20170124_194500sm

• Να, πως με φώτισε και εμένα το «άγιο Πνεύμα»… (παλιά… Έκτοτε – ουδέν). «Ανέκδοτες αφηγήσεις» (…που προφανώς δεν ενδιαφέρουν κανέναν). Έτσι, μιας και κάνει κρύο… για όλους εμάς, που δεν βγαίνουμε από το σπίτι μας…

• Δέκα μέρες «Τιμητική άδεια» (για την εμφάνιση της «Αγίας Τριάδος» στην εικόνα της «Βάπτισης του Κυρίου») που όμως – μετά από «φώτιση – κάψιμο» του Διοικητή – με «θαυματουργό» τρόπο έγιναν δύο…!!!)

• Ήμουν για εκπαίδευση στην σχολή υποψηφίων υπαξιωματικών των τεθωρακισμένων στο Λιτόχωρο… Το «πήδημα, το τρέξιμο και κάθε είδους καψόνι… πήγαινε σύννεφο. Ήμουν τρελαμένος και απελπισμένος… πίστευα πως δεν θα την έβγαζα «καθαρή» από εκεί μέσα…

Ήταν τέτοιες γιορτινές ημέρες και είχα βγει αναφορά, ντυμένος (με την στολή εξόδου) έτοιμος να πάρω μια 48η άδεια για Αθήνα… Τώρα, πώς την είδε ο Διοικητής, δεν ξέρω… και μας κόβει τις άδειες… και όχι μόνο μας στέλνει να ξεντυθούμε και να βάλουμε και πάλι τη φόρμα υπηρεσίας… αλλά μας ανακοινώνει πως, σε λίγο θα έρθει και ο «παπάς» να μας κάνει κατήχηση…

Καταλαβαίνεται τί «σύραμε», από μέσα μας και απ’ έξω μας… γι’ αυτή την ατυχία μας. Ξεντύθηκα και μαζί με τους άλλους – μετά από ένα απαραίτητο – σύντομο αυτή τη φορά «πήδημα» (έ, να μη περιμένει και ο παπάς…) πήγαμε στην αίθουσα του Κέντρου Ψυχαγωγίας Μονάδος.

Εκεί, «τελέστηκε» ένας ιερατικός μονόλογος… από τον παπά… που είμαι σίγουρος πως κανείς από τους παρόντες δεν είχε τη διάθεση να δώσει καμία σημασία… Πολύ περισσότερο εγώ που… μόλις προ ολίγου, μου είχαν κόψει την «άδεια» μου… Καθόμουν εκεί, με κατεβασμένο το κεφάλι και έφερνα στην μνήμη μου όλες τις πιθανές βρισιές που προφανώς γνώριζα και τις σιγομουρμούριζα… Όταν ακούω τον παπά να λέει…
– «Κύριε διοικητά, προτείνω δυο ημέρες τιμητική άδεια στον υποψήφιο».
– «Ώπα», …λέω από μέσα μου, «κάτι γίνετε εδώ…;»
Ο παπάς έκανε ερωτήσεις και πρότεινε «τιμητικές άδειες» σε αυτούς που απαντούσαν σωστά… Δύο ημέρες από εδώ… άλλες δύο από εκεί… είχε μοιράσει καμιά δεκαριά ημέρες σύνολο… (μεγάλο γεγονός για την περίσταση!) …και να, που σκάει η δύσκολη ερώτηση…
-«Σε ποιές Εικόνες εμφανίζεται η Αγία Τριάδα, στην Ορθόδοξη εικονογραφία;»
Μούγκα στην αίθουσα του κ.ψ.μ. … Ο παπάς ανέβασε την ταρίφα…
– «Τρείς ημέρες τιμητική άδεια σε όποιον το γνωρίζει…»
Σιγή νεκρική από κάτω…
-«Πέντε ημέρες τιμητική…»
…ανέβασε ο παπάς. Τίποτα, ούτε ψίθυρος δεν ακούγονταν από κάτω…
-«Δέκα ημέρες τιμητική…»
…ανέβασε ακόμα περισσότερο την ταρίφα ο παπάς (υποψιάζομαι) σίγουρος πια, ότι κανείς δεν πρόκειται να τις πάρει… Τελικά, σηκώθηκε κάποιος και είπε…
-«…ο παππούλης με το χριστούλη… που κάθονται στα σύννεφα, με το περιστεράκι ανάμεσα τους…»
Ο παπάς έδειξε φανερή απογοήτευση…
– «Το φανταζόμουν πως θα μου λέγατε την λάθος απάντηση..» είπε και συμπλήρωσε… «αυτός είναι ο Δυτικός τρόπος απεικόνισης…».

Λες και με φώτισε το Άγιο Πνεύμα… (μάλλον με ενεργοποίησε)… «Έεε, όχι και να πάνε χαμένες δέκα ημέρες άδεια» …σκέφτηκα μέσα μου και πετάχτηκα όρθιος…
-«Η φιλοξενία του Αβραάμ προς τους τρεις Αγγέλους, η εικόνα της ΓΕΝΝΗΣΗΣ και η εικόνα τη ΒΑΠΤΙΣΗΣ…»
…είπα δυνατά με βιασύνη, προτού ο παπάς αποσύρει την προσφορά του…

Όλοι γύρισαν κα με κοίταξαν με απορία…
-«Γιατί υποψήφιε…?»
…ερώτησε έκπληκτος και αυτός προσπαθώντας να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο την απάντηση μου…
-«Στην πρώτη Βιβλική περίπτωση των τριών αγγέλων, η απεικόνιση είναι αλληγορική μια και ο Υιός δεν έχει ενσαρκωθεί ακόμα…στις άλλες δύο περιπτώσεις… γιατί έχουμε το Πατέρα (ως φωνή) τον Υιό ως σάρκα και το Πνεύμα ως περιστέρι…»
-«Εύγε, εύγε υποψήφιε… κ. Διοικητά, δέκα ημέρες τιμητική άδεια στον υποψήφιο, τις αξίζει!»
Ο Διοικητής μου έριξε μια ματιά γεμάτη απορία και κάτι «γρύλισε» με υποχρεωτική συγκατάβαση…

Σε λίγο, μετά το πέρας της «κατήχησης», εγώ και μερικοί ακόμα, που είχαμε πάρει τιμητικές άδειες, στεκόμαστε μπροστά στο Διοικητή, φορώντας πάλι τις στολές εξόδου… Μας κοιτά καλά – καλά, έναν – έναν… Στέκετε μπροστά μου λες και κάτι να του θύμισα…
-«Εσύ δεν είσαι που βγήκες το πρωί για άδεια και στην έκοψα…?»
-«Μάλιστα κ. Διοικητά»
…απάντησα με δυνατή φωνή.
-«Και πού τα ξέρεις όλα αυτά, για παπάς πάς? Με τί ασχολείσαι στην πολιτική σου ζωή…?»
…ρώτησε με απορία.
-«Γραφίστας σπούδασα κ. Διοικητά»
… Η απορία του μεγάλωσε ακόμα πιο πολύ. Σίγουρα θα σκέφτηκε από μέσα του… «Τί είναι αυτό πάλι… Γραφιάς μάλλον θα είναι…» …αλλά δεν είπε τίποτα. Ούτε και εγώ του είπα κάτι για την ενασχόληση μου με την Βυζαντινή Αγιογραφία…
-«Καλά, πάρε και εσύ, μαζί με τους άλλους, μια 48η άδεια για Αθήνα… και φροντίστε να είστε στην ώρα σας πίσω».

Βλέπετε εμένα με φώτισε (με ενεργοποίησε) το Άγιο Πνεύμα να απαντήσω σωστά στην ερώτηση του Παπά… τον Διοικητή όμως, δεν τον έπεισε να μου δώσει τις δέκα ημέρες άδεια που μου απένειμε ως επιβράβευση η θεία Χάρη.

«Ανέκδοτες αφηγήσεις» που προφανώς δεν ενδιαφέρουν κανέναν.

Ps.Mavro/Stavriotis

20170124_123044a
Τι ψυχή μπορεί να έχει ένα «λάικ»…? – Μεγάλη!!! Νομίζετε πως σε εμένα αρέσουν όλα αυτά τα «λάικ» που κλικάρω…? Όχι βεβαία, αλλά είναι φιλαράκια… (όλες και όλοι τους) …και ξέρω ότι το περιμένουν από εμένα το «λάικ». Ξέρουν και οι «φίλοι» μου πως, όλα αυτά που αναρτούν δεν είναι και όλα σημαντικά… αλλά είναι μια ευκαιρία να πουν σε κάποιον… «Εδώ είμαι. Δες με. Το έχω ανάγκη…» Και εγώ το ίδιο νοιώθω, κάποιες φορές… και θέλω τα λάικ σας. Μάλιστα είναι φορές που ανοίγω το ρημάδι το Φ.Β. και δεν βρίσκω κανένα σας… «Πού στο καλό χάθηκαν όλοι?» …αναρωτιέμαι και με πιάνει το παράπονο. «Γιατί, μόνο εγώ να βρίσκομε, τώρα σε αυτό το κωλο/μηχάνημα…?» Είναι και κάποια «λάικ» που είναι επιβράβευση για μια προσπάθεια, για ένα καλό έργο, για μια ωραία σκέψη, για μια καλή πράξη… και χρειάζεται να υποστηρίζουμε το όμορφο και το δημιουργικό… γιατί όλα αυτά μας κάνουν να νοιώθουμε και να γινόμαστε καλύτεροι. Το Φ.Β. είναι ένα αντίγραφο της πραγματικότητας σε σμίκρυνση – σε κύκλο – σε αυλή – σε περιβάλλον… Όλοι έχουμε τους φίλους μας και διαμορφώνουμε το περιβάλλον μας… Όλοι μας (και όλοι σας) «ανήκουμε» σε «αυλές»… και γνωρίζουμε πως… πολλοί από εμάς παίζουν ρόλους και φορούν προσωπίδες… όμως αυτούς τους αντιλαμβανόμαστε κάποια στιγμή και τους «σβήνουμε» από «φίλους»… Είναι όμως και κάποια «διαδικτυακά βαμπίρ» που απλά τραβούν την ιντερνετική παρουσία μας (και τα λάικ μας) για να «επιβεβαιώνουν» την μίζερη παρουσία τους. Μας κάνουν «φίλους»… και πληθαίνουν. Εμείς, προσπαθώντας να τους γνωρίσουμε, μπαίνουμε στις σελίδες τους και τους χαρίζουμε τα «λάικ» μας. Μετά από καιρό όμως ανακαλύπτουμε πως… αυτοί, ουσιαστικά, έκλεψαν τη «φιλία» μας, την πρόσθεσαν στην ομάδα τους και αύξησαν με αυτήν, απλά την αυλή τους… Και όλα αυτά, μόνο και μόνο, για να λένε… «κοιτάξτε ποιός είμαι! Έχω 1000 – 2000 – 3000 – 5000 «φίλους»!» Εντάξει ρε «φίλε»… με έκανες – και σε έκανα «φίλο» μου… Δεν έχεις τη περιέργεια να δεις ποιός είμαι? …ή απλά μπαίνεις (σαν το κλέφτη) και βλέπεις (αόρατος) τη σελίδα και τις φωτογραφίες μου…?» Ανακαλύπτω στην «αυλή» μου, κατά διαστήματα και εγώ κάποιους τέτοιους «φίλους» και οργίζομαι. Αφού δεν με έχεις ανάγκη… γιατί θέλεις τη φιλία μου? Σε τρέφει η μονομερής σχέση. Το ξέρω, το κατάλαβα…. Βρε, άντε πήγαινε από εδώ…

Ps.Mavro/Stavriotis

* Να το ξέρετε (όλοι εσείς οι αόρατοι) …ετοιμάζω διαγραφές και πάλι… (φύγετε μόνοι σας) Λυπάμαι, αλλά, αν δεν σας ενδιαφέρω – δεν θα στεναχωρηθείτε και πολύ, με την εκκαθάριση αυτή. Γιατί εγώ, θέλω ανθρώπινη ζεστή σχέση, μέσα από αυτό το κωλο/μηχάνημα… θέλω (όχι τα πολλά… αλλά…) τα αληθινά «λάικ» σας…

Αυτές οι εικόνες σπλατεριάς στα τσιγάρα, πραγματικά μας έχουν βοηθήσει. Θα ήθελα λοιπόν να ευχαριστήσω το υπουργείο υγείας και την Ε.Ε. καθώς όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί – κι εγώ με τη σειρά μου – κόψαμε τις σπλάτερ καπνοσακούλες και πήραμε καπνοθήκες της αρεσκείας μας. Επίσης, θα ήθελα να προτρέψω το υπουργείο να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του και να εφαρμόσει το ίδιο σε όλα τα προϊόντα. Αλκοόλ, τρόφιμα, σοκολάτες, γαριδάκια, καφέδες κλπ. Να βάλει εικόνες στα αλκοολούχα από διαμελισμένα πτώματα στην εθνική από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, νεκρούς από τσαμπουκάδες, αναίσθητους να τους κάνουν ενέσεις καφεΐνης και ό,τι άλλο βάζει ο νους. Επίσης στα γλυκά, ανθρώπους με διαβήτη κι άλλες ασθένειες που να έχουν ακρωτηριασμένα άκρα κλπ. Στα λαχανικά μπορεί να βάλει υποσιτισμένους ανθρώπους να λιμοκτονούν και στα κρέατα, ανθρώπους υπέρβαρους που κάναν εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς, πέτρες στα νεφρά, χολές και διάφορα άλλα ωραία. Α, ναι, να βάλουν και στις καραμέλες των παιδιών με τα δηλητήρια τις χρωστικές και τις υπερβολικές ποσότητες ζάχαρης, παιδάκια να πεθαίνουν από αντίστοιχα προβλήματα. Εδώ λέω να μη γίνω περιγραφικός, αν και θα έπρεπε. Θα πρέπει φυσικά να γεμίσουν και τους δρόμους με τεράστιες διαφημίσεις με προφυλακτικά στις εθνικές οδούς και οπουδήποτε αλλού, που να δείχνουν όλες τις σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες και τις συνέπειές τους, από κονδυλώματα, σύφιλη, βλεννόρροια, έιτζ κλπ. Και γενικά, ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Ας το χρησιμοποιήσει λοιπόν το αγαπημένο μας υπουργείο υγείας και η Ε.Ε. έτσι ώστε να μας προστατέψει επιτέλους απ’ όλους αυτούς τους κινδύνους και να μας κάνει υποχόνδρια, αποστειρωμένα, άβουλα, φοβισμένα ανθρωπάκια που χαίρουν άκρας υγείας! Μα πραγματικά, το πόσο νοιάζονται για μας, δεν έχει προηγούμενο. Ας τους δείξουμε λοιπόν κι εμείς έμπρακτα το πόσο το εκτιμούμε αυτό και πόσο τους αγαπάμε, καίγοντας ένα υπουργείο την ημέρα – ή για να μη κουραζόμαστε – καίγοντας όλα τα υπουργεία και τη βουλή με τσιγάρα πολλά και μαρούλια, σοκολάτες και κρεατικά αν προτιμάτε σε μια μέρα και να ζήσουμε ελεύθεροι, δίχως νόμους, κράτη και περιορισμούς της προσωπικής μας ελευθερίας από άλλους μαλάκες που τρομοκρατούν, επενδύουν κι εμπορεύονται την ανάγκη όλων για ζωή. Άντε γαμηθείτε ρε μαλάκες ρε, άντε γαμηθείτε!

Χρήστος Ζάχος

Χιονο-ενοχές

Posted: Ιανουαρίου 10, 2017 in "ΚΕΙΜΕΝΑ", Κολ-Ρου
Ετικέτες: , ,

Ντάξει, παίδες, νισάφι πια. Με όλη την καλή διάθεση : από ενοχές μπουκώσαμε από μικροί. Και μετά κάποιοι μεγαλώσαμε, τις πετάξαμε από πάνω μας περνώντας δια πυρός και σιδήρου, ενηλικιωθήκαμε. Και τώρα δεν μου υπαγορεύουν οι ενοχές πώς θα νιώθω, αν θα χαίρομαι κι αν θα λυπάμαι. Δεν θα απολογηθώ για τα καλά που μου συμβαίνουν, είτε αγωνίστηκα γι’ αυτά είτε μου ‘ρθαν ως μάννα εξ ουρανού. Δεν θα απολογηθώ για τη χαρά μου αν δω τη νιφάδα να πέφτει. Κι αν δεν πάω μια μέρα στη δουλειά, δεν θα απολογηθώ σε κανέναν που χάρηκα. Όχι γιατί έχω βασανιστεί σ’ όλη μου τη ζωή με χίλια δυο, λεφτά, υγεία, υπανθρώπους και δεν συμμαζεύεται. Όχι γιατί βοηθάω σε όλη μου τη ζωή με όποιον τρόπο έχω ανθρώπους ή ζώα που έχουν ανάγκη. Όχι γιατί δουλεύω –και πάντα δούλευα- σαν το σκυλί καθημερινά, σε «διακοπές» και σαββατοκύριακα. Απλώς γιατί αποστρέφομαι τους μπάτσους κάθε είδους. Και ειδικά τους ενοχο-μπάτσους (όχι ειδικά του διαδικτύου). Μπούκωσα , λέμε. Δεν ζητάω την άδειά κανενός για να χαρώ, την χαρά μου δεν την έκλεψα από κανέναν. Ούτε είναι η πρόσκαιρη, η σπάνια χαρά μου που φέρνει τις συμφορές στον κόσμο. Ούτε τα καιρικά φαινόμενα τα προκαλώ εγώ, ναι; Αντίθετα, είναι σημαντικό που η ηθική μου και οι πράξεις μου δεν καθορίζονται από κάτι ποταπό όπως οι ενοχές ή, χειρότερα, από δασκαλίστικα κηρύγματα προηγούμενου αιώνα. Και το κατάφερα με πολλά βάσανα. Κι ύστερα είναι πολύ ύποπτα τα δάχτυλα που κουνιούνται, λένε πως αυτά τα δάχτυλα τις δικές τους τις ενοχές κοιμίζουν. Τώρα θα μου πεις, δεν με ξέρεις, δεν ξέρεις πώς πράττω, τι έχω καταφέρει, πώς αγωνίζομαι. Κι ακόμα δεν ξέρεις καν αν πενθώ, αν κρυώνω, αν ζορίζομαι. Ε, αυτό λέω κι εγώ.

(Κατά τα άλλα, κοίτα να δεις τι κατάφεραν λίγες νιφάδες χιόνι που έπεσαν στην Αθήνα. )

Κολ-Ρου

Κατέβασε δωρεάν σε pdf το Ημερολόγιο της Μυρτώς για το 2016 από τις εκδόσεις Το Κόλο.
Mediafire: http://www.mediafire.com/file/yy4axorwhem44hc/diary16.pdf
Dropbox: https://dl.dropboxusercontent.com/u/89580342/diary16.pdf

Η δεύτερη χρονιά του project που ίσως και να κρατήσει μια ζωή. Η καταγραφή της καθημερινότητας και όχι μόνο, στις ζωγραφισμένες σελίδες ενός ημερολογίου. Όπως και πέρυσι το ημερολόγιο διατίθεται για δωρεάν κατέβασα σε μορφή pdf για την ψηφιακή σας βιβλιοθήκη.

Ψάχνοντας την ελευθερία, την ευκαιρία να γευτούμε το νερό της γνώσης
Θα μας δείξει τον δρόμο της σωτηρίας, σκλάβοι δεν θα είμαστε πια.
Θα αποδράσουμε από το φρούριο του Ιμμόρταν, μακριά από την τυρανία της επανάληψης,
Τη νέκρωση του αίματος και την σαπίλα της απλής επιβίωσης.

Ας βρεθούμε όλοι μαζί αλαλάζωντας στην ουτοπική Βαλχάλα.
Λαμπεροί, μεταλλικοί, ο χρόνος δε θα μας αγγίζει πια.
Άσπιλοι από την παμφάγα μετριότητα, θα κοιτάξουμε τον ήλιο.
Και θα ουρλιάξουμε αψήφιστα την ανυπακοή μας στον καυτό άνεμο.

Στην έρημο της ψυχής θα ταξιδέψει η κραυγή μας.
Να ξυπνήσει αυτούς που ξέχασαν την αλήθεια, που λησμόνησαν το όνειρο.
Να ακούσουν το εξαγριωμένο κάλεσμα μας. Γίνετε μάρτυρες του μέλλοντος!
Ακολουθήστε το δρόμο της οργής. Και θα βρεθείτε όλοι στην αγαπημένη Βαλχάλα.

Καλή Χρόνια Κλπ!!!

Posted: Δεκέμβριος 31, 2016 in Uncategorized
Ετικέτες:

Οι εκδόσεις του κώλου σας εύχονται καλές γιορτές με μια μικρή καθυστέρηση! Καλή χρονιά, με υγεία, αγάπη, ευτυχία και σκατά στους φασίστες!  Κατά διαόλου πήγε και φέτος ο κόσμος, άρα όλα καλά!

Ακολουθούν οι ιστορίες και τα παραμύθια των γιορτών από τις εκδόσεις μας…

Ο δικός μου «κυρ Βασίλης»…του P.S.Mavro

Τα 101 Πρόβατα του Κωλομπαρά – Γιώργος Σάπιος

Ο Παππούς-Δράκος, η Γιαγιά-Στρίγκλα και… ο Πρωτοχρονιάτικος «Greek Mussakas» …της κ. Λόλας! …του P.S.Mavro

Άλλο ένα Σάπιο Χριστουγεννιάτικο Παραμύθι …του Γιώργου Μικάλεφ

«ο Σινάτρας, ο Τζίμης & τα Καλά Χριστούγεννα» …του Γιώργου Μικάλεφ

αντάρτικό²

Posted: Δεκέμβριος 29, 2016 in "BOOKS"
Ετικέτες: , ,

20161229_120811sm

Ο βιβλιοφάγος Morgan προτείνει αντάρτικό² από τον Δημήτρη Γκιούλο και τον Κωνσταντίνο Παπαπρίλη-Πανάτσα, από τις ελευθεριακές εκδόσεις Κουρσάλ.  Σημεία διάθεσης εδώ

Επιστροφή στην Πάτρα μετά από καιρό, κουβαλώντας τις ζωγραφιές μου για μια έκθεση ζωγραφικής στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου Πίξελbooks, Αγ. Ανδρέου 115 Πάτρα. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή ώρες καταστημάτων. Εγώ θα σας περιμένω εκεί… κρυμμένος μέσα στα έργα μου ως τις 7 Ιανουαρίου 2017.

Το ημερολόγιο της Μυρτώς στο μπαλκόνι για μια στημένη φωτογραφία. Από κάτω η Αγίου Νικολάου με τα μαγαζιά, τα λαμπιόνια τα Χριστουγεννιάτικα και τα σκαλιά στο βάθος που κάποτε τα κατέβαινε ο Πάνος ξερνοβολώντας. Από πάνω ο ήλιος στην αποτυχημένη του κρυψώνα και πίσω από το ραγισμένο συρματόπλεκτο τζάμι, πολυκατοικίες, ένα καμπαναριό και τα βουνά με μια υποψία χιονιού.

Δύο μέρες έμεινα στην Πάτρα που αν και έχει σχεδόν αδειάσει από φίλους, πέρασα αρκετά καλά, γνώρισα και συναναστράφηκα ωραίους ανθρώπους και πάνω απ’ όλα, ένιωσα πραγματικά χαρούμενος σε μια πόλη που φοβόμουν πως θα συναντούσα φαντάσματα παλαιών και δύσκολων εποχών.

Και δυο λόγια, κλεμμένα από δημοσίευση του εξαίρετου οικοδεσπότη Νεκτάριου…

«Μην την χάσετε, είναι εξαιρετική έκθεση με έργα τα οποία αν προσπαθούσα να τα χαρακτηρίσω θα ξεκινούσα από την λαϊκή ζωγραφική παράδοση του Θεόφιλου, διασχίζοντας εικόνες του Μποστ και σύγχρονων κόμικ, κάνοντας μερικές φορές και βόλτες από πίνακες του Ιερώνυμου Μπος. Επίσης θα βρείτε έργα αφιερωμένα σε εξαιρετικούς συγγραφείς και καλλιτέχνες με την ιδιαίτερη απόδοση του Γιώργου, σε σελίδες ημερολογίου, σε καμβάδες, σε ξύλο, ακόμα ακόμα και σε σελίδες… λεξικού. Αλλά επειδή δεν τα κατέχω αυτά τα εικαστικά, πολύ απλά θα πω ότι είναι τέλειοι πίνακες και θα σταματήσω εδώ. Ελάτε!»

Το πρωί πριν πάρω το λεοφωρείο του ΟΣΕ πέρασα μια τελευταία βόλτα για φέτος από το Πίξελbooks, για να ψωνίσω και μερικά βιβλία. Το έχω σε κακό να πηγαίνω σε βιβλιοπωλείο και να μη φεύγω με βιβλία. Τράβηξα και μια φωτογραφία την όμορφη βιτρίνα με τις αφίσες μου δεξιά και αριστερά… έτσι για να τις στείλω στη μάνα μου στο χωριό να καμαρώσει για το γιο της που κάνει πράγματα. Δεξιά φαίνεται ο φίλτατος Νικόλας να περνάει βιβλία στον υπολογιστή.

Πήγα στο σταθμό νωρίτερα απ’ ό,τι έγραφε το εισιτήριο. Καβγάς μεταξύ μιας κυρίας και ενός οδηγού… ευχάριστα καθημερινά πράγματα. Στο λεωφορείο ύπνος και στο τρένο ανυπόφορες συζητήσεις από νεαρούς φαντάρους σε μια γλώσσα που κρίθηκα ακατάλληλος να μάθω. Γύρισα στο σπίτι κατά τις δύο. Τα δυο σκυλιά μου τρελάθηκαν απ’ τη χαρά τους και ο βιβλιοφάγος Morgan με κάτι σαν χαμόγελο, ποζάρει με το μικρό του δώρο.

Πίξελbooks, Αγ. Ανδρέου 115 Πάτρα
https://www.facebook.com/pixelbooks.gr/

pornostroika-2016-1frontsmall

PORNOSTROIKA DADAIFI – Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΥ (2016)
ένα «περίπου» άλμπουμ των dadaifi αφιερωμένο στα 100 χρόνια του DADA

download
https://goo.gl/I4RXoW