ΓαΤόΦΣΚι

ΓαΤόΦΣΚι …ο γάτος που θα ήθελες να έχεις. Απότομος, κυνικός και ντόμπρος. Μια νέα σειρά κόμικ που ξεκίνησε αυτή τη σεζόν με τον Γιώργο Μεσημέρη  στο σενάριο και τον Γιώργο Μικάλεφ στο σχέδιο. Πάουερντ μπάι Εκδόσεις του Κάμπου.

 

Published in: on Οκτώβριος 1, 2017 at 12:04  Σχολιάστε  
Tags: , ,

«Cave Caudas» …νέα κομικοσειρά

Ο Γιώργος Μικάλεφ και οι Εκδόσεις Το Κόλο σας παρουσιάζουν τη σειρά κόμικ Cave Caudas (=Προσοχή Ουρές). Οικογενειακές ιστορίες και τέτοια, βγαλμένα από την καθημερινότητα και όχι μόνο. Κάποιες ιστορίες είναι βγαλμένες από τα ημερολόγια της Μυρτώς. Η σελίδα της σειράς εδώ… cavecaudas.wordpress.com Ρίξτε μας ένα like στο φουμπού και αν τσεκάρετε και τη λήψη ειδοποιήσεων, σας υπόσχομαι πως δεν θα σας κουράσω. Λογικά ένα σκίτσο τη βδομάδα πάνω κάτω. Ευχαριστώ! Ακολουθεί το πρώτο επεισόδιο: «Οι Φίλοι Του Μόργκαν».

ep9

Published in: on Σεπτεμβρίου 16, 2017 at 13:34  Σχολιάστε  
Tags: , , ,

Ο Καφετζής …του Γιώργου Μικάλεφ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

*πρόσωπα και γεγονότα της φαντασίας…

Ιούλιος στο νησί, οι τσέπες άδειες. Περίμενα να πλακώσουν τηλεοράσεις στο εργαστήρι για να βγάλω μισό μεροκάματο. Απ’ όταν παράτησα τη μηχανολογία πριν καν την αρχίσω και ξεμπέρδεψα με κάτι προβλήματα υγείας, έκατσα να μάθω την τέχνη του πατέρα μου. Καλοκαίρι έπεφτε η δουλειά και έψαχνα για συμπλήρωμα. Μια ψησταριά στη γειτονιά έψαχνε διανομέα με μηχανή δική του. Πήγα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η καριέρα μου ως διανομέας πήγε κατά διαόλου. Τελευταία διανομή στις φύλακες. Φυλακές; Ναι. Χτύπα στην κεντρική πύλη. Μια ώρα να ανοίξουν και να βρεθεί ο φύλακας που παράγγειλε σουβλάκια. Βιάστηκα να γυρίσω για να μη γκρινιάζει η κότα που έκανε τα κουμάντα εκεί μέσα. Έφυγα σε μια στροφή… Ό,τι έβγαλα εκεί μέσα τα έδωσα στο συνεργείο. Εγώ γρατσουνιές μονάχα και έγδαρα την καλή μου τη ζώνη. Ευτυχώς ήταν διπλής όψεως, αν και ακόμα απ’ τη γδαρμένη μεριά τη φοράω.

Λίγες μέρες ηρεμίας και μετά απελπισία ξανά. Τα ‘χα ανάγκη τα λεφτά να μη χάσω τη γυναίκα. Έπρεπε να βρω το δρόμο μου, να σταθώ στα πόδια μου. Ώριμες καταστάσεις για άνθρωπο χωρίς χαρτιά σε κορνίζες και δυσπροσάρμοστο προς το στρατιωτικόν κλίμα.

Μια μέρα που έτυχε να γυρνάω με το μηχανάκι μια φίλη απ’ τη δουλειά, μου είπε για ένα καφενείο κάτω απ’ το γραφείο. Ζητούσαν καφετζή και τους μίλησε για μένα. Ζευγάρι, καλά παιδιά με πίστη στο Θεό και τέτοια. Ένα παιδί στην κοιλιά και άλλο ένα να τριγυρνάει στο μαγαζί και να τα κάνει πουτάνα. Δε γαμιέται… καλά τα πάω με τα παιδιά. Πήγα την άλλη μέρα, συστήθηκα, σχολίασα θετικά τη φωτογραφία του γέροντα πίσω από το μπαρ και πιάσαμε κουβέντα για τα θεία. Αποδείχθηκα διαβασμένος.

Δικιά μου η δουλειά, καλό το μεροκάματο και ο εργολάβος ας πάει να γαμηθεί. Το ‘χα πάρει απόφαση… αντιπαροχή δεν… οπότε εργάτης τιμημένος. Εκεί που ήλπιζα πως θα ‘χω λεφτά και σπίτι να κάνω το ζωγράφο και να μπορώ και να πηγαίνω στους γιατρούς χωρίς να το σκέφτομαι, έρχεται το ίδιο σου το αίμα που βαστούσε τότε εξουσία στο νησί και σε πατάει στο λαιμό… «Εισοδηματίας; Όχι ρε πούστη, θα ματώσεις». Τρέξιμο όλη μέρα μες την πιάτσα με τα φρέντα και το μπλουζάκι μουσκεμένο και με ζέστη και με κρύο. Στις καταιγίδες δε, τους έπιανε ο ρομαντισμός τους και θέλανε όλοι εσπρεσάκια. Ομπρέλα, δίσκος και λούτσα ο δικός σου να μη χαλάσει ο καφές. Κόκκινες οι κάλτσες από το αίμα στο σπίτι αλλά μεροκάματο γερό και καθημερινά στην τσέπη.

Ο κόσμος με συμπαθούσε μπορώ να πω και ήταν ευγενικός. Λίγο μεγάλος και κάπως γνωστικός τούτος εδώ για αυτό το χαμαλίκι. Έβγαζα και κανένα δεκάρικο πολλές φορές απ’ τα τυχερά. Θυμάμαι τον κορνιζά, τον τύπο με τη λέσχη, τη μεσίτρια, τους γιατρούς, κάτι μαλάκες υδραυλικούς, τους ηλεκτρονικούς… ξέρανε και τον πατέρα μου αυτοί. Μάστορας απ’ τους παλιούς. Στις τηλεοράσεις δούλευε και ο συγχωρεμένος ο Γιάννης, πότε ήθελε καφέ με τοστ και πότε το χυμό του. Έλεγε στ’ αφεντικό μου… «αντί να μας φέρεις καμιά γκόμενα, μας έφερες τον Καζούλη».

Ο Γιάννης σκοτώθηκε τρία χρόνια μετά, μια ανεμοδαρμένη μέρα που πήγε για κεραίες. Πιο μικρός από μένα. Έτυχε και ήμουνα στο νοσοκομείο όταν τον φέρανε. Ένας γιατρός βγήκε κλαίγοντας απ’ τον ανελκυστήρα και μας είπε ποιος ήταν ο σκοτωμένος. Μάτωσε η ψυχή μου. Τα ουρλιαχτά της μάνας του θαρρείς και τα ακούω ακόμα. Τρελάθηκα για τούτη την αδικία. Ήπια εκείνο το βράδυ. Στο γυρισμό για το σπίτι ανέβηκα στη μηχανή και έπεσα 100 μέτρα πιο κάτω. Σηκώθηκα, ανέβηκα ξανά. Το είχα ήδη χάσει. Είπαν πως καρφώθηκα με τη μηχανή σε μια κολώνα και με γύρισαν πίσω στο νοσοκομείο μαυρισμένο. Με σπασμούς ως το ξημέρωμα και μια βδομάδα με υπνωτικά.

Πίσω στο καφενείο… πολύ δουλειά, καβγαδάκια, συζητήσεις για τον Θεό και τον Βασίλη τον Παπακωνσταντίνου. Έτσι πέρναγαν οι μήνες. Αν δεν ήταν το ξέκαμα, μια χαρά περνούσαμε. Γυρνούσα σπίτι και μου τραγουδούσε ο Νικόλας ο Κακούργος… «αφού με καταστρέψανε οι συγγενείς και οι φίλοι έκαψα την καλύβα μου να μη με τρών’ οι ψύλλοι…» Τα γούσταρα πολύ τα λαϊκά και τα ρεμπέτικα, από εκείνο τον καιρό. Μια φορά τη βδομάδα έβγαζα και τη γυναίκα να πάμε να φάμε στου καπετάνιου ή σε καμιά άλλη ταβέρνα. Μου άρεσε αυτή η κατάσταση και ας μου έβγαινε η πίστη. Είχα βλέπεις σίδερα στη μέση από παλιά μου τραύματα και όταν τελικά έφυγα από εκεί, ήμουνα λιγάκι πιο σακατεμένος από τα πριν.

Θυμάμαι ακόμα τη μέρα που μου λέει τ’ αφεντικό… «θα πας καφέ στο μπάρμπα σου». Του τα ‘χα πει. Η καρδιά μου χτυπούσε λιγάκι πιο γρήγορα. Μίσος για τον άνθρωπο που γκρέμισε το όνειρο του εισοδηματία. Από καιρό τα σενάρια της εκδίκησης και να που τώρα θα βρεθώ ξανά μπροστά στον άνθρωπο που με έβγαλε από τα ιδεολογικά αδιέξοδα μιας εύπορης ζωής. Βαράω κουδούνι, ανεβαίνω τη σκάλα, χτυπώ την πόρτα… περάστε…
-Έφερα τον καφέ σας.
-Ακούμπησε τον εδώ.
Πού να με θυμάται ο καριόλης από τις φασαρίες στο δημοτικό συμβούλιο… Δεν ζητήσαμε χάρη από το αίμα μας, μα ούτε και μαχαίρι. Το δίκιο μας μονάχα. Όλος ο συρφετός των συμβουλατόρων έλεγε πως είμαστε καρχαρίες απ’ τους μεγάλους… ένα σόι ανθρώπων που μεγάλωσαν δίπλα σε στάβλους και τούτος ο μαλάκας που είχα μπροστά μου, δήλωσε άγνοια περί του θέματος κι ας τον είχαμε δικηγόρο όταν πέφτανε οι υπογραφές με τους εργολάβους… Αφήνω τον καφέ στο γραφείο, μου αφήνει 50 λεπτά ρέστα. Κοιτάω τα χαρτιά, την ακριβή του πένα, τα στυλό, το χαρτοκόπτη… τον αρπάζω και προσπαθώ να τον καρφώσω βίαια στην κορφή αυτού του σάπιου καύκαλου, ουρλιάζει καθώς τον χτύπησα χωρίς να εισχωρήσει η μαλακία στο μεδούλι. Αίματα… προσπαθεί να μου πιάσει το χέρι, δεν τα καταφέρνει, τον χτυπάω ξανά με όλο μου το μίσος… ξανά και ξανά μέχρι που ένιωσα το κρανίο του να σπάει και τέρμα και οι φωνές και οι χειρονομίες. Δεν σταμάτησα. Έκανα ανασκαφή με το χαρτοκόπτη μέχρι να βρω τα σκατά που έκρυβε εκεί μέσα χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Μακέλεμα μεγάλο…

-Γνωριζόμαστε; ρώτησε με απορία καθώς με παρατηρούσε να χαζεύω το γραφείο του.
-Ε; Όχι με συγχωρείτε. Ευχαριστώ είπα, πήρα το πουρμπουάρ μου και την έκανα. Ήταν η τελευταία φορά που μπήκα εκεί μέσα. Εκείνον… τον τότε δήμαρχο, ακόμα τον βρίζουν στους δρόμους. Εμένα τουλάχιστον μου χαμογελάει και κανένας άνθρωπος.

Γιώργος Μικάλεφ

το Ημερολόγιο της Μυρτώς 2016

Κατέβασε δωρεάν σε pdf το Ημερολόγιο της Μυρτώς για το 2016 από τις εκδόσεις Το Κόλο.
Mediafire: http://www.mediafire.com/file/yy4axorwhem44hc/diary16.pdf
Dropbox: https://dl.dropboxusercontent.com/u/89580342/diary16.pdf

Η δεύτερη χρονιά του project που ίσως και να κρατήσει μια ζωή. Η καταγραφή της καθημερινότητας και όχι μόνο, στις ζωγραφισμένες σελίδες ενός ημερολογίου. Όπως και πέρυσι το ημερολόγιο διατίθεται για δωρεάν κατέβασα σε μορφή pdf για την ψηφιακή σας βιβλιοθήκη.

Έκθεση Ζωγραφικής του Γιώργου Μικάλεφ στο Πίξελbooks στην Πάτρα 16/12/16-7/1/17

Επιστροφή στην Πάτρα μετά από καιρό, κουβαλώντας τις ζωγραφιές μου για μια έκθεση ζωγραφικής στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου Πίξελbooks, Αγ. Ανδρέου 115 Πάτρα. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή ώρες καταστημάτων. Εγώ θα σας περιμένω εκεί… κρυμμένος μέσα στα έργα μου ως τις 7 Ιανουαρίου 2017.

Το ημερολόγιο της Μυρτώς στο μπαλκόνι για μια στημένη φωτογραφία. Από κάτω η Αγίου Νικολάου με τα μαγαζιά, τα λαμπιόνια τα Χριστουγεννιάτικα και τα σκαλιά στο βάθος που κάποτε τα κατέβαινε ο Πάνος ξερνοβολώντας. Από πάνω ο ήλιος στην αποτυχημένη του κρυψώνα και πίσω από το ραγισμένο συρματόπλεκτο τζάμι, πολυκατοικίες, ένα καμπαναριό και τα βουνά με μια υποψία χιονιού.

Δύο μέρες έμεινα στην Πάτρα που αν και έχει σχεδόν αδειάσει από φίλους, πέρασα αρκετά καλά, γνώρισα και συναναστράφηκα ωραίους ανθρώπους και πάνω απ’ όλα, ένιωσα πραγματικά χαρούμενος σε μια πόλη που φοβόμουν πως θα συναντούσα φαντάσματα παλαιών και δύσκολων εποχών.

Και δυο λόγια, κλεμμένα από δημοσίευση του εξαίρετου οικοδεσπότη Νεκτάριου…

«Μην την χάσετε, είναι εξαιρετική έκθεση με έργα τα οποία αν προσπαθούσα να τα χαρακτηρίσω θα ξεκινούσα από την λαϊκή ζωγραφική παράδοση του Θεόφιλου, διασχίζοντας εικόνες του Μποστ και σύγχρονων κόμικ, κάνοντας μερικές φορές και βόλτες από πίνακες του Ιερώνυμου Μπος. Επίσης θα βρείτε έργα αφιερωμένα σε εξαιρετικούς συγγραφείς και καλλιτέχνες με την ιδιαίτερη απόδοση του Γιώργου, σε σελίδες ημερολογίου, σε καμβάδες, σε ξύλο, ακόμα ακόμα και σε σελίδες… λεξικού. Αλλά επειδή δεν τα κατέχω αυτά τα εικαστικά, πολύ απλά θα πω ότι είναι τέλειοι πίνακες και θα σταματήσω εδώ. Ελάτε!»

Το πρωί πριν πάρω το λεοφωρείο του ΟΣΕ πέρασα μια τελευταία βόλτα για φέτος από το Πίξελbooks, για να ψωνίσω και μερικά βιβλία. Το έχω σε κακό να πηγαίνω σε βιβλιοπωλείο και να μη φεύγω με βιβλία. Τράβηξα και μια φωτογραφία την όμορφη βιτρίνα με τις αφίσες μου δεξιά και αριστερά… έτσι για να τις στείλω στη μάνα μου στο χωριό να καμαρώσει για το γιο της που κάνει πράγματα. Δεξιά φαίνεται ο φίλτατος Νικόλας να περνάει βιβλία στον υπολογιστή.

Πήγα στο σταθμό νωρίτερα απ’ ό,τι έγραφε το εισιτήριο. Καβγάς μεταξύ μιας κυρίας και ενός οδηγού… ευχάριστα καθημερινά πράγματα. Στο λεωφορείο ύπνος και στο τρένο ανυπόφορες συζητήσεις από νεαρούς φαντάρους σε μια γλώσσα που κρίθηκα ακατάλληλος να μάθω. Γύρισα στο σπίτι κατά τις δύο. Τα δυο σκυλιά μου τρελάθηκαν απ’ τη χαρά τους και ο βιβλιοφάγος Morgan με κάτι σαν χαμόγελο, ποζάρει με το μικρό του δώρο.

Πίξελbooks, Αγ. Ανδρέου 115 Πάτρα
https://www.facebook.com/pixelbooks.gr/

«17» Γιώργος Μικάλεφ για τις «Εκδόσεις του Κάμπου»

«17» για τις Εκδόσεις του Κάμπου
Η έκδοση αυτή είναι δωρεάν σε μορφή pdf για όποιον
θέλει να το κατεβάσει για τη ψηφιακή του βιβλιοθήκη… https://drive.google.com/file/d/0B0vN4iEDDfJ5MEtlSUVDNGZJdlU/view
ή εδώ… http://www.mediafire.com/file/zb4v2uoauaduj18/17.pdf

«κάτι σαν να κοιμάσαι χωρίς τύψεις (και καλά…)»

Γιώργος Μικάλεφ για τις “Εκδόσεις του Κάμπου” πάνω σε μια ιδέα του Μέλανδρου Γκανά.

aaa1sm

τα σκουπίδια τραγουδάνε ακόμα, dab

george micalef dab

Γιώργος Μικάλεφ

Published in: on Αύγουστος 29, 2016 at 20:21  Σχολιάστε  
Tags: , ,

«Κατιούσα» …του Γιώργου Μικάλεφ

IMG_20160420_0001

Μεσημέρι Τρίτης προς απόγευμα. Καιρός Καλοκαιρινός. Βγήκαν απ’ τον ένα συρμό του μετρό και τρέξανε στον απέναντι. Μπήκαν στο τελευταίο βαγόνι και στάθηκαν δίπλα μου. Όρθιος κι εγώ, όρθιοι και αυτοί. Το αγόρι έβαλε το ακορντεόν σε μια σχολική τσάντα και το κορίτσι κάτι του είπε ανέκφραστα σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα. Αναρωτιόμουν κάθε φορά από πού να ήταν αυτά παιδιά. Το αγόρι κοίταξε το κινητό του… οθόνη αφής και τέτοια πράγματα. Γιατί όχι… Κοιτούσε μετά στο βάθος του διαδρόμου στα άλλα βαγόνια σαν κάτι να έψαχνε. Και να που άρχισε να ακούγεται η “Katyusha”…

“Расцветали яблони и груши,
Поплыли туманы над рекой;
Выходила на берег Катюша,
На высокий берег, на крутой.”

…από ένα ακορντεόν στο βάθος. Ένας πιτσιρικάς γύρω στα δεν ξέρω πόσα, έπαιζε την Κατιούσα πλησιάζοντας στο τέλος του συρμού και της βάρδιάς του. Κάθε τόσο στεκόταν μπροστά από κάποιον, του χαμογελούσε και του έκανε ματάκια… μα ο κόσμος δεν είχε όρεξη. Ένα κέρμα έπεσε μονάχα στο μισογεμάτο ποτηράκι του καφέ. Έφτασε και σε μένα. Με κοίταξε, χαμογέλασε και μου είπε:
-Θα το χορέψεις?
Γέλασα…
-Μπα…
-Σαν και μένα είσαι και εσύ.
Συνέχισε προς τα κάτω. Χαμογέλασε σε μια ξανθιά στο βάθος και ήρθε προς τα παιδιά. Το αγόρι έκανε μονόζυγο σε αυτή τη μαλακία οπού κρέμονται οι άλλες οι μαλακίες που πιάνεσαι. Αντάλλαξε δυο κουβέντες με το κορίτσι πάλι στη γλώσσα τους και γυρνάει μετά προς τα εμένα…
-Ο κόσμος δεν γελάει σήμερα. Τι έχει ο κόσμος ?
-Ό,τι είχε πάντα.
-Κάτι έχει… κάτι θα ‘γινε.
Στην επόμενη στάση τα τρία παιδιά κατέβηκαν. Ο πιτσιρικάς με χαιρέτησε και έστειλε και τα φιλιά του στην κοπέλα πίσω. Εμείς συνεχίσαμε την πορεία μας στα έγκατα της Γης… δημόσιοι υπάλληλοι, αναξιοπαθούντες, κλαρίνα, μια κοπέλα με απέριττα βυζιά, δυο μεταλλάδες, μια γυναίκα που πουλάει μαρκαδόρους για το παιδί της που χειρουργείται την άλλη μέρα και ένας εξηντάρης πατέρας εφτά παιδιών που πουλάει μολύβια… Της Γης οι κολασμένοι. Κάπου ανάμεσα σε έναν νεαρό υπάλληλο τοπικής αυτοδιοίκησης και έναν ασκούμενο δικηγόρο, πήρε τ’ αυτί μου πως πέθανε κάποιο σημαίνον πρόσωπο… υπουργός λέει… οικονομικών, άμυνας, παιδείας & θρησκευμάτων. Μόλις άκουσα και το όνομα του χαμογέλασα και κατέβηκα στην επόμενη στάση.

Γιώργος Μικάλεφ

“NO PORTRAITS”

ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
“NO PORTRAITS”

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ | ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Αστερίου Δημήτρης
Βασιλικός Στέλιος
Μικάλεφ Γιώργος

Εγκαίνια:16/ 4 / 2016 | 20:30
Διάρκεια:15/ 4 – 4 / 5 /2016

BOOZE COOPERATIVA
:BaseGALLERY

Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα

Το εγχείρημα λειτουργεί, ως μια άσκηση καταγραφής προσωπικής ανάγκης, ως ένας συσχετισμός συνειρμών, μνήμης και επικοινωνίας.

Οι εκθέτες Αστερίου Δημήτρης, Βασιλικός Στέλιος και Μικάλεφ Γιώργος, με διαφορετικές αφετηρίες-βιώματα-καταβολές-πορείες-σταθμούς ο καθένας συνυπάρχουν μέσα από τα έργα και τις εγκαταστάσεις σε αυτή την εικαστική παράσταση, πράξη.

Συνομιλίες και σιωπές σε πολλαπλά επίπεδα, συνθέσεις αδρών και εύθραυστων σχεδίων, γραμμές μολυβιών, επαλείξεις χρωμάτων, μεγέθη και σχήματα, κατασκευές, οριοθετούν και ορίζουν την μη προσωποποιημένη αφήγηση ως αθέατη προτροπή-παρουσία χωρίς εμμονές.

Αστερίου Δημήτρης. Γεννήθηκε το 1973 στη Δράμα, ζει και εργάζεται στα Χανιά. Τελείωσε τις σπουδές του στο τμήμα νοσηλευτικής ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στο τμήμα ψυχολογίας του πανεπιστημίου Ρεθύμνου αλλά η αγάπη του για την ζωγραφική τον έστρεψε σε άλλες κατευθύνσεις. Στα πρώτα χρόνια της ζωγραφικής του ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα θέματα κυρίως όμως με νατουραλιστικά και σουρεαλιστικά τοπία και με την προσωπογραφία. Χρησιμοποιεί τόσο λάδια όσο και μικτά χρώματα, και η θεματογραφία του αναφέρεται σε ονειρικά και φανταστικά σύνολα στην κατεύθυνση του σουρεαλισμού και της αυτόματης γραφής. Παράλληλα με τη ζωγραφική ασχολείται με τις κατασκευές και τη γλυπτική. Χρησιμοποιεί εφήμερα υλικά, σανίδια που βρίσκει στην αμμουδιά, απομεινάρια από σκουπίδια, αντικείμενα καθημερινής χρήσης για να τα ανασυνθέσει, να τους δώσει πνοή, να τα μετατρέψει σε έργα τέχνης.

Ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής // Δημοτική πινακοθήκη Μυκόνου (1999) / Καφέ Hλιοτρόπιο Χανια Κρήτης (1999) / Γιαλί τζαμισί Χανιά Κρήτης (2000) / Αίθουσα τέχνης Ξόμπλι (2001) / Δημοτική πινακοθήκη Ναυπλίου (2001) / Γιαλί τζαμισί Χανιά Κρήτης (2002) / Γιαλί τζαμισί Χανιά Κρήτης (2003) / Έκθεση Γλυπτικής Γιαλί τζαμισί Χανιά Κρήτης (2004) / Πινακοθήκη Ρεθύμνου αίθουσα Μουσούρη (2005) / Πύλη Αγ.Γεωργίου Ηράκλειο Κρήτης (2006) / Παλαιοπωλείο «ρετρό» Αθήνα (2015). Έχει λάβει μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση βιβλίων και την κατασκευή σκηνικών θεάτρου. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και ιδρύματα.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ / τεύχος:115 /Ιωάννα Ασμάνη
“ …..Χωρίς να υπάρχουν εμφανή δεσίματα στη σκέψη μου ιδίως σαν είδος, μου θύμισε τον Μaître που εκθέσανε τα έργα του με μεγάλο νταβαντούρι, στην Pont des Art στο Παρίσι, όταν αυτός ομολογούσε απλά τις φυλές τις πατρίδας του, με ξεκαθαρισμένη δική του τεχνική αθώα και προσωπική. Και ολοζώντανη. Πράγματι η ζωγραφική του Δημήτρη είναι ζωγραφική-ζωγραφική, ακόμη χωρίς κόλπα. Όπως φιλάς με σοβαρότητα το μέτωπο της ερωμένης σου για να εκφράσεις την αφοσίωση σου σε αυτήν, πριν τη διαλύσεις με τον έρωτα σου……”
http://www.ekebi.gr/magazines/showimage.asp?file=13233&code=5711&zoom=800

ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ / Π.Κουνενάκη
“……Αυτοδίδακτος καλλιτέχνης, με μια γερή σκευή σπουδών πίσω του που έχουν να κάνουν με την ανθρώπινη ψυχή, επιλέγει την τέχνη για να μιλήσει για τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου. Κινητοποιώντας μνήμες του παρελθόντος και χρησιμοποιώντας στοιχεία και σύμβολα από νεκρικά έθιμα της πατρίδας του της Μακεδονίας, δημιουργεί έργα, ανθρωπόμορφα γλυπτά και κατασκευές, αφ1 ενός για να θρηνήσει ό,τι έχει χαθεί, αφετέρου για να υμνήσει έμμεσα τη ζωή, να ξορκίσει ό,τι τον βασανίζει. Με άλλα λόγια μετατρέπει τους εφιάλτες του σε τέχνη. Κι αυτή είναι από τις πλέον δόκιμες ανθρώπινες λειτουργίες. Ο Δημήτρης . Αστεριού χρησιμοποιεί εφήμερα υλικά, σανίδια που βρίσκει στην αμμουδιά, απομεινάρια από σκουπίδια, αντικείμενα καθημερινής χρήσης για να τα ανασυνθέσει, να τους δώσει πνοή, να τα μετατρέψει σε έργα τέχνης. Μια τέχνη υπόγεια ερωτική, αφού έρωτας και θάνατος είναι οι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Ιδιαίτερα επιδέξιος ο καλλιτέχνης, δημιουργεί συνθέσεις ολοκληρωμένες, που μπορεί να αποτελούνται από φθαρτά και εφήμερα υλικά, αποκτούν όμως σταδιακά μνημειακό χαρακτήρα, μεταφυσική χροιά και καλλιτεχνική οντότητα. Τα περισσότερα έργα του λειτουργούν ως επιτύμβια, ως σκευοφυλάκια μνήμης και αγάπης κυρίως για τα παιδιά που συμβολίζουν και την ίδια τη ζωή….».

Στέλιος Βασιλικός. a.k.a. / Neo the Pirate. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα (1984). Οπου ζεί και εργάζετε ως tattoo artist. Από μικρός ασχολήθηκε με τη τέχνη της ζωγραφικής. Απο την εφηβεία, ξεκίνησε να ασχολείται με τη street art, μοιράζοντας μέσα από τα graffiti του, τις σκέψεις του και τις ανυσηχίες του με τυχαίους περαστικούς. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη δημιουργία χαρακτήρων comic. Το 2005 αποφοίτησε από τη σχολή Εφαρμοσμενών Τεχνών Ορνεράκης καθώς συμμετείχε σε σεμινάρια από διάφορες σχολές και εργαστήρια οπου Και διδακτικε νεές τεχνικές και μορφές τέχνης. Το 2012 αποφάσισε να ασχοληθεί με τη τέχνη του τατουάζ οπου μπορούσε να αποτυπώσει τα όνειρα και τα θέλω των φιλων και γνωστών του με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Κύρια πηγή έμπνευσης του είναι η μουσική, οι στίχοι, η μελωδία, όπως και τυχαία συμβάντα της καθημερινότητας, ένα βιβλίο ή μια ταινία. Η τελευταία του παρουσία ήταν το 2015 στη θεατρική παράσταση «Άκου Ανθρωπάκο», όπου σε live performance δημιουργούσε επι σκηνής ένα καμβά εμπνευσμένο από τη παράσταση.
http://neothepirate.tumblr.com/
vasilikos.stelios@gmail.com

Γιώργος Μικάλεφ. Γεννήθηκα στην Κέρκυρα το Δεκέμβρη του ’85. H έντονη ανάγκη για δημιουργία με ώθησε να ασχοληθώ από μικρός με τις καλές και τις …κακές τέχνες σε αρκετές απ’ τις μορφές τους… η ζωγραφική και το γράψιμο ήταν αυτά που με απασχόλησαν περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Ό,τι δεν μπορώ να το εκφράσω με λέξεις, το ζωγραφίζω και ό,τι δεν μπορώ να ζωγραφίσω το καταγράφω… πάντα με τον τρόπο μου. Από μικρό παιδί χρησιμοποιούσα μολύβια και μαρκαδόρους για να προεκτείνω τη ψυχή μου πάνω σε μια λευκή επιφάνεια και έκτοτε δεν σταμάτησα να ζωγραφίζω, να δημιουργώ και να πειραματίζομαι πάνω σε κάθε είδους επιφάνεια με χρώματα και με υλικά που μου κέντριζαν το ενδιαφέρον και την περιέργεια.

Οι μόνες σπουδές μου πάνω στη ζωγραφική ήταν ένας χρόνος στην Καλλιτεχνική Σχολή της Κέρκυρας με καθηγητή τον Κώστα Τόμπρο. Έχω συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις σε Κέρκυρα και Αθήνα, και έχω πραγματοποιήσει 2 ατομικές εκθέσεις, στην Κέρκυρα το 2013 και στις Σπέτσες το 2014. Ασχολήθηκα επίσης με την εικονογράφηση βιβλίων και εξωφύλλων underground μουσικών σχημάτων. Είμαι μέλος της “Εικαστικής Κερκυραϊκής Ένωσης” από το 2010 και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης από το 2011 έως το Μάη του 2014 οπότε και εγκαταστάθηκα στην Αθήνα.
www.georgemicalef.blogspot.gr
acimoc2007@hotmail.com

Χωρίς Τίτλο

Αφού αυτοί είναι πρόσωπα της μιας στιγμής
Όχι α-πρόσωποι, μην παρεξηγήσεις,
Αλλά φευγαλέοι
Τους καταβροχθίζει το ίδιο τους το παρόν
Έτσι
Ακόμα κι αν υπήρξα για λίγο μέσα τους
–με κάποιον τρόπο το πινέλο εισβάλλει πάντα πρώτα στην καρδιά
μου λέει, κοίτα, εδώ έχεις καλύτερα χρώματα-
δεν κατάφερα να διασώσω κανέναν
Ας πούμε, στη θάλασσα θα έχεις δει το πλήθος των χνουδωτών σφαιριδίων να εκτοξεύονται
Μπορεί να τα ακούς με τον συνήθη καλοκαιρινό εκνευρισμό
Ή και γελάς όταν βλέπεις τις κοιλιές να τραμπαλίζονται
Κάποια θλίψη ενδεχομένως γι’ αυτούς τους δυο ρακετίστες
Που σχεδόν αγγίζουν το τίποτα
Αύριο θα είναι στο γραφείο γραβατωμένοι
Αυτή η γραβάτα ήδη σφίγγεται γύρω απ’ το λαιμό της χαράς τους
Θερινοί τύποι
Του χαμού
Λοιπόν, βλέπεις
Ή τον έρωτα
που τον ζωγράφισα 120 φορές
Κι ακόμα να μου φύγει ο φόβος πως θα τον χάσω
Κι η Αφροδίτη, ξεπεσμένη θέαινα, σε εφημεριδόχαρτο
Χωρίς το πολυτελές της όστρακο
Βρέθηκε μόνο μια τσίγκινη ανάμνησή του
Ύδωρ εστί και εις ύδωρ απελεύσει
Αντιλαμβάνεσαι ίσως τώρα πως
Όχι α-πρόσωποι, μα μελλοθάνατοι
Αφού η λήθη είναι η πιο αληθινή απώλεια
Κι όσοι έγραψαν τις πιο ωραίες λέξεις
Ζούνε και δεν ζούνε
Τώρα πια τους απομένει να γίνουν τσιτάτα του διαδικτύου
Για μιαν ανάσα ακόμα
Morituri σου λέω
Ακόμα κι η γυναίκα μου πνίγηκε κάτω από ψιλοκομμένα χαρτάκια και πυκνή κόλλα
ήθελε να γίνει σαν του Πικάσο τις γυναίκες
κι όμως, δεν είναι αυτή, δεν είναι αυτές
Σου είπα
No portraits
Όπως κι οι «κομψές κυρίες στις κερκίδες» του Εμπειρίκου
«Και κορασίδες με pull-over
Χειροκροτούν κι όλο φωνάζουνε
Goal! Goal! Στα δίχτυα των εχθρών
Όχι ποτέ στα δίχτυα του θανάτου»
Ό,τι κι αν φωνάζουν
Πάει και το γκολ,
Κι αυτό κι αυτές τα έφαγε η στιγμή,
Φυσικά, πιο πέρα κι εγώ
Μαζί με την άρτι νεογέννητη πετριά της έμπνευσής μου
(ή μήπως πια παραμεγάλωσε, μέσα σε λίγες πινελιές;)
Βλέπεις;
Τι «όχι ποτέ»;

Κ.Κ.
η εκδήλωση στο facebook