«Εφήμερη Αθανασία» …του Γιώργου Μεσημέρη

Λαμπερό χαμόγελο, που κρύβει μαύρα σάπια δόντια,
φωνή σμιλεμένη με δύναμη μα κούφια,
γεμίζει τις καρδιές αυτών που δεν είχαν ποτέ.

Στη λαμπερή ματαιοδοξία της βαλτωμένης ιδεολογίας,
αναζητάς τη φόρμουλα της αθανασίας
μέσα σε αβυσσαλέους λάκκους βρωμιάς.

Ξεπουλώντας το πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα,
που λέγεται ψυχή
για τριάντα βουτηγμένα στο ψ(αίμα) αργύρια.

Προδωμένος και λαμπερός κοίτεσαι στο σκοτεινό βάλτο,
της αφάνειας και της απαξίωσης.
(Χάνεσαι και βυθίζεσαι στο όνομα που ξέχασες)

Φορώντας το σάπιο και ραγισμένο προσωπείο
της κάλπικης ικανοποίησης,
πως γεύτηκες το πολυπόθητο νέκταρ της αθανασίας…

Ένας ξεχασμένος θεός,
που απώλεσε κάθε τι ανθρώπινο,
στο όνομα της εφήμερης αθανασίας

Βαλχάλα …του Γιώργου Μεσημέρη

Ψάχνοντας την ελευθερία, την ευκαιρία να γευτούμε το νερό της γνώσης
Θα μας δείξει τον δρόμο της σωτηρίας, σκλάβοι δεν θα είμαστε πια.
Θα αποδράσουμε από το φρούριο του Ιμμόρταν, μακριά από την τυρανία της επανάληψης,
Τη νέκρωση του αίματος και την σαπίλα της απλής επιβίωσης.

Ας βρεθούμε όλοι μαζί αλαλάζωντας στην ουτοπική Βαλχάλα.
Λαμπεροί, μεταλλικοί, ο χρόνος δε θα μας αγγίζει πια.
Άσπιλοι από την παμφάγα μετριότητα, θα κοιτάξουμε τον ήλιο.
Και θα ουρλιάξουμε αψήφιστα την ανυπακοή μας στον καυτό άνεμο.

Στην έρημο της ψυχής θα ταξιδέψει η κραυγή μας.
Να ξυπνήσει αυτούς που ξέχασαν την αλήθεια, που λησμόνησαν το όνειρο.
Να ακούσουν το εξαγριωμένο κάλεσμα μας. Γίνετε μάρτυρες του μέλλοντος!
Ακολουθήστε το δρόμο της οργής. Και θα βρεθείτε όλοι στην αγαπημένη Βαλχάλα.

Published in: on Δεκέμβριος 31, 2016 at 11:03  Σχολιάστε  
Tags: ,