκισε (για πάντα) μέσα σε ένα υγρό σκοτεινό υπόγειο κελί.

Η «Κυρία της Τι-χουα-κούλπα» ανέβασε στο θρόνο των Ίνκας, τον κουνιάδο και εραστή της, απέκτησε μαζί του, 5 γιούς και κυβέρνησε (μέσο αυτού – ακόμα και μετα το θάνατό του) ως τα βαθιά γεράματα της, την Αυτοκρατορία».

Ας σημειωθεί δέ, πως… (ακόμα και μετά το θάνατο του εραστή της, σε μεγάλη πια, ηλικία) …τέσσερεις γιούς θυσίασε στη Μεγάλη Πυραμίδα του Μέξικο, μέχρι στο θρόνο των Ίνκας να ανέβει ο μικρότερος και ο πιο αγαπημένος της γιός.

Μόνο τότε, η Κυρία της Τι-χουα-κούλπα, υσήχασε και αφέθηκε να την οδηγήσουν (ζωντανή ακόμα) στον τάφο της, μια και (όπως λένε) ακόμα και ο θεός του θανάτου φοβόταν να την πλησιάσει!

12196036_723853057716553_1959386017130833985_n

Η ονομαστή Χούα-Άκα-Πούκα (η τρομερή «Αφέντρα των Υψηλών Τόπων») ίσως να παραμένει, ακόμα και σήμερα, θαμμένη ζωντανή κάτω από τα ερείπια της παλιάς πόλης Τι-χουα-κούλπα… γι’ αυτό οι αρχαιολόγοι που θα εργαστούν εκεί… θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί…

• Ένας πίνακας – μία ιστορία. Απόσπασμα από ένα μυθιστόρημα που δε θα γραφτεί ποτέ.

P.S.Mavro/Stavriotis

Ένα σημείωμα για το εικαστικό σύνολο που θα παρουσιάσει από 28/09/2015 έως 30/11/2015 η Πηνελόπη Βολτέρρα, στην Κερκυραική Πινακοθήκη …γράφει ο Ps.Mavro/Stavriotis

12002079_710586265709899_3000237003888384968_n

Έργα δύναμης- εμπειρίες ψυχής!

Η εικαστικός Πηνελόπη Βολτέρρα μοιάζει να καταθέτει στα έργα της, «εμπειρίες ψυχής»! Eικόνες Δύναμης, από πολλά χρόνια (απόκρυφες- ξεχασμένες) καταχωνιασμένες επίτηδες σε καλά κρυμμένα Κοσμικά «συρτάρια». Η ζωγράφος ψαχουλεύει τα «συρτάρια» της και ανασύρει από αυτά επιλεκτικά «κομμάτια» ζωής- αλήθεια ποιας ζωής… Της εδώ ή της εκεί; Όσοι είναι τυχεροί και βλέπουν αυτά τα «κομμάτια», αναθυμούνται και αυτοί, δικά τους κρυμμένα «κομμάτια», τα οποία, με τη σειρά τους, τα ανασύρουν και αυτά από τη λήθη.

Αυτό είναι το όφελος από την εικαστική εργασία της Πηνελόπης Βολτέρρα. Δύσκολο το έργο της γιατί, για τους πολλούς, είναι ευκολότερο το να μη «θυμηθούν». Δύσκολο αλλά όμορφο και ωφέλιμο! Φυσικά ούτε λόγος για την αναμφισβήτητη ικανότητα της, στο χρώμα, στο σχέδιο και στη σύνθεση. Η Πηνελόπη Βολτέρρα είναι «Διδάσκαλος» σε αυτά! Όσο για την ατμόσφαιρα που δημιουργεί, με το χρωστήρα και τα σχήματα της παλαιότερα ή με τα γλυπτά και τους όγκους αυτή τη φορά, πράγματι είναι ατμόσφαιρα «Αγγελική»!

Αυτά, είχα την τύχη βλέποντας έργα της να τα διαισθανθώ παλαιότερα. Αλλά η επιβεβαίωσή όλων, έρχεται τώρα. Βλέποντας αυτά τα Νέα- αλλά Παλαιά για εμένα Αρχέτυπα- γλυπτά έργα της Πηνελόπης Βολτέρρα, πάλι την ίδια διαπίστωση κάνω!

Επιτρέψτε μου να καταγράψω αυτό που αισθάνομαι κάπως «αλληγορικά και ποιητικά»… Η συγκεκριμένη καλλιτέχνης είναι μια «αρχαία ψυχή» που μετά από μακροχρόνια σπουδή της, πάνω στο σχήμα, το χρώμα και την σύνθεση, αλλά και μετά από σοβαρή μελέτη των υλικών έκφρασης που χρησιμοποιεί, επιλέγει να εμπλακεί σε «μάχη», σε υλικό πεδίο. Μετά από την όποια διείσδυσή της στους Ακκασικούς χώρους, μετά από μυστικές σπουδές και ύστερα από ανέκφραστες μυστηριακές τελετουργίες που της δίνουν υψηλές αισθητικές μυήσεις, αναδύεται και πάλι στο ΕΔΩ, επιστρέφοντας από τον Πλατωνικό Κόσμο των Ιδεών και των Προτύπων!

Γυρνώντας η καλλιτέχνης από την ονειρική Ατλάντια Πολιτεία, όπου, ως Ιάσονας- Αργοναύτης είχε επισκεφτεί και όπου, ως Θησέας- μαθητής θήτευσε, και αφού δραπέτευσε από τον Κοσμικό Λαβύρινθο, όπου βασίλευε το Τέρας της Λήθης, εμφανίζεται και πάλι ΕΔΩ! Αυτή τη φορά ως Ηρακλής, έτοιμη ως καλλιτέχνης- ιέρεια να τελέσει Άθλους! «Αυτό» που φέρνει μαζί της από ΕΚΕΙ που πήγε, είναι ό, τι βιωματικά κέρδισε, ό, τι έκλεψε, ή ό, τι της χαρίστηκε. «Αυτό» θέλει να το υλοποιήσει να το μορφοποίησει και να το κοινοποιήσει ΕΔΩ.

Η Γνώση που δεν κοινοποιείται «καίει» αυτόν που την ιδιοποιείται ή την κρύβει.

Η Πηνελόπη Βολτέρρα κατασκευάζει ένα φανερό υλικό Ναό όπου μέσα σε αυτόν ιερουργεί- τοποθετεί μορφές, όγκους, φόρμες, χρησιμοποιώντας ματιέρες και τονικότητες. Με οικείους σε αυτήν συμβολισμούς επιχειρεί να αφηγηθεί στους επισκέπτες- προσκυνητές τον μύθο της Γένεσης και της Δημιουργίας των Κόσμων- όχι μόνο όπως αυτή τον κατανοεί, αλλά και όπως της επιτρέπεται να αποκαλύψει. Μέσα σε αυτόν τον υλικό εικαστικό Ναό τα ανεκδιήγητα, τα ανέκφραστα, τα άυλα και τα αφανή γίνονται διήγηση, εκφράζονται, υλοποιούνται και μορφοποιούνται με την Τέχνη της Πηνελόπης Βολτέρρα.

Αυτά εκλαμβάνω και αυτά καταγράφω! Δεν είναι απαραίτητο ως καλλιτέχνης η Πηνελόπη Βολτέρρα να ερμηνεύσει η ίδια το έργο της. Ούτε είναι απαραίτητο να συμφωνεί με αυτά που εγώ διαισθάνομαι, βλέπω και κατανοώ. Άλλωστε αυτό είναι η μαγεία της Τέχνης. Ο δημιουργός καλλιτέχνης δημιουργεί αισθητικούς- νοητικούς κόσμους… Και ο φιλότεχνος παρατηρητής, ανάλογα την οπτική του, εκλαμβάνει αυτό που μπορεί και αυτό που θέλει. Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι με αυτό το σημείωμά μου κατανόησα και ερμήνευσα το έργο της Πηνελόπης Βολτέρρα. Θέλησα όμως να μοιραστώ μαζί της και μαζί σας αυτές τις σκέψεις μου, δείχνοντας την δική μου οπτική.

Κυρία Πηνελόπη Βολτέρρα, σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που, με το πρόσφατο εικαστικό έργο σας, με μυήσατε στον Κόσμο σας, μου χαρίσατε ΥΨΗΛΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ και με βάλατε ξανά σε παλιούς δρόμους σκέψης…

Ps.Mavro/Stavriotis – ζωγράφος.

12019973_710586389043220_1309787374951681664_n

Ο Μιχαήλ Άγγελος Βραδής και η καλλιτεχνική επιτροπή της Κερκυραϊκής Πινακοθήκης σας προσκαλούν στα εγκαίνια της έκθεσης γλυπτικής της Πηνελόπης Βολτέρρα.
Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2015 και ώρα 19:00.
Η έκθεση θα διαρκέσει έως 30 Νοεμβρίου 2015.
Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

3 ψηφιακά βιβλία του P.S.Mavro

Τρία βιβλία του P.S.Mavro όπου μπορείτε να τα διαβάσετε δωρεάν από την ψηφιακή βιβλιοθήκη του issuu. Κλικ στους τίτλους και καλή μελέτη!!!

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥΣ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ

Η Πνευματικότητα στη Ζωή και στο Θάνατο

Πνευματικότητα και Τέχνη

Published in: on Ιουνίου 13, 2015 at 14:16  Σχολιάστε  
Tags: , , , ,

P.S.Mavro/Stavriotis «ΝΕΚΥΙΑ πεδία» έκθεση ζωγραφικής στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη

10856652_595888510513009_7042378956304656418_o

ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ / «ΝΕΚΥΙΑ πεδία»
Ιεροί ποταμοί! Παραποτάμιοι (παράχθιοι)
τόποι «Ολβίων ηρώων» και «Μακάρων πεδία»
P.s. Mavro/Stavriotis
Εγκαίνια Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2015
στη Κερκυραϊκή Πινακοθήκη του Μιχαήλ Άγγελου Βραδή

• Ιεροί ποταμοί! Παραποτάμιοι (παράχθιοι) τόποι «Ολβίων ηρώων» και «Μακάρων πεδία»! (…στην Ελλάδα στην Ασία και την Εσπερία!)
• ΤΑΠΕΙΝΕΣ ΠΕΡΙΚΟΚΛΑΔΕΣ – ΑΚΑΝΘΟΙ – ΚΡΙΝΑΚΙΑ – ΚΡΟΚΟΙ – ΦΙΔΟΧΟΡΤΑ – ΑΓΡΙΟΛΟΥΛΟΥΔΑ του αγρού και ΘΛΙΒΕΡΟΙ ΑΣΦΟΔΕΛΟΙ –πάντα δίπλα σε ΠΟΤΑΜΙ..!
• Πολύπτυχα έργα (με ακριλικά, σκόνες και λαδοπαστέλ) επάνω σε απλά χαρτόκουτα αλλά και σε καμβά. Έργα φιλοτεχνημένα με ΕΜΟΝΗ… λες και όλη η αίθουσα είναι ΕΝΑ και ΜΟΝΟ ζωγραφικό έργο!
• Έργα που αποκαλούνται «ΝΕΚΥΙΑ» παρ’ όλη την οργιαστική βλάστηση που παρουσιάζουν. Όχθες (ανθισμένες) ποταμιών… που φέρνουν – ή που παίρνουν – ζωή. Ιεροί ποτάμιοι δρόμοι που πηγάζουν φαινομενικά από το πουθενά και που οδηγούν και πάλι στο πουθενά. Μόνο νερό και φυτικός διάκοσμος… χωρίς έντομα πουλιά και ζώα.
• Έργα φιλοτεχνημένα λες, με ιερή ΕΜΟΝΗ..! Παράχθια τοπία, που σε αυτά, η ανθρώπινη παρουσία είναι έκδηλη μόνο μέσα από την παντελή απουσία της.
• Ζωγραφικά έργα που μας υποδεικνύουν το (από παλιά) ξεχασμένο «Αρχαίο Μυστικό» και που μας καλούν να το αναθυμηθούμε – αλλά όχι να το φανερώσουμε στους αμύητους – λες και μας προτρέπουν (αυτή τη φορά) να το κρατήσουμε καλά φυλαγμένο στο μυαλό και την καρδία μας.

1601583_610270235741503_3817451585499016942_n

Ps. Mavro/Stavriotis / Zωγραφική
Εγκαίνια Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2015
Στη Κερκυραϊκή Πινακοθήκη του Μιχαήλ Άγγελου Βραδή

η εκδήλωση στο facebook

10915285_705746932872780_8104385497201889707_n

P.S. Mavro / Stavriotis «Πρόσωπα – αληθή και αναληθή – που μιλούν και αφηγούνται»

DIAF.AFISA PSMavro




Έκθεση Ζωγραφικής, P.S.Mavro/Stavriotis.
sifis antras• Tη Δευτέρα, 5 Αυγούστου (και ώρα 8.00 το βράδυ) εγκαινιάζετε στην «Kερκυραϊκή Πινακοθήκη» (Ιωάννου Θεοτόκη 77 / Κέρκυρα) μια πολύ ενδιαφέρουσα Έκθεση Ζωγραφικής, του Παναγιώτη Μαυρόπουλου (P.S.Mavro/Stavriotis) που έχει σαν τίτλο… «Πρόσωπα – αληθή και αναληθή – που μιλούν και αφηγούνται». Ο Κερκυραίος καλλιτέχνης παρουσιάζει, με το μοναδικό, δικό του – ιδιότυπο – τρόπο, μια σειρά από υποθετικά πρόσωπα – ποτρέτα, ζωγραφισμένα (με παστέλ λαδιού, ακριλικά και σκόνες), πάνω σε χαρτόνια από χαρτόκουτες!
KEPKYPAΪKH ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ. Aύγουστος – Σεπτέμβριος 2013.
P.S.Mavro/Stavriotis. «Πρόσωπα – αληθή και αναληθή – που μιλούν και αφηγούνται». Eγκαίνια: Δευτέρα 5 Αυγούστου / ώρα 20:00 μ.μ.
* «Eυχαριστούμε εκ των πρότερων (!) τόσο για την παρουσία σας στα Eγκαίνια της Έκθεσης μας, όσο και για την προβολή αυτής της καλλιτεχνικής εργασίας». (Μιχαήλ – Άγγελος Βραδής – P.S.Mavro/Stavriotis)
 PSMavro Agios me koystoymi
Aπό το γλύπτη Γιώργο Μέγγουλα…
για την τελευταία ζωγραφική εργασία του P.S.Mavro/Stavriotis 
που παρουσιάζετε στην «Kερκυραϊκή Πινακοθήκη».
Το «πικρό χιούμορ» και η αναζήτηση της κρυμμένης πνευματικότητας, 
όπως καταγράφετε Εικαστικά στα «Πρόσωπα» του P.S.Mavro/Stavriotis 
Giorgos Meggoylas f1
Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ (με αυξανόμενο ενδιαφέρων) την καλλιτεχνική εργασία του P.S.Mavro/Stavriotis, όπως αυτή παρουσιάζετε στις εκθέσεις όπου συμμετέχει.
Αυτή τη φορά διαπιστώνω ότι… τα έργα που επέλεξε να μας παρουσιάσει δεν είναι μια απλή παράθεση «πορτρέτων». Η προσεκτική παρατήρηση τους με κάνει να υποψιαστώ πως υπάρχει κάτι πολύ βαθύ και πολύ φιλοσοφημένο που θέλει να μας πει ο καλλιτέχνης!
PSMavro VENETINOS kitrinogenisΤα «Πρόσωπά» του P.S.Mavro, ομοιάζουν να έχουν βγει μέσα από αγιογραφίες, ή από τις φωτογραφίες συγγενών που βρίσκονται κορνιζαρισμένες και κρεμασμένες στα παλιά σπίτια μας. Η φθορά, ο θάνατος, η λησμονιά, ή η ανάμνηση καταγράφετε και υποδεικνύετε εικαστικά, πολλές φορές ακόμα και με ένα ιδιότυπο πικρό σαρκαστικό χιούμορ. Mε αυτό το εικαστικό αλλά και λεκτικό σαρκασμό (του P.S.Mavro) προβάλλονται τα βαθύτερα «δράματα» που δημιουργούνται από τις σχέσεις και τις ιδιαιτερότητες των ανθρώπων. Οι προσωπικές ιστορίες όλων μας, έχουν ως αφετηρία πάντα κάποια αιτία, παρουσιάζουν μία απρόβλεπτη πλοκή… και σχεδόν συχνά μας οδηγούν σε οδυνηρή κατάληξη.
PSMavro MarikakiΜέσα από τα έργα του P.S.Mavro υποδεικνύεται εξατομικευμένο το ανθρώπινο «Δράμα» στην ολότητα του. Τα «Πρόσωπα» διηγούνται μία αρχέτυπη ιστορία, που ο παρατηρητής διαβάζει στα μάτια των εικονιζόμενων. Πρόκειται για «αφηγήσεις» απλές – γήινες, αλλά και βαθιά φιλοσοφημένες. Aυτή η ιστόρηση επιτυγχάνετε από το P.S.Mavro – όχι απλά με την τεχνική και το στυλ, που επιλέγει να χρησιμοποιήσει – αλλά με την Eσωτερικότητα που καταφέρνει να αναδείξει μέσα από το έργο του.
Τα «Πορτρέτα» του P.S.Mavro δεν είναι απλές «φωτογραφικές» απεικονίσεις προσώπων… ούτε επιδιώκετε η όποια «ομοιότητα» με νατουραλίστικες τεχνικές. Πολύ περισσότερο δεν υπάρχει καμία «ωραιοποίηση» και κανένα «φινίρισμα» του έργου του. Ο καλλιτέχνης αδιαφορεί για όλα αυτά. Ο P.S.Mavro/Stavriotis βαθιά επηρεασμένος από τη Mεσαιωνική ανατολική ζωγραφική (που καθορίζει την ελληνικότητα του) αδιαφορώντας για δυτικά πρότυπα και επηρεασμούς – ζει και εργάζεται (τα τελευταία χρόνια) απομονωμένος στο νησί μας.
Με αυτά τα έργα του, μας παρουσιάζει έναν «παραδοσιακά – σύγχρονο» τρόπο γραφείς και απεικόνισης, τόσο δυνατό που… θα ήταν αδιανόητο, κάποιος, βλέποντας αυτή την έκθεση, να μη νιώσει τα ίδια συναισθήματα που θα ένιωθε μπαίνοντας σε μία Mεσαιωνική εκκλησία! Τα βλέμματα των αγίων, που σε κοιτούν από ψηλά, από τις τοιχογραφίες, είναι τα ίδια με αυτά των πορτρέτων του P.S.Mavro! Έχουν ακριβός την ίδια Ιερότητα και εκπέμπουν την ίδια Πνευματικότητα. Εξάλλου, οι άγιοι ήταν και αυτοί καθημερινοί άνθρωποι.
PSMavro kopela
Η δύναμη, του καλλιτεχνικού έργου του P.S.Mavro/Stavriotis, στηρίζεται (όπως προ είπαμε) καθαρά στην Πνευματικότητα που εκπέμπετε (εκ βαθέων) από τα πρόσωπα που απεικονίζονται. Αυτό που εκπέμπετε είναι κάτι υψηλό, εκλεπτυσμένο και πνευματικό… κάτι που δεν περιγράφετε με λόγια αλλά βιώνετε με συναισθήματα και σκέψεις, που γεννιούνται με την προσεκτική παρατήρηση των έργων. Neoplasia 6Έργων εσωτερικών που λειτουργούν σαν καθρέφτης… και που σε αυτά ο κάθε ένας μας, βλέπει κομμάτια της ψυχής του. Αυτό ακριβός συμβαίνει και με τη θέαση μιας λατρευτικής ιερής εικόνας. Σε αυτήν, ο απλός άνθρωπος, βλέπει την «εν δυνάμει» αγιοποίηση του. Όπως η «αγιότητα» των «ιερόν προσώπων», κατακτήθηκε μέσα από τα βάσανα που προκλήθηκαν από τα πάθη, τα πιστεύω και τα θέλω τους… έτσι και ο απλώς καθημερινός άνθρωπος, με όλα τα βάσανα, τα πάθη και τις ατέλειές του… θα καταφέρει τελικά να «εκ πυρωθεί» και να μετουσιωθεί σε «Πνεύμα Άγιο».
DIAF.PROSKL.PSMavroΚάτι ακόμα που είναι έκδηλο σε αυτή την έκθεση, είναι η σύνθεση και η ανασύνθεση των εικόνων. Όλοι μας έχουμε δει – δίπλα στους αγίους, στα εικονοστάσια των σπιτιών μας… αναρτημένα παλιά συγγενικά φωτογραφικά πορτρέτα… Ο συνειρμός της ταύτισης της λατρευτικής εικόνας και του συγγενικού φωτογραφικού πορτρέτου είναι φανερός. Οι πρόγονοί μας , στη μνήμη μας έχει είδη αγιοποιηθεί! Γι αυτό λοιπόν, πολλά από τα πρόσωπα που ζωγραφίζει ο P.S.Mavro/Stavriotis, έχουν φτερά αγγέλου ή φέρουν φωτοστέφανο δόξας.
Θα κλείσω αυτό το σημείωμα με μια προσωπική μου ανάμνηση. Κάποτε είχα ρωτήσει το Γιάννη Τσαρούχη… «Δάσκαλε, γιατί ζωγραφίζετε – ως αγγέλους με φτερά – τα μοντέλα σας? Ο Τσαρούχης με κοίταξε και χαμογελώντας μου, ειρωνικά… δε μου απάντησε! Τώρα, βλέποντας τα «πορτρέτα», τους «άγιους» και τους «αγγέλους» του P.S.Mavro/Stavriotis νομίζω ότι βρήκα την απάντηση στο ερώτημά μου.
Προτρέπω τους φιλότεχνους να επισκεφτούν και να δουν αυτή την έκθεση… να κρίνουν τα έργα στο σύνολό τους, να τα δουν αλληλένδετα και ως ενότητα με τα κείμενα που τα συνοδεύουν… αλλά κυρίως να τα πλησιάσουν κάνοντας μια πιο προσωπική Εσωτερική προσέγγιση προβάλλοντας σε αυτά τον εαυτό τους. θα κερδίσουν πολλά!
Γιώργος Μέγγουλας
Γλύπτης / Ιππότης γραμμάτων και τεχνών της Γαλλικής Ακαδημίας.
Αύγουστος 2013 …για την τελευταία ζωγραφική εργασία του P.S.Mavro/Stavriotis 
…………………………….
P.S.Mavro / Stavriotis – Ζωγραφική. 
«Πρόσωπα – αληθή και αναληθή – που ομιλούν και αφηγούνται». 
Παστέλ λαδιού και σκόνες σε χαρτόκουτα! 
Kερκυραϊκή Πινακοθήκη. Aύγουστος – Σεπτέμβριος 2013.
Εγκαίνεια: Δευτέρα 5 Αυγούστου / ώρα 20:00 μ.μ.
DIAF.PSMavro

Published in: on Αύγουστος 1, 2013 at 14:50  Σχολιάστε  
Tags: , , , ,

«H ζωή είναι ωραία και ο θάνατος θλιβερός» …από δύο Κερκυραίους Zωγράφους, στην «Kερκυραϊκή Πινακοθήκη»

• Tη Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου (και ώρα 8.30 το βράδυ) εγκαινιάζετε στην «Kερκυραϊκή Πινακοθήκη» (Ιωάννου Θεοτόκη 77 / Κέρκυρα) μια πολύ ενδιαφέρουσα Έκθεση Ζωγραφικής, που έχει σαν τίτλο… «H ζωή είναι ωραία και ο θάνατος θλιβερός». Οι ζωγράφοι P.S.Mavro/Stavriotis – Γιώργος Α. Μικάλεφ, ανοίγουν την φετινή Xειμερινή Εικαστική περίοδο της «Kερκυραϊκής Πινακοθήκης» παρουσιάζοντας τα νέα ζωγραφικά έργα τους. Οι καλλιτέχνες δούλεψαν προγραμματισμένα με «κοινό τίτλο»… αλλά ο κάθε ένας με το δικό του πρωτότυπο τρόπο. Το αποτέλεσμα τελικά και αυτής της εικαστικής συνεργασίας τους… τουλάχιστον μας «εκπλήσσει» και μας «προβληματίζει»!

• Ο P.S.Mavro/Stavriotis (ο «παλαιότερος») ζωγραφίζει επάνω σε κοινές χαρτόκουτες συσκευασίας «Προθανάτια, Επιθανάτια, Μεταθανάτια» έργα… και λέει για τη ζωγραφική του… «Προβληματίζομαι, το τελευταίο καιρό, πάνω στο τρίπτυχο «Προθανάτια, Επιθανάτια, Μεταθανάτια». Όλος αυτός ο προβληματισμός, μου έδωσε θέμα για ζωγραφική. Φιλοτέχνησα έργα με θέμα «Ο Θάνατος είναι άσχημος», «Oι αρχέγονοι θεοί του Θανάτου», ή «Τα αρχαία θεϊκά ζευγάρια» κλπ… Αυτά τα έργα μου, είναι ζωγραφισμένα επάνω σε ταπεινές – φτωχές – χαρτόκουτες συσκευασίας – με ακριλικά χρώματα και λαδοπαστέλ. Τη βασική φόρμα – στάση – των έργων την έδωσε το όρθιο ανάπτυγμα της χαρτόκουτας, πάνω στην οποία και είναι ζωγραφισμένες οι Aρχέγονες – Πρώτο γονικές – φιγούρες μου…».

• Ο Γιώργος Μικάλεφ (ο «νεότερος») ζωγραφίζει επάνω σε χαρτί… «Ευοίωνα και δυσοίωνα στιγμιότυπα καθημερινότητας», όπως λέει ο ίδιος και συμπληρώνει… «Ως καλλιτέχνης μπορεί να διακατέχομαι από την εμμονή ενός επικείμενου πιθανού «ψυχικού ακρωτηριασμού» της γενιάς μου… αλλά δεν παύω να βλέπω και τη χαρά της απλής ζωής, του έρωτα, της προσφοράς, της φιλίας και της δημιουργικότητας. Στα έργα μου ζωγραφίζω «ευοίωνα στιγμιότυπα» να συνυπάρχουν μαζί με τα «δυσοίωνα στιγμιότυπα». Κατά κάποιο τρόπο – τα «ευοίωνα» ξορκίζουν τα «δυσοίωνα»! …και όλα αυτά γιατί πιστεύω πως, τελικά «ανάμεσα στο καλό και στο κακό, θα βρεθεί η ισορροπία», μία ισορροπία σαν αυτή που επικρατεί ανάμεσα στους «Αμνούς» και τους «Γνώμους» που αγαπώ να ζωγραφίζω κατά καιρούς!»

• Τα έργα παρουσιάζονται ως ενότητα, στην Iδιωτική «Kερκυραϊκή Πινακοθήκη» του Mιχαήλ Aγγέλου Βραδή. (Ιωάννου Θεοτόκη 77 / Κέρκυρα) από τις 3/9/12 – έως τις 19/11/12.

• Eυχαριστούμε εκ των πρότερων τόσο για την παρουσία σας στα Eγκαίνια της Έκθεσης…
όσο και για την προβολή αυτής της καλλιτεχνικής εργασίας.

Οι καλλιτέχνες
P.S.Mavro/Stavriotis – Γιώργος Α. Μικάλεφ

Παρακαλούμε και ευχαριστούμε για την δημοσίευση του.

http://www.facebook.com/events/392051437516368/

Ο Παππούς-Δράκος, η Γιαγιά-Στρίγκλα και… ο Πρωτοχρονιάτικος «Greek Mussakas» …της κ. Λόλας! …του P.S.Mavro

Ένα επίκαιρο Πρωτοχρονιάτικο «παραμύθι»
από τον P.S.Mavro/Stavrioti 
αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά του κόσμου.
Τώρα που είναι Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, είναι συνήθεια οι άνθρωποι να μαγειρεύουν νόστιμα φαγητά, να φτιάχνουν γλυκά, να στολίζουν εορταστικά το τραπέζι τους, να τρώνε όλοι μαζί – οικογενειακά – να τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους πίνοντας καλό κρασί, να ανταλλάσουν δώρα και ευχές…(!) αλλά και να αφηγούνται όμορφες ιστορίες!
Φυσικά το «τώρα» (που χρησιμοποίησα σαν πρώτη μου λέξει) είναι τελείως ανεπίκαιρο, μια και στις ημέρες μας -οικονομικά- υπάρχει μεγάλη στενότητα. Τα χρήματα λείπουν από τα περισσότερα σπίτια… γιατί όλοι μας σκεπτόμαστε, αυτούς που είναι ακόμα φτωχότεροι από εμάς!
Μια και λοιπόν, τα τελευταία χρόνια και εγώ δυσκολεύομαι οικονομικά… και δεν μπορώ να κάνω δώρα (ιδιαίτερα στα παιδιά) …σκαρφίζομαι ιστορίες και παραμύθια, που σαν καλός παππούς, πρώτα τα αφιερώνω στις δύο εγγονές μου, τη Λυδία και την Ίριδα, μετά στα ανίψια μου και φυσικά σε όλα τα παιδιά του κόσμου!
Για αυτές τις γιορτές λοιπόν έγραψα μια αλληγορική ιστορία που μιλά για φαγητό (φάτε μάτια – ψάρια, που λένε…) και την ονόμασα…
Ο Παππούς-Δράκος, η Γιαγιά-Στρίγκλα και… 
ο Πρωτοχρονιάτικος «Greek Mussakas» 
…της κ. Λόλας!
Κάποτε ήταν μία εποχή που, αν κάποιος περνούσε έξω από τις κουζίνες και τα παραθύρια του χωριού, θα τρελαίνονταν από τις μυρωδιές! Λογίς λογίς φαγητά μαγειρεύονταν από τις νοικοκυρές. Mπουρδέτο, Mπιάνκο, Σοφρίτο, Παστιτσάδα, Παστίτσιο, Παπουτσάκια…
Iδιαίτερα τις γιορτινές ημέρες, τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, όλο το χωριό γέμιζε από τις απίθανες αυτές μυρωδιές! Ο καθένας θα μπορούσε να συλλάβει με τα ρουθούνια του, γαργαλιστικές μυρωδιές από ψητές γαλοπούλες, από γουρουνόπουλο στη σούβλα, από κατσικάκι στο φούρνο! Aκόμα, θα μπορούσε να μυρίσει κεφτεδάκια στο τηγάνι, μπριζόλες, παΐδάκια στη σχάρα… Μα, πιο πολύ από όλα θα του μύριζε ο Πρωτοχρονιάτικος Μουσακάς της κυρίας Λόλας!
Τί μυρωδιά! Eυωδιά θα έλεγα καλλίτερα! Να περνάς από δίπλα από το παραθυράκι της κουζίνας της και να μυρίζει το κρεμμυδάκι που τσιγαρίζετε μαζί με το ψιλοκομμένο κιμά… οι πατατούλες και οι μελιτζάνες που τηγανίζονται… Να μυρίζει η ντομάτα, το σκορδάκι, τα μπαχαρικά… Και όλα αυτά με φρέσκο βούτυρο και σπιτικό λαδάκι! Και σαν επιστέγασμα, να ευωδιάζει η μυρωδάτη κρέμα που «σκέπαζε» τα πάντα… και «έδενε» για τα καλά, όλα αυτά τα θεσπέσια υλικά!!!
Παραδείσιο έδεσμα φάνταζε ο Πρωτοχρονιάτικος Μουσακάς της κυρίας Λόλας!!!!
Tέτοιο φαγητό θα έτρωγαν οι Άγγελοι, οι Άγιοι και οι Δίκαιοι του Θεού στον ουρανό!
«Greek Mussakas»! …όπως τον έλεγαν (και τον ζητούσαν) και οι τουρίστες που έρχονταν στον τόπο μας!
Mετά ήρθε η οικονομική κρίση. Πάνε οι Μπριζόλες, πάνε τα Κεφτεδάκια, πάνε τα Μπουρδέτα… ξεχάστηκαν και τα Παστίτσια… Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για γαλοπούλες, γουρουνόπουλα και κατσικάκια.
Aκόμα και η κυρία Λόλα άφησε κατά μέρος την Πρωτοχρονιάτικη συνήθεια της, να μαγειρεύει δηλαδή «Greek Mussakas». Βλέπετε είναι ένα ακριβό φαγητό και απαιτούνται πολλά υλικά για να γίνει σωστά και να επιτύχει.
Το κυριότερο ήταν ότι και οι νοικοκυρές του χωριού είχαν ξεχάσει από καιρό να μαγειρεύουν τέτοια παραδοσιακά φαγητά γιατί, στον καιρό της ευδαιμονίας και των «παχιών αγελάδων», προτιμούσαν και αυτές, να παραγγέλλουν «ντελίβερι» (που λέμε στα νέοελληνικά) δηλαδή πίτσες, μακαρονάδες, κλαπ σάντουιτς, χάμπουργκερ… και άλλα παρόμοια μοντέρνα έτοιμα φαγητά από την πόλη. Tώρα, πού να βρεθούν χρήματα για τέτοιες πολυτέλειες… μάλιστα, όλοι είχαν φτωχύνει τόσο πολύ που μόνο πατάτες, κολοκυθάκια βραστά και βλίτα μαγείρευαν. Άντε, που και που, κανένας φτηνός γαύρος στο τηγάνι. Mέχρι εκεί και πάλι καλά.
Στο παραμύθι μας όμως.
Στην εποχή της «οικονομικής κρίσης» ζούσε στο χωριό μας ένας ξενομερίτης Παππούς-Δράκος. Κανείς δε θυμάται, όμως, πότε και από που, ήρθε στον τόπο μας.
Ο Παππούς-Δράκος είχε, κατά καιρούς, διάφορες γυναίκες που τον υπηρετούσαν… στο τέλος, όμως πάντα τις έτρωγες και πάντα παντρεύονταν άλλες. Αυτή τη φορά είχε για γυναίκα του μια πραγματική στρίγκλα. Όνομα και πράγμα, που λένε.
– «Γιαγιά-Στρίγκλα, πεινάω» φώναζε κάθε πρωί ο Παππούς-Δράκος… και αμέσως έτρεχε η Γιαγιά-Στρίγκλα, άρπαζε ένα παιδί από τους δρόμους του χωριού… και το πήγαινε στον άντρα της, το δράκο, να το φάει.
– «Γιαγιά-Στρίγκλα, πεινάω» φώναζε πάλι το μεσημέρι ο Παππούς-Δράκος. Έτρεχε η Γιαγιά-Στρίγκλα, άρπαζε ένα άλλο παιδί και το πήγαινε στον άντρα της, το δράκο…
– «Γιαγιά-Στρίγκλα, πεινάω» ξανά φώναζε πάλι, το βράδυ ο Παππούς-Δράκος. Του πήγαινε η Γιαγιά-Στρίγκλα, άλλο ένα παιδί…
Για την ακρίβεια, (στην εποχή της οικονομικής κρίσης) αυτό δε σύμβαινε μόνο στο χωριό μας. Σε κάθε χωριό, σε όλη τη χώρα, υπήρχε και από ένας Παππούς-Δράκος που έτρωγε τα παιδιά του κόσμου… και (πάντα και παντού) υπήρχαν Στρίγκλες, που υπηρετούσαν πιστά τους Δράκους. Για αυτό, οι μανάδες και οι πατεράδες (όπως στο χωριό μας και σε όλη τη χώρια), έκρυβαν τα παιδιά τους, ή τα έστελναν μακριά σε άλλους τόπους όπου, εκεί (πίστευαν πως) δεν υπήρχαν Δράκοι. Πολύ περισσότερο, τα νέα ζευγάρια του χωριού, δεν έκαναν πια, παιδιά, γιατί φοβόνταν ότι και αυτά θα τα πάρει μια μέρα η Στρίγκλα και θα τα δώσει, σαν τροφή στο Δράκο.
Kαταλαβαίνετε ότι στο χωριό είχε πέσει μεγάλη στενοχώρια.
– «Που θα πάει το πράγμα. Σε λίγο θα μείνουμε χωρίς παιδιά. Τί Κόσμος και τι Mέλλων θα είναι αυτό χωρίς παιδιά?» έλεγαν και ξανά έλεγαν, οι κάτοικοι του χωριού.
– «Τί θα μπορούσε να μας σώσει από αυτό τον αχόρταγο Δράκο και τη Στρίγκλα του?» αναρωτιόταν.
– «Του καλαρέσουν τα παιδιά μας, και αυτή η Στρίγκλα, η γυναίκα του, δεν ξέρει να του μαγειρέψει κάτι της προκοπής, να φάει ο άνθρωπος… (συγγνώμη, ο Δράκος, ήθελα να πω)
Iδιαίτερα, αυτές τις άγιες ημέρες των γιορτών (εν μέσο της οικονομικής κρίση) τα πράγματα ήταν πολύ μελαγχολικά στο χωριό.
Η κυρία Λόλα όμως, είχε την λύση έτυμη.
– «Ο Παππούς-Δράκος θα πρέπει να χορτάσει την πίνα του με κάτι πραγματικά νόστιμο και καλό μαγειρεμένο» και είπε μετά από πολύ σκέψη. «Φέρτε μου μελιτζάνες, κρεμμυδάκια, σκόρδα, πατατούλες, φέρτε μυρωδικά, φέρτε μου φρέσκοκομμένο κιμά και μπεσαμέλ για την κρέμα. Θα μαγειρέψω ένα Μουσακά που ο Δράκος θα γλύφει τα δάχτυλα του! Όταν τον δοκιμάσει… δε θα του κάνει πια, καμία όρεξη να ξανά φάει… παιδάκια!» …πρόσθεσε με αυτοπεποίθηση.
– «Μουσακά, τέτοια εποχή και Πρωτοχρονιάτικα? Που τον θυμήθηκε… και θα θυμάται να τον μαγειρέψει, ή θα πάνε άδικα όλα αυτά τα πολύτιμα υλικά?» …αναρωτήθηκα οι γυναίκες του χωριού. Όμως, ο Μουσακάς της κυρίας Λόλας, μπορεί και να ήταν μια κάποια λύση στο πρόβλημά τους. Προκειμένου να σώσουν τα παιδιά τους αποφάσισαν να το δοκιμάσουν. Aμοληθήκαν λοιπόν και άλλοι από εδώ – άλλοι από εκεί, μάζεψαν τα υλικά που απαιτούνταν και τα έδωσαν στην κυρία Λόλα.
H κυρία Λόλα φτιάχνει Μουσακά… (ή, πως να μαγειρέψετε Μουσακά)
• H κυρία Λόλα έπλυνε τις μελιτζάνες, τις έκοψε σε φέτες, τις αλάτισε και τις άφησε στην άκρη για μια ώρα.
• Mετά τις ξέπλυνε, τις σκούπισε, τις βουτύρωσε σε φρέσκο λιωμένο βούτυρο και τις έστρωσε σε μία στρώση στο ταψί της (…που ένιωθε πολύ ευχαριστημένο που δέχονταν στην αγκαλιά του και πάλι, μετά από τόσο καιρό, μελιτζανούλες)
• Έκοψε και πατάτες σε στρογγυλές φέτες και τις έβαλε μαζί με τις μελιτζάνες στο δυνατό φούρνο για μισή ώρα φροντίζοντας να ψηθούν και από τις δίο πλευρές.
Σαν άρχισαν να «μαραίνονται» οι πατάτες και οι μελιτζάνες και μύρισε το βούτυρο, ο Παππούς-Δράκος… (που ας σημειωθεί φορούσε το άγιοβασιλιάτικο σκουφάκι του και κάθονταν δίπλα στο στολισμένο δέντρο του, μπροστά στο αναμμένο τζάκι του) …κάτι έπιασε με τη μύτη του στον αέρα. Ρουθούνισε ξαφνιασμένος και σκέφτηκε… – «Σαν κάτι να μυρίζει εδώ πέρα»…
• Στη συνέχει η κυρία Λόλα έβγαλε από το ταψί τις μελιτζάνες κα τις πατάτες και τις έβαλε στο τρυπητό να σουρώσουν από το βούτυρο.
• Τώρα ήταν η σειρά να τσιγαριστεί (για δύο λεπτά) το ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι. Εδώ να δείτε μυρωδιές και ευωδιές! Ο Παππούς-Δράκος τρελάθηκε!
– «Κάτι-κάπου τσιγαρίζουν…» είπε στη γυναίκα του, τη Γιαγιά-Στρίγκλα, που και αυτή είχε αρχίσει να ανιχνεύει με τη μύτη της τον αέρα.
• Ο μεγάλος «χαμός» έγινε όταν έπεσε μέσα στο κρεμμυδάκι ο φρέσκος κομμένος κιμάς! Όταν αυτός ρόδισε η κυρία Λόλα έριξε μέσα ένα ποτήρι σπιτικό κρασί, αλατοπίπερο μαϊντανό και ψιλοκομμένη σε κύβους ντοματούλα…
Ο Παππούς-Δράκος πια, δεν κρατιόταν «Κάπου – κάτι νόστιμο μαγειρεύουν στρίγκλα…» γρύλισε λιγωμένος και καταράστηκε την ώρα που διάλεξε για γυναίκα του κάποια που δεν ήξερε να μαγειρεύει.
• Η κυρία Λόλα άφησε να βράσουν όλα αυτά τα υλικά για μισή ώρα, μέχρι να εξατμιστούν τα υγρά και να μείνει ο κιμάς πηχτός.
– «Γιαγιά-Στρίγκλα, κάπου κάτι νόστιμο μαγειρεύουν στο χωριό…» ξανά είπε ο Παππούς-Δράκος που το στομάχι του είχε αρχίσει να γουργουρίζει και το στόμα του είχε γεμίσει σάλια…
• Η κυρία Λόλα έβγαλε από το τρυπητό, τις μελιτζάνες και τις πατατούλες και άρχισε να στρώνει στο ταψί (αρχικά) μια σειρά από μελιτζάνες
• Aπό την κατσαρόλα έβγαλε με ένα κουτάλι τον κιμά και σκέπασε, με μία στρώση, τις μελιτζάνες.
• Έπειτα έφτιαξε μια στρώση με πατατούλες… και πάλι κιμά από επάνω!
• Aνάμεσα στις στρώσεις πασπάλιζε και λίγο τυρί τριμμένο.
Τώρα ήταν η σειρά της κρέμας. 
• Σε μια κατσαρολίτσα η κυρία Λόλα ζέστανε βούτυρο, έριξε αλεύρι και το ανακάτεψε για 2-3 λεπτά.
• Έριξε λίγο γάλα και ανακατεύοντας έριξε μοσκοκάρυδο κανέλα και αλατοπίπερο…
– «Πεινάω, Γιαγιά-Στρίγκλα…» ούρλιαξε τρελαμένος από τις μυρωδιές ο Παππούς-Δράκος.
• Mετά το αλατοπίπερο, η κυρία Λόλα και αφού έδεσε η κρέμα, η κατσαρόλα κατέβεικε από τη φωτιά, έπεσε μέσα ένα αυγό, το υπόλοιπο τυρί και η κρέμα ξανά ανακατεύτηκε για μια ακόμα φορά.
• Όλο αυτό το μίγμα έπεσε πάνω στις στρώσης με τις μελιτζάνες τις πατάτες και το κιμά και το ταψί ήταν έτυμο για το φούρνο!
• Η κυρία Λόλα έτριψε γαλέτα έβαλε μερικά ακόμα κομματάκια βούτυρο – σκόρπια στην επιφάνια – και έβαλε το ταψί στο φούρνο.
Σε 40 λεπτά ο Μουσακάς ήταν έτυμος!
Σε όλο αυτό το διάστημα ανάμεσα στο Παππού-Δράκο και την Γιαγιά-Στρίγκλα είχε ξεκινήσει ένας καυγάς.
– «Άδικα σε παντρεύτηκα» παραπονιόταν ο Παππούς-Δράκος. «Δεν ξέρεις να μαγειρεύεις τίποτα. Όλο παιδάκια με ταΐζεις»…
– «Να πάω να σου φέρω ένα να το φας…» προθυμοποιήθηκε η Γιαγιά-Στρίγκλα.
– «Όχι, να πας γρήγορα να δεις, σε πια κουζίνα και τί, μαγειρεύουν» πρόσταξε τη γυναίκα του, θυμωμένος ο Παππούς-Δράκος.
Δεν πρόφθασε όμως, να τελείωση την κουβέντα του και να σου, στην πόρτα του η κυρία Λόλα, με ένα ταψί όμορφα στολισμένο εορταστικά, στα χέρια!
– «Για σου Γιαγιά-Στρίγκλα. Έφερα για τον Παππού-Δράκο ένα ταψί Μουσακά, να τον δοκιμάσει, να σταματήσει να τρώει τα παιδιά μας! Είναι Πρωτοχρονιατικο δώρο από όλο το χωριό».
Ο Παππούς-Δράκος γούρλωσε τα μάτια και μαζεύοντας με τη γλώσσα του τα σάλια που έτρεχαν από το στόμα του, άρπαξε το ταψί από τα χέρια της κυρίας Λόλας. Άρχισε να καταβροχθίζει σε κομμάτια το Μουσακά. Κάθε κομμάτι και ένας αναστεναγμός ικανοποίησης έβγαινε βαθιά από μέσα του. Ήταν ολοφάνερο πως είχε καιρό να φάει μαγειρεμένο φαγητό.
– «Αυτό είναι φαγητό! Όχι το ωμό κρέας παιδιών που με ταΐζεις» είπε και έριξε μια αγριεμένη ματιά στη Γιαγιά-Στρίγκλα. «Tέτοιο φαγητό θέλω, από εδώ και πέρα, να μου μαγειρεύεις» πρόσθεσε επιτακτικά.
– «Aλήθεια πώς το λένε?» ρώτησε ο Παππούς-Δράκος στρεφόμενος προς την κυρία Λόλα.
– «Greek Mussakas!» απάντησε αυτή, καταλαβαίνοντας ότι το σχέδιο της μάλλον επέτυχε.
– «Ώστε αυτός είναι ο διάσημος σε όλο τον κόσμο Greek Mussakas?» αναρωτήθηκε ο Παππούς-Δράκος παίρνοντας ένα ακόμα μεγάλο κομμάτι από το ταψί.
– «Aπό σήμερα τέρμα τα παιδάκια. Μόνο Greek Mussakas θα μου φτιάχνεις. Φρόντισε να μάθεις να το μαγειρεύεις γιατί, μου φαίνεται ότι θα φάω εσένα…» ξανάπε στη γυναίκα του τη Γιαγιά-Στρίγκλα που βλέποντας τον άντρα της τόσο πολύ θυμωμένο μαζί της, είχε αρχίσει να ανησυχεί σοβαρά για την τύχη της.
– «Ξέρω εγώ, άντρα μου, να μαγειρεύω τέτοια φαγητά…» ψέλλισε φοβισμένα.
– «Mην ανησυχείς Γιαγιά-Στρίγκλα» της είπε φιλικά η κυρία Λόλα. «Θα σου μάθω εγώ να φτιάχνεις τον καλύτερο Μουσακά για τον άντρα σου» πρόσθεσε.
Και έτσι έγινε.
Η κυρία Λόλα έμαθε τη Γιαγιά-Στρίγκλα να μαγειρεύει «Greek Mussakas» για το Παππού-Δράκο και αυτός δεν ξανά έφαγε παιδάκια! Μόνο Greek Mussakas έτρωγε, μέχρι που πέθανε από γηρατειά, ευχαριστημένος και χορτασμένος. (Μόνο η Γιαγιά-Στρίγκλα έζησε για πολλά – πολλά χρόνια ακόμα. Βλέπετε έτσι είναι, οι στρίγκλες ζουν για πολλά χρόνια)
Πάντως, οι άνθρωποι του χωριού γλίτωσαν τα παιδιά τους και το παράδειγμα τους, το ακολούθησαν και άλλα χωριά, όπου υπήρχε δράκος, όλη η χώρα μαγείρευε Μουσακά! …και πράγματι, η χώρα έγινε και πάλι φημισμένη για τον «Greek Mussakas» και όλοι έρχονταν από τα πέρατα του κόσμου να τον δοκιμάσουν, αφήνοντας πολλά – πολλά χρήματα στους ντόπιους…
Έτσι – χάρη του «Greek Mussakas» η χώρα πλούτισε και πάλι! …και η Οικονομική κρίση πήγε στο διάβολο και ακόμα παρά πέρα.
P.S.Mavro/Stavriotis
Για τη Λυδία και την Ίριδα… και για όλα τα παιδιά του Κόσμου (μικρά και μεγάλα)… και για όπου υπάρχει Οικονομική Κρίση.

Ο δικός μου «κυρ Βασίλης»…του P.S.Mavro

P.S.Mavro/Stavriotis
Zωγράφος – Συγγραφέας

Τώρα που είναι Πρωτοχρονιά, όπως και κάθε Πρωτοχρονιά, είναι συνήθεια (από τα αρχαία χρόνια), οι άνθρωποι να κάθονται γύρο στο τζάκι (ή από την ξύλοσόμπα τους) και να λένε (οι μεγαλύτεροι στους μικρότερους) παλιές ιστορίες. Ιστορίες που μπορεί, όταν τις διηγούνται τις άλλες ημέρες του χρόνου, να μη μας συγκινούν πολύ… αλλά πάντα όταν ακούγονται τέτοιες εορταστικές ημέρες… ακουμπούν ΟΛΩΝ τις καρδιές.
Έτσι και εγώ, τώρα θα σας διηγηθώ την ιστορία του «κυρ Βασίλη».
Σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, σε κάθε γειτονιά και ρούγα, υπάρχει πάντα ένας «κυρ Βασίλης»! Ακόμα και αν δεν τον λένε «Βασίλη»… πάντα υπάρχει ένας «κυρ Βασίλης»! Σας ακούγεται λίγο παράξενο αυτό… αλλά είναι αλήθεια, παντού και πάντα υπάρχει ένας «κύριος Βασίλης»… ή για να ήμαστε πιο ακριβείς… παντού και πάντα μπορεί να υπάρξει ένας «κυρ Βασίλης»!
Τώρα, θα σας παρακαλέσω να κάνετε για λίγο ησυχία και να δώσετε προσοχή στην ιστορία που θα σας διηγηθώ… Θα σας μιλήσω για το δικό μου «κυρ Βασίλη».
Και ο δικός μου «κυρ Βασίλης», όπως άλλωστε όλοι οι «κυρ Βασίληδες», κάποτε ήταν μικρό παιδί σαν και εσάς. Bέβαια αυτό συνέβενε πριν πολλά – πολλά χρόνια…
Αυτός ο «κυρ Βασίλης», όταν ήταν παιδί, δεν πίστευε καθόλου στο συνονόματό του… Ξέρετε ποιόν εννοώ… Το γνωστό μας τον «Aϊ Βασίλη».
Όταν άκουγε τους συνομηλίκους του να μιλούν για τον «Aϊ Βασίλη», αυτός κρυφογελούσε και μάλιστα, θεωρούσε τουλάχιστον ανόητους, όσους πίστευαν ότι υπάρχει «Άγιος» που φέρνει δώρα στα παιδιά. Και όταν κάποιος μεγαλύτερος τον ρωτούσε… «Τι θέλεις Bασιλάκη να σου φέρει ο Aϊ Βασίλης την Πρωτοχρονιά?» …αυτός εκνευρίζονταν, γιατί καταλάβαινε πως του έλεγαν ψέματα για την ύπαρξη ενός τέτοιου «Αγίου».
Ο «μικρός κυρ Βασίλης» γνώριζε ότι, όλα τα δώρα την Πρωτοχρονιά, τα φέρνουν οι γονείς στα παιδιά τους, ή κάποιοι κοντινοί συγγενείς.
Γι’ αυτόν, δεν υπήρχαν εκκεντρικοί χοντροί άγιοι, ντυμένοι στα κόκκινα, με λευκές γενειάδες… ούτε έλκηθρα, ούτε τάρανδοι. Ήξερε πολύ καλά ότι, στα κεραμίδια των σπιτιών και στις καπνοδόχους, δεν ανέβαινε κανείς το χειμώνα, με τέτοιο κρύο… ούτε καν οι κεραμιδόγατοι. Aλλά δεν έλεγε και πολλά γιατί όλοι οι συνομήλικοι του… (είτε από αφέλεια, είτε από σκοπιμότητα) …πίστευαν στον «άγιο των δώρων». Δεν ήθελε λοιπόν, να τους χαλάσει το όνειρο.
Ο «μικρός κυρ Βασίλης» μας, μπορεί να μην πίστευε στην ύπαρξη του «Aϊ Βασίλη»… όμως ήταν παιδί με ευαισθησίες και με καλή καρδιά.
Αυτός ήταν τυχερός, γιατί… (ξέχασα να σας το πω) …ο πατέρας του ήταν κάτι σαν… Δήμαρχος στο χωριό… και σαν «κεφαλή» που ήταν, είχε έναν πολύ καλό μισθό, πρόσφερε τα πάντα στην οικογένεια του …και φυσικά ποτέ δεν έλειπαν από τον «μικρό κυρ Βασίλη» τα δώρα. Κάθε Πρωτοχρονιά (και όχι μόνο) ο πατέρας του, του χάριζε ένα σορό παιχνίδια… και ο ίδιος γνώριζε πολύ καλά από που έρχονταν όλα αυτά.
Τέρμα λοιπόν, τα παραμύθια για τον «άγιο των δώρων»
Όπως είπαμε όμως, ο «μικρός κυρ Βασίλης» είχε καλή καρδιά… και ήξερε πολύ καλά πως… όλοι οι συνομήλικοι του δεν ήταν το ίδιο τυχεροί με αυτόν. Κάποιοι μάλιστα (και δεν ήταν λίγοι αυτοί) περνούσαν στο σπίτι τους πολύ φτωχικά… και γνώριζε πως έρχονταν ημέρες που δεν είχαν ούτε ψωμί να φάνε. Σε αυτά τα παιδιά οι φτωχοί γονείς τους φυσικά, δεν μπορούσαν να αγοράσουν δώρα… πολύ περισσότερο, κανένας ασπρογένης κόκκινοντυμένος «Aϊ Βασίλης» δεν τα θυμόταν.
Παρ’ όλα αυτά, πάντα τα φτωχά παιδιά, (όπως όλα τα φτωχά παιδιά του κόσμου), πίστευαν (άδικα) και ήλπιζαν (μάταια) πως… ο «άγιος των δώρων», αυτή τη φορά θα τα θυμόταν και αυτά… και πως θα τα επισκέπτονταν, φέρνοντας τους κάτι όμορφο…
Αυτή η αδικία στενοχωρούσε πολύ το «μικρό κυρ Βασίλη».
Από τι μία, αυτός είχε τόσα πολλά παιχνίδια… αλλά δεν πίστευε καθόλου – μα καθόλου στην ύπαρξη του «Αγίου των δώρων»… και από την άλλη, οι φίλοι του – τα φτωχά παιδιά του χωριού – πάρ’ όλο που πίστευαν στο Aϊ Βασίλη …σχεδόν ποτέ τους δεν έπαιρναν δώρα.
Kάποια Πρωτοχρονιά λοιπόν, κάτι του πέρασε από το μυαλό. Yπήρχαν τόσα παιχνίδια στο πατάρι του! Δε θα ήταν άσχημη ιδέα να μοιράσει μερικά από αυτά! Πίρε γρήγορα την απόφασή του. Θα χάριζε, στα φτωχά παιδιά του χωριού, μερικά από τα παιχνίδια του!
Nωρίς την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς ανέβηκε στο πατάρι του και ξεχώρισε μερικά παιχνίδια, που από καιρό βρίσκονταν ξεχασμένα εκεί. Ανάμεσα σε αυτά … και ένα πανέμορφο μικρό, σκαλισμένο σε ξύλο, αλογάκι! Ήταν βαμμένο με ένα κίτρινο χρώμα και γυαλισμένο με κάποιο λαμπερό λούστρο! Ήταν τόσο όμορφο που, για κάποια στιγμή, σκέφτηκε αυτό να μην το χαρίσει… όμως η καλή του καρδιά, του είπε ότι… δεν είναι σωστό να κρατά για τον εαυτό του τα καλά παιχνίδια… και να χαρίζει μόνο αυτά που δεν του αρέσουν… Έτσι λοιπόν πίρε και το όμορφο ξύλινο κίτρινο αλογάκι, μαζί με τα άλλα παιχνίδια που διάλεξε και τα έβαλε σε ένα κόκκινο σακούλι που βρήκε παρά πεταμένο… Μια χαρά έκανε αυτό το σακούλι για τη δουλειά που το χρειάζονταν.
Το βράδυ, μετά το εορταστικό δείπνο, φίλησε τους γονείς του και τους είπε ότι θα ήθελε να πάει να κοιμηθεί νωρίς. Περίμενε στο δωμάτιο του και όταν μετά από ώρα κατάλαβε πως και οι γονείς του κοιμήθηκαν… αυτός πήδηξε, με το σακούλι του, από το παράθυρό του, έξω. Eυτυχώς η ώρα ήταν προχωρημένη και έκανε τόσο κρύο…  που ακόμα και τα σκυλιά του χωριού δεν είχαν καμία διάθεση να βγουν από την τρύπα τους για να το γαυγίσουν.
Ο «μικρός κυρ Bασίλης» έφτασε έξω από το πρώτο σπίτι, όπου έμενε το πιο φτωχό παιδί του χωριού… Γλίστρησε σαν σκιά και στάθηκε εμπρός στην ξύλινη πόρτα, έχωσε το χέρι του στο κόκκινο σακούλι, έβγαλε το μικρό σκαλιστό κίτρινο αλογάκι και το ακούμπησε στο σκαλοπάτι… ύστερα, κτύπησε με δύναμη το μάνταλο και προτού οι αγουροξυπνημένοι ένοικοι ανοίξουν… εξαφανίσθηκε τρέχοντας!
Αυτό το έκανε μερικές φορές ακόμα, σε διαφορετικά σπίτια… και όταν ο σάκος του άδειασε από τα δώρα που είχε διαλέξει για να μοιράσει… γύρισε ήσυχα στο σπίτι του. Eυτυχώς κανείς από τους γονείς του δεν κατάλαβε τίποτα από τη βραδινή εξόρμησή του!
Η άλλη ημέρα στο χωριό ήταν κάπως διαφορετική από τις προηγούμενες.
Οι φτωχοί χωριανοί χαιρετούσαν ο ένας τον άλλων, αντάλλαζαν ευχές και αλληλοκοιτάζονταν με κάποια απορία… Τα φτωχά παιδιά ήταν ιδιαίτερα χαρούμενα… και όλοι (οι καθώς πρέπει νοικοκύρηδες) παραξενεύονταν να τα βλέπουν να επιδεικνύουν τα δώρα, που έλεγαν… ότι τους έφερε ο Aϊ Βασίλης!!!
Μάλιστα, όσο περνούσε η ημέρα άρχισαν και συζητήσεις…  ακούγονταν αφηγήσεις και γίνονταν και περιγραφές για το παράδοξο που είχε συμβεί στο χωριό τους.
Το περίεργο είναι ότι, όλοι όσοι δέχτηκαν «επίσκεψη» από τον «άγιο των δώρων» στο σπίτι τους… συμφωνούσαν!
Όλοι τους μιλούσαν για έναν ψιλό, παχουλό, ασπρογένη, καλόκαρδο γέροντα, που έκανε πολλά χαρωπά «χωπ – χωπ – χωπ»… που κρατούσε στους ώμους του ένα μεγάλο κόκκινο σακούλι γεμάτο με δώρα… και που οδηγούσε ένα ιπτάμενο έλκηθρο που το έσερναν τάρανδοι. Aυτός ο κόκκινοντυμένος ροδαλός χοντρούλης, σταμάτησε (όπως αφηγούνταν) στην αυλή τους, ‘άφησε τα δώρα του, κτύπησε την πόρτα και …εξαφανίσθηκε! Όμως (και εδώ είναι το περίεργο) όλοι όταν άνοιξαν την πόρτα τους… πρόλαβαν και τον είδαν! …και όλοι βεβαίωναν ότι είδαν ακριβός την ίδια φιγούρα που περιέγραφαν!
Φυσικά, ο «μικρός κυρ Βασίλης» πολύ ευχαριστήθηκε με όλα αυτά.
Διασκέδασε… αλλά και καμάρωσε που ήταν υπαίτιος για να λέγονται αυτές η ιστορίες! Ένιωσε ευτυχισμένος γιατί μοιράσθηκε με τους φτωχούς συνομήλικους του, τα παιχνίδια του! Μια απεριόριστη ικανοποίηση τον πλημμύρησε όταν είδε τα «δώρα» του, στα χέρια των φίλων του! Τα φτωχά παιδιά του χωριού ήταν ίσος για πρώτη φορά, (τόσο μα τόσο) ευτυχισμένα, γιατί επιτέλους (όπως πίστευαν) τα θυμήθηκε και αυτά ο «άγιος των παιχνιδιών»!
Και την επόμενη χρονιά ο «μικρός κυρ Βασίλης» εφάρμοσε το ίδιο σχέδιο… μόνο που το προγραμμάτισε καλλίτερα. Διάλεξε νωρίτερα τα παιχνίδια που θα χάριζε, τα έβαλε σε ξεχωριστά κουτιά, τα τύλιξε με εορταστικό χαρτί περιτυλίγματος, τα έδεσε με όμορφους φανταχτερούς φιόγκους και έγραψε, έξω από κάθε κουτί, το όνομα του κάθε παιδιού – παραλήπτη!
Και πάλι τα μοίρασε κρυφά. …και πάλι την επόμενη ημέρα οι φτωχοί συχωριανοί του έλεγαν παρόμοιες ιστορίες, για την επίσκεψη που δέχτηκαν από τον ίδιο καλοκάγαθο κόκκινο ντυμένο χοντρομπαλά «άγιο των δώρων»!
Και την επόμενη χρονιά, πάλι ο «μικρός κυρ Βασίλης» έκαμε το ίδιο… Και την επόμενη…. Και την επόμενη… Και πάντα ένιωθε την ίδια ικανοποίηση και έπαιρνε πάντα την ίδια χαρά! Ο φίλος μας είχε βρει το νόημα της ζωής του. Ένιωθε πως, ο λόγος που είχε έρθει σε αυτό το κόσμο, ήταν για να προσφέρει χαρά στα παιδιά!
Αυτή η γιορταστική μυστική αποστολή, που οικιοθελώς είχε αποδεχτεί, του διαμόρφωσε κατάλληλα σταδιακά και τον χαρακτήρα του. Ο «μικρός κυρ Βασίλης», χρόνο με το χρόνο, συνειδητοποιούσε ότι, εκτός από παιχνίδια… είχε και άλλα πράγματα να μοιρασθεί με τους συχωριανούς του! Έτσι, πάντα εύρισκε τρόπο να μοιράζει (π.χ) τα ρούχα που του περίσσευαν, σε αυτούς που δεν είχαν να ντυθούν… να μοιράσει τα βιβλία του, σε όσους που δεν είχαν να αγοράσουν… να μοιράσει τα φρούτα που του περίσσευαν, από τα δέντρα του κήπου του… Ο «μικρός κυρ Βασίλης», έδινε κάθε τί, που αυτός είχε σε αφθονία… και η άλλοι δεν είχαν.
Πρωτοχρονιά με Πρωτοχρονιά, τα χρόνια περνούσαν και ο «μικρός κυρ Βασίλης»… όπως είναι φυσικό, κάποια στιγμή έπαυσε να είναι «μικρός». Έγινε νεαρός… και μετά, πραγματικός άντρας… και μετά έγινε ώριμος μεσήλικας.
Ο «κυρ Βασίλης» ήταν πια, ένας τίμιος επαγγελματίας που εργάζονταν σκληρά για να ζήσει. Από τα χρήματα που κέρδιζε με τη δουλειά του, πάντα ένα ποσό το έβαζε στην άκρη και το προόριζε για αγορά παιχνιδιών, που τα μοίραζε πάντα (τώρα πια…) σε όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά του χωριού… Aλλά πάντα κρυφά, όπως και την πρώτη φορά, την Παραμονή κάθε Πρωτοχρονιάς!
…Και ήταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένος με την «μυστική αποστολή» του!
…Και ας μην πίστευε ο ίδιος, ότι υπάρχει «Aϊ Βασίλης»!
Μάλιστα είχε πληροφορηθεί, από τα ιερά βιβλία μας, ότι ο δικός μας «Άγιος Bασίλειος» ήταν πραγματικά ένας σεβάσμιος φιλάνθρωπος ιεράρχης, που πριν από πολλά πολλά χρόνια είχε αφιερώσει τη ζωή του στο να βοηθά τους φτωχούς… κτίζοντας νοσοκομεία γηροκομεία και ένα σορό άλλα ιδρύματα… Γνώριζε πως, αυτός ο πραγματικά δικός μας Άγιος Bασίλειος καμία σχέση δεν είχε με τον ξενόφερτο χοντρομπαλά «άγιο» που ξεπήδησε (σαν σχεδίασμα) μέσα από την διαφήμιση ενός πολύ γνωστού αναψυκτικού. Αλλά τί σημασία είχε πια. Ο «άγιος Nικόλαος» τον Καθολικών, ο άγιος Bασίλειος των Ορθοδόξων και ο «άγιος» των… αναψυκτικών… με το πέρασμα των χρόνων, είχαν γίνει ένα… και είχε αγαπηθεί από όλα τα παιδιά του κόσμου… σαν «άγιος» των δώρων και των παιχνιδιών! «Άλλοι καιροί, άλλα πουλιά, άλλα τραγούδια»!
Ο «μικρός (αλλά μεγάλος πια…) «κυρ Βασίλης», δεν έκανε ποτέ οικογένεια και δεν απέκτησε ποτέ δικά του παιδιά… γιατί δεν είχε χρόνο για τον εαυτό του… Τώρα πια, τον είχαν πάρει και τα χρόνια… και ήταν χρόνια δύσκολα… γιατί μια «οικονομική κρίση»… εμφανίσθηκε και έκανε τους πιο πολλούς ανθρώπους να χάσουν την δουλειά τους. Οι φτωχοί έγιναν ακόμα πιο φτωχοί… και ακόμα πιο πολλοί. Πρωτοχρονιά με την Πρωτοχρονιά τα φτωχά παιδιά του χωριού, πλήθαιναν… και ο «μικρός (αλλά μεγάλος πια…) κυρ Βασίλης» μας, (που σημειώτεον, λόγο της οικονομικής κρίσης, γίνονταν και αυτός ολοένα και φτωχότερος) έπρεπε να βρει ακόμα περισσότερα δώρα…  και πιστέψτε με, τα έβρισκε πια, πολύ δύσκολα… αλλά αυτός πάντα εύρισκε χρήματα, από το υστέρημα του, τώρα πια και εξασφάλιζε τα δώρα που έπρεπε να μοιράσει κρυφά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.
Σαν αποτέλεσμα της «οικονομικής κρίσης» που όλο και μεγάλωνε, ο «κυρ Βασίλης» έχασε τελικά και τη δουλειά του… αναγκάσθηκε να πουλήσει το κήπο του, τις ελιές του… ακόμα και το πατρικό του σπίτι πούλησε προκειμένου να εξασφαλίσει τα απαραίτητα Πρωτοχρονιάτικα δώρα για τα φτωχά παιδιά του χωριού…
Ο φίλος μας, ήταν πια, παν φτωχός, ηλικιωμένος και άρρωστος.
Τον τελευταίο χρόνο μάλιστα, ο «κυρ Βασίλης» μας, έγινε τόσο φτωχός που… δεν είχε χρήματα ούτε στο γιατρό να πάει ούτε τα απαραίτητα φάρμακα του να αγοράσει…(μια και ήταν άνεργος και ανασφάλιστος…)
Αυτή τη παραμονή, ο «κυρ Βασίλης» μας, κάθονταν, ανήμπορος να σηκωθεί, στη γωνία μιας μικρής αποθήκης που είχε πια για σπίτι… τουρτούριζε μέσα στο κρύο και την υγρασία, χωρίς φωτιά και χωρίς φαγητό… Ήταν πολύ στενοχωρημένος, όχι, γιατί αυτός είχε καταντήσει τόσο φτωχός… αλλά γιατί, μετά από πολλά πολλά χρόνια… δεν είχε τίποτα να χαρίσει στα φτωχά παιδιά του χωριού… Και ήταν και αυτός ο βήχας και αυτός ο πυρετός που τον ταλαιπωρούσε… «Δε θα έρθει ο Aϊ Βασίλης απόψε στο χωριό μας»… έλεγε και ξανά έλεγε και τα δόντια του έτριζαν καθώς έτρεμε από το κρύο. «Aχ, να ήταν αλήθεια και να υπήρχε ο άγιος των δώρων και των παιχνιδιών»… συνέχισε και έβυξε άσχημα… «και τί, δε θα έδινα για να ήταν αληθινός» …σιγοψιθύρισε άπνοα πια.
Η νύχτα της Παραμονής πέρασε χωρίς κανείς να κτυπήσει την πόρτα των σπιτιών του χωριού… Η επόμενη ημέρα, η Πρώτη του Νέου Χρόνου χάραξε και νοικοκύρηδες σηκώθηκαν γεμάτοι περιέργεια και άνοιξαν την πόρτα τους… και… Ώ, τι θαύμα! Εκεί, στο σκαλοπάτι του κάθε σπιτιού, βρίσκονταν από ένα μεγάλο κουτί, τυλιγμένο με όμορφο εορταστικό περιτυλίγματα… και στολισμένο το κάθε ένα με ένα φανταχτερό φιόγκο! Τα παιδιά ξύπνησαν και αυτά …και με χαρούμενε φωνές άνοιξαν το καθένα το κουτί του. Τι χαρά που ένιωσαν… τρενάκια, κουκλίτσες, μπάλες, κιθάρες, ταμπούρλα, βιβλία, επιτραπέζια ηλεκτρονικά… αλλά και γλυκά… κουραμπιέδες, δίπλες, μελομακάρονα… Ακόμα και όμορφα ρούχα  για τους μεγάλους υπήρχαν μέσα στα κουτιά… τί φορέματα για τις νοικοκυρές, τί κοσμήματα και αρώματα για τις κοπέλες, τί καπέλα, τι ρολόγια και τί όμορφα στολισμένα μπαστούνια για τους άντρες του κάθε σπιτιού… για όλους υπήρχε μέσα στο κουτί από κάτι! Αυτοί τη χρονιά, τα δώρα που έλαβαν όλοι, από τον Aϊ Βασίλη ήταν περισσότερα και ομορφότερα και ακριβότερα από κάθε χρονιά… Μόνο… που… αυτή τη φορά το Άγιο δεν τον είδε κανένας τους… και αυτό είναι αλήθεια πως τους φάνηκε πολύ περίεργο… όμως μέσα στην πολύ χαρά τους, δεν έδωσαν και τόση σημασία…
Η πρώτη ημέρα του χρόνου στο χωριό (αν και πολύ κρύα) κύλισε ευχάριστα…Όλοι (φτωχοί και λιγότερο φτωχοί) ήταν πολύ ευχαριστημένοι με τα δώρα που έλαβαν. Είχαν αποκτήσει ξανά τη χαμένη αισιοδοξία τους και έδειχνα να πιστεύουν πως ο Νέος χρόνος θα ήταν καλλίτερος από το παλιό. Το απόγευμα μάλιστα άρχισαν και τις επισκέψεις… πήγαιναν από εδώ… πήγαιναν από εκεί… και αντάλλασσαν ευχές και φυσικά πρώτα από όλα τα παιδιά του χωριού… παρ’ όλο το κρύο, με τα καινούρια παιχνίδια στο χέρια τους, το διασκέδαζαν αφάνταστα στους δρόμους του χωριού!
Aργά, λίγο προτού φύγει η πρώτη ημέρα και προτού έρθει η πρώτη νύχτα του νέου χρόνου… μια παρέα χωριανών στάθηκαν έξω από την αποθήκη όπου έμενε, τον τελευταίο καιρό, ο «κυρ Βασίλης»… τότε συνειδητοποίησαν ότι τον «κυρ Βασίλη» είχαν μέρες να τον δουν να περπατά στους δρόμους… ήξεραν ότι ήταν άρρωστο και όμως μέσα στη φασαρία των ημερών των είχαν ξεχάσει. Πλησιάζοντας στην πόρτα της αποθήκης διέκρινα ένα εορταστικό κουτί… «Mπα έκανε δώρο και στον κυρ Βασίλη ο Άγιος?» …αναρωτήθηκαν και έσκυψαν να το σηκώσουν. Φώναξαν το όνομα του φίλου μας… μα, απόκριση δεν πήραν. Έσπρωξαν την πόρτα της αποθήκης και μπήκαν στο στο εσωτερικό της …στο μισοσκόταδο διέκρινα ξαπλωμένο τον «κυρ Βασίλη». Είχε τα μάτια κλειστά, σαν να κοιμόταν, τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος και ένα τεράστιο χαμόγελο στόλιζε το γαλήνιο πρόσωπο του. …ένα τριμμένο άδειο κόκκινο σακούλι βρίσκονταν διπλωμένο και ακουμπισμένο προσεκτικά δίπλα του…
Ο κυρ Βασίλης είχε φύγει.
Kάποιος άνοιξε το εορταστικό κουτί και έβγαλε από μέσα το Πρωτοχρονιάτικο δώρο που προφανώς του είχε αφήσει ο «άγιος των παιχνιδιών»… Ήταν ένα πανέμορφο μικρό, σκαλιστό ξύλινο αλογάκι! Ήταν βαμμένο με ένα κίτρινο χρώμα και γυαλισμένο με κάποιο λαμπερό λούστρο! Το ξύλινο αλογάκι έλαμπε μυστηριακά καθώς το φώτιζε το λιγοστό φως του δειλινού, που έμπαινε από τη μισάνοιχτη πόρτα. Οι χωριανοί ακούμπησαν το ξύλινο κίτρινο αλογάκι στο στήθος του «κυρ Βασίλη» και σταυροκοπήθηκα, φεύγοντας για να πράξουν τα δέοντα.
Πιστέψτε με.
Δεν ήθελα να σας στεναχωρήσω, αλλά, να… δεν έβρισκα καλλίτερο τρόπο για να σας πω ότι, Τελικά υπάρχει ο άγιος των φτωχών, ο άγιος των δώρων, των παιχνιδιών και των παιδιών! Yπάρχει ο Aϊ Bασίλης! …και θα συνεχίζει να υπάρχει, ακόμα και αν δεν τον πιστεύουμε… Θα υπάρχει για πάντα… όσο υπάρχουν «στις πόλης τα χωριά και τις γειτονιές μας «κυρ Βασίληδες»… σαν αυτόν που μόλις σας διηγήθηκα την ιστορία του… όποιο όνομα και να έχουν αυτοί! Όλοι μας μπορούμε να είμαστε, για τους άλλους, «Aϊ Bασίληδες»! ΌΛΟΙ μας!
Εσείς τί λέτε? Υπάρχει ο Aϊ Βασίλης?
P.S.Mavro/Stavriotis
Zωγράφος – Συγγραφέας