Ο Καφετζής …του Γιώργου Μικάλεφ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

*πρόσωπα και γεγονότα της φαντασίας…

Ιούλιος στο νησί, οι τσέπες άδειες. Περίμενα να πλακώσουν τηλεοράσεις στο εργαστήρι για να βγάλω μισό μεροκάματο. Απ’ όταν παράτησα τη μηχανολογία πριν καν την αρχίσω και ξεμπέρδεψα με κάτι προβλήματα υγείας, έκατσα να μάθω την τέχνη του πατέρα μου. Καλοκαίρι έπεφτε η δουλειά και έψαχνα για συμπλήρωμα. Μια ψησταριά στη γειτονιά έψαχνε διανομέα με μηχανή δική του. Πήγα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η καριέρα μου ως διανομέας πήγε κατά διαόλου. Τελευταία διανομή στις φύλακες. Φυλακές; Ναι. Χτύπα στην κεντρική πύλη. Μια ώρα να ανοίξουν και να βρεθεί ο φύλακας που παράγγειλε σουβλάκια. Βιάστηκα να γυρίσω για να μη γκρινιάζει η κότα που έκανε τα κουμάντα εκεί μέσα. Έφυγα σε μια στροφή… Ό,τι έβγαλα εκεί μέσα τα έδωσα στο συνεργείο. Εγώ γρατσουνιές μονάχα και έγδαρα την καλή μου τη ζώνη. Ευτυχώς ήταν διπλής όψεως, αν και ακόμα απ’ τη γδαρμένη μεριά τη φοράω.

Λίγες μέρες ηρεμίας και μετά απελπισία ξανά. Τα ‘χα ανάγκη τα λεφτά να μη χάσω τη γυναίκα. Έπρεπε να βρω το δρόμο μου, να σταθώ στα πόδια μου. Ώριμες καταστάσεις για άνθρωπο χωρίς χαρτιά σε κορνίζες και δυσπροσάρμοστο προς το στρατιωτικόν κλίμα.

Μια μέρα που έτυχε να γυρνάω με το μηχανάκι μια φίλη απ’ τη δουλειά, μου είπε για ένα καφενείο κάτω απ’ το γραφείο. Ζητούσαν καφετζή και τους μίλησε για μένα. Ζευγάρι, καλά παιδιά με πίστη στο Θεό και τέτοια. Ένα παιδί στην κοιλιά και άλλο ένα να τριγυρνάει στο μαγαζί και να τα κάνει πουτάνα. Δε γαμιέται… καλά τα πάω με τα παιδιά. Πήγα την άλλη μέρα, συστήθηκα, σχολίασα θετικά τη φωτογραφία του γέροντα πίσω από το μπαρ και πιάσαμε κουβέντα για τα θεία. Αποδείχθηκα διαβασμένος.

Δικιά μου η δουλειά, καλό το μεροκάματο και ο εργολάβος ας πάει να γαμηθεί. Το ‘χα πάρει απόφαση… αντιπαροχή δεν… οπότε εργάτης τιμημένος. Εκεί που ήλπιζα πως θα ‘χω λεφτά και σπίτι να κάνω το ζωγράφο και να μπορώ και να πηγαίνω στους γιατρούς χωρίς να το σκέφτομαι, έρχεται το ίδιο σου το αίμα που βαστούσε τότε εξουσία στο νησί και σε πατάει στο λαιμό… «Εισοδηματίας; Όχι ρε πούστη, θα ματώσεις». Τρέξιμο όλη μέρα μες την πιάτσα με τα φρέντα και το μπλουζάκι μουσκεμένο και με ζέστη και με κρύο. Στις καταιγίδες δε, τους έπιανε ο ρομαντισμός τους και θέλανε όλοι εσπρεσάκια. Ομπρέλα, δίσκος και λούτσα ο δικός σου να μη χαλάσει ο καφές. Κόκκινες οι κάλτσες από το αίμα στο σπίτι αλλά μεροκάματο γερό και καθημερινά στην τσέπη.

Ο κόσμος με συμπαθούσε μπορώ να πω και ήταν ευγενικός. Λίγο μεγάλος και κάπως γνωστικός τούτος εδώ για αυτό το χαμαλίκι. Έβγαζα και κανένα δεκάρικο πολλές φορές απ’ τα τυχερά. Θυμάμαι τον κορνιζά, τον τύπο με τη λέσχη, τη μεσίτρια, τους γιατρούς, κάτι μαλάκες υδραυλικούς, τους ηλεκτρονικούς… ξέρανε και τον πατέρα μου αυτοί. Μάστορας απ’ τους παλιούς. Στις τηλεοράσεις δούλευε και ο συγχωρεμένος ο Γιάννης, πότε ήθελε καφέ με τοστ και πότε το χυμό του. Έλεγε στ’ αφεντικό μου… «αντί να μας φέρεις καμιά γκόμενα, μας έφερες τον Καζούλη».

Ο Γιάννης σκοτώθηκε τρία χρόνια μετά, μια ανεμοδαρμένη μέρα που πήγε για κεραίες. Πιο μικρός από μένα. Έτυχε και ήμουνα στο νοσοκομείο όταν τον φέρανε. Ένας γιατρός βγήκε κλαίγοντας απ’ τον ανελκυστήρα και μας είπε ποιος ήταν ο σκοτωμένος. Μάτωσε η ψυχή μου. Τα ουρλιαχτά της μάνας του θαρρείς και τα ακούω ακόμα. Τρελάθηκα για τούτη την αδικία. Ήπια εκείνο το βράδυ. Στο γυρισμό για το σπίτι ανέβηκα στη μηχανή και έπεσα 100 μέτρα πιο κάτω. Σηκώθηκα, ανέβηκα ξανά. Το είχα ήδη χάσει. Είπαν πως καρφώθηκα με τη μηχανή σε μια κολώνα και με γύρισαν πίσω στο νοσοκομείο μαυρισμένο. Με σπασμούς ως το ξημέρωμα και μια βδομάδα με υπνωτικά.

Πίσω στο καφενείο… πολύ δουλειά, καβγαδάκια, συζητήσεις για τον Θεό και τον Βασίλη τον Παπακωνσταντίνου. Έτσι πέρναγαν οι μήνες. Αν δεν ήταν το ξέκαμα, μια χαρά περνούσαμε. Γυρνούσα σπίτι και μου τραγουδούσε ο Νικόλας ο Κακούργος… «αφού με καταστρέψανε οι συγγενείς και οι φίλοι έκαψα την καλύβα μου να μη με τρών’ οι ψύλλοι…» Τα γούσταρα πολύ τα λαϊκά και τα ρεμπέτικα, από εκείνο τον καιρό. Μια φορά τη βδομάδα έβγαζα και τη γυναίκα να πάμε να φάμε στου καπετάνιου ή σε καμιά άλλη ταβέρνα. Μου άρεσε αυτή η κατάσταση και ας μου έβγαινε η πίστη. Είχα βλέπεις σίδερα στη μέση από παλιά μου τραύματα και όταν τελικά έφυγα από εκεί, ήμουνα λιγάκι πιο σακατεμένος από τα πριν.

Θυμάμαι ακόμα τη μέρα που μου λέει τ’ αφεντικό… «θα πας καφέ στο μπάρμπα σου». Του τα ‘χα πει. Η καρδιά μου χτυπούσε λιγάκι πιο γρήγορα. Μίσος για τον άνθρωπο που γκρέμισε το όνειρο του εισοδηματία. Από καιρό τα σενάρια της εκδίκησης και να που τώρα θα βρεθώ ξανά μπροστά στον άνθρωπο που με έβγαλε από τα ιδεολογικά αδιέξοδα μιας εύπορης ζωής. Βαράω κουδούνι, ανεβαίνω τη σκάλα, χτυπώ την πόρτα… περάστε…
-Έφερα τον καφέ σας.
-Ακούμπησε τον εδώ.
Πού να με θυμάται ο καριόλης από τις φασαρίες στο δημοτικό συμβούλιο… Δεν ζητήσαμε χάρη από το αίμα μας, μα ούτε και μαχαίρι. Το δίκιο μας μονάχα. Όλος ο συρφετός των συμβουλατόρων έλεγε πως είμαστε καρχαρίες απ’ τους μεγάλους… ένα σόι ανθρώπων που μεγάλωσαν δίπλα σε στάβλους και τούτος ο μαλάκας που είχα μπροστά μου, δήλωσε άγνοια περί του θέματος κι ας τον είχαμε δικηγόρο όταν πέφτανε οι υπογραφές με τους εργολάβους… Αφήνω τον καφέ στο γραφείο, μου αφήνει 50 λεπτά ρέστα. Κοιτάω τα χαρτιά, την ακριβή του πένα, τα στυλό, το χαρτοκόπτη… τον αρπάζω και προσπαθώ να τον καρφώσω βίαια στην κορφή αυτού του σάπιου καύκαλου, ουρλιάζει καθώς τον χτύπησα χωρίς να εισχωρήσει η μαλακία στο μεδούλι. Αίματα… προσπαθεί να μου πιάσει το χέρι, δεν τα καταφέρνει, τον χτυπάω ξανά με όλο μου το μίσος… ξανά και ξανά μέχρι που ένιωσα το κρανίο του να σπάει και τέρμα και οι φωνές και οι χειρονομίες. Δεν σταμάτησα. Έκανα ανασκαφή με το χαρτοκόπτη μέχρι να βρω τα σκατά που έκρυβε εκεί μέσα χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Μακέλεμα μεγάλο…

-Γνωριζόμαστε; ρώτησε με απορία καθώς με παρατηρούσε να χαζεύω το γραφείο του.
-Ε; Όχι με συγχωρείτε. Ευχαριστώ είπα, πήρα το πουρμπουάρ μου και την έκανα. Ήταν η τελευταία φορά που μπήκα εκεί μέσα. Εκείνον… τον τότε δήμαρχο, ακόμα τον βρίζουν στους δρόμους. Εμένα τουλάχιστον μου χαμογελάει και κανένας άνθρωπος.

Γιώργος Μικάλεφ

«Κατιούσα» …του Γιώργου Μικάλεφ

IMG_20160420_0001

Μεσημέρι Τρίτης προς απόγευμα. Καιρός Καλοκαιρινός. Βγήκαν απ’ τον ένα συρμό του μετρό και τρέξανε στον απέναντι. Μπήκαν στο τελευταίο βαγόνι και στάθηκαν δίπλα μου. Όρθιος κι εγώ, όρθιοι και αυτοί. Το αγόρι έβαλε το ακορντεόν σε μια σχολική τσάντα και το κορίτσι κάτι του είπε ανέκφραστα σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα. Αναρωτιόμουν κάθε φορά από πού να ήταν αυτά παιδιά. Το αγόρι κοίταξε το κινητό του… οθόνη αφής και τέτοια πράγματα. Γιατί όχι… Κοιτούσε μετά στο βάθος του διαδρόμου στα άλλα βαγόνια σαν κάτι να έψαχνε. Και να που άρχισε να ακούγεται η “Katyusha”…

“Расцветали яблони и груши,
Поплыли туманы над рекой;
Выходила на берег Катюша,
На высокий берег, на крутой.”

…από ένα ακορντεόν στο βάθος. Ένας πιτσιρικάς γύρω στα δεν ξέρω πόσα, έπαιζε την Κατιούσα πλησιάζοντας στο τέλος του συρμού και της βάρδιάς του. Κάθε τόσο στεκόταν μπροστά από κάποιον, του χαμογελούσε και του έκανε ματάκια… μα ο κόσμος δεν είχε όρεξη. Ένα κέρμα έπεσε μονάχα στο μισογεμάτο ποτηράκι του καφέ. Έφτασε και σε μένα. Με κοίταξε, χαμογέλασε και μου είπε:
-Θα το χορέψεις?
Γέλασα…
-Μπα…
-Σαν και μένα είσαι και εσύ.
Συνέχισε προς τα κάτω. Χαμογέλασε σε μια ξανθιά στο βάθος και ήρθε προς τα παιδιά. Το αγόρι έκανε μονόζυγο σε αυτή τη μαλακία οπού κρέμονται οι άλλες οι μαλακίες που πιάνεσαι. Αντάλλαξε δυο κουβέντες με το κορίτσι πάλι στη γλώσσα τους και γυρνάει μετά προς τα εμένα…
-Ο κόσμος δεν γελάει σήμερα. Τι έχει ο κόσμος ?
-Ό,τι είχε πάντα.
-Κάτι έχει… κάτι θα ‘γινε.
Στην επόμενη στάση τα τρία παιδιά κατέβηκαν. Ο πιτσιρικάς με χαιρέτησε και έστειλε και τα φιλιά του στην κοπέλα πίσω. Εμείς συνεχίσαμε την πορεία μας στα έγκατα της Γης… δημόσιοι υπάλληλοι, αναξιοπαθούντες, κλαρίνα, μια κοπέλα με απέριττα βυζιά, δυο μεταλλάδες, μια γυναίκα που πουλάει μαρκαδόρους για το παιδί της που χειρουργείται την άλλη μέρα και ένας εξηντάρης πατέρας εφτά παιδιών που πουλάει μολύβια… Της Γης οι κολασμένοι. Κάπου ανάμεσα σε έναν νεαρό υπάλληλο τοπικής αυτοδιοίκησης και έναν ασκούμενο δικηγόρο, πήρε τ’ αυτί μου πως πέθανε κάποιο σημαίνον πρόσωπο… υπουργός λέει… οικονομικών, άμυνας, παιδείας & θρησκευμάτων. Μόλις άκουσα και το όνομα του χαμογέλασα και κατέβηκα στην επόμενη στάση.

Γιώργος Μικάλεφ

Καρναβάλι Σάπιας Βρύσης Για Πάντα …του Γιώργου Μικάλεφ

12764478_10208148169278291_6767655621558967638_oΗ ηλιθιότητα σε όλο της το τρομακτικό μεγαλείο. Πιαστείτε από έθνη, θρησκείες και από ξυρισμένους όρχεις (αρχίδια) μπας και σωθείτε. Το σενάριο της αφύπνισης των ηλιθίων. Ο Παΐσιος δεν ταιριάζει σε αυτή την πρόταση. Μέχρι εκεί φτάνει το έθνος… και οι Έλληνες πεινάνε… και οι Έλληνες ξεχνάνε. Λοβοτομή με wi-fi. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα άνθρωποι.

Συζήτηση στο δίπλα τραπέζι, για τη ζωή μετά το θάνατο στη Λούτσα. Ένα ζευγάρι και ένα φανάρι. Ψαγμένα πράγματα για λίγους στο χωριό. Ο νεαρός δεν συμβιβάζεται με τις συνηθισμένες ασκήσεις στο γυμναστήριο. Δεν τον ενδιαφέρει τι λένε οι άλλοι. Έχει ισχυρή προσωπικότητα, χωρίς ανασφάλειες. Η νεαρά γοητεύεται και το φανάρι ζητά καφέ για να ανοίξει το τρίτο του μάτι. Εμείς παραδίπλα, τρώμε σάντουιτς και πίνουμε μπύρα προσπαθώντας να αγγίξουμε τη νιρβάνα.

Ανάμνηση παράλληλου σύμπαντος… Το παιδάκι χτυπάει την πόρτα. Κρατάει δύο ψεύτικα πιστόλια. Στο κεφάλι καουμπόικο καπέλο. Στη ψυχή του μια θλίψη πρωτόγνωρη που με τρομοκράτησε. Απόκριες, πλατεία, μιζέρια. Εύχομαι τα πιστόλια σου να ήταν αληθινά. Εύχομαι…

Αποκριάτικο εξώφυλλο περιοδικού, λερωμένο με εμετό. Βλασφημία πραγματική. Η φρίκη του πολέμου, μακρινός εφιάλτης για τα χρυσόψαρα. Η ιστορία θαρρείς και επαναλαμβάνεται γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε. Αριθμοί και στατιστικές για την πολιτισμένη Ευρώπη. Φασίστες βγαίνουν από τα λαγούμια τους. Σπάστε τους θώρακες με κάτι βαρύ. Σέλφι μέσα σε φέρετρα, με υπέρυθρες.

Καλά περνάμε. Λίγο τρόμο προκαλούν τα χέρια των ανθρώπων σε συνδυασμό με τα κεφάλια τους αλλά έτσι είναι η ζωή. Οι φρέζιες ανθίσανε και είναι ωραίες.

Ένα παιδάκι προσεύχεται κάθε βράδυ στο Θεό του. Ελπίζει σε έναν καλύτερο κόσμο. Κλείνει τα μάτια, ενώνει τις παλάμες και εκλιπαρεί για την Αποκάλυψη των Νεκροζώντανων (zombie apocalypse).

Γιώργος Μικάλεφ

Published in: on Μαρτίου 11, 2016 at 11:10  2 Σχόλια  
Tags: ,

Η Αθήνα έχει θέατρα …του Γιώργου Μικάλεφ

…έτσι μας λέγανε. Έχει πολιτισμό . Έχεις πολλές επιλογές. Έχει θέατρα, μουσικές, απ΄ όλα έχει… μα στην Κέρκυρα μας άρεσε που είχαμε την ησυχία μας. Μας άρεσε που με τα πόδια μπορείς να πας να δεις έναν, δέκα, είκοσι, ανθρώπους… που με δύο ρόδες μπορούσες να πας παντού και με τέσσερις έβγαζες γκόμενα από το πιο μακρινό χωριό. Και μας έφτανε αυτό και ήμασταν ευτυχισμένοι. Αλλά προκύψαν έρωτες… έρωτες που με πήραν μακριά απ’ το νησί μου. Και να που βρέθηκα στις Αθήνες, στα θέατρα και να ο πολιτισμός, να τον μυρίσεις, να τον φας. Βγαίνεις απ’ το σπίτι και προσέχεις μη σου πέσει ο πολιτισμός στην καρκάλα και πάθεις καμιά ζημιά.

Τρίτη βράδυ λοιπόν και η παράσταση αρχίζει στις 8 και κάτι. Μία ώρα στο δρόμο και είμαι εκεί… Το μέγαρο! Ωραίο πράμα… μεγάλο! Συναντάω τη Μυρτώ. Της το ‘χα τάξει εδώ και τρεις βδομάδες. Περιμένουμε και μια φίλη. Ο Φαίδων Γάμμα μπαίνει από την είσοδο. Ωραίος ηθοποιός ο Φαίδωνας. Μεγάλωσε. Το έβλεπες και στο περπάτημα του. Αλλά ωραίος! Ήρθε κι αυτός να δει τους ακροβάτες και τους τσιρκουλάνους. Θυμάμαι ακόμα το παιδικό δίλημμα στο οποίο με είχε βάλει αυτή η ταινία… «ο σεξοκυνηγός «. Θα ήθελα να ήμουν ένας τυφλός βοσκός που όλα τα κορίτσια του χωριού θα γούσταραν να μπουν στην καλύβα μου να με φάνε ή αν θα ήθελα να ήμουν ένας «φυσιολογικός» άνθρωπος? Αυτή η ταινία ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό εκείνη την ώρα και μου ξύπνησε ευχάριστες παιδικές φαντασιώσεις.

Η παράσταση άρχισε. Καλά ήταν. Θα ήταν καλύτερα βέβαια αν είχαμε βιονικά μάτια ή μπινόκιουλαρς. Η παράσταση τέλειωσε. Πάμε προς την έξοδο. Ξαναείδα τον Φαίδων και κάποια άλλα πρόσωπα «διάσημα». Πιο κάτω η Νόνη Δέλτα κάθεται και κουβεντιάζει με μια φίλη της. Όσο μεγαλώνει ομορφαίνει. Θυμάμαι ακόμα εκείνη τη γυμνή φωτογράφηση του 97. Τι γυναίκα… τα άξιζε τα λεφτά του εκείνο το τεύχος που το κρύβαμε κάτω από το στρώμα σαν θησαυρό. Και να τώρα μπροστά μου η Νόνη. Την κοίταξα και για μια στιγμή με κοίταξε και εκείνη συνεχίζοντας να μιλάει. Άραγε να το ‘δε στα μάτια μου τι μαλακία έχω τραβήξει για πάρτη της?

Γιώργος Μικάλεφ

 IMG_20151216_0001b

Published in: on Δεκέμβριος 17, 2015 at 21:37  Σχολιάστε  
Tags: ,

«ο Σινάτρας, ο Τζίμης & τα Καλά Χριστούγεννα» …του Γιώργου Μικάλεφ

IMG_20151214_0001 (2)smallΤι άνθρωποι κι αυτοί… Ανοίγει η πόρτα μπαίνουν ακόμα δύο νέοι. Ο ένας με μακρύ σακάκι στο χρώμα της ώχρας, μπεζ πουκάμισο, σκούρα γραβάτα. Μακριά μαύρα μαλλιά πιασμένα κότσο και δεξιά χωρίστρα. Καλοαναθρεμμένο γελαδερό. Ο φίλος  του, πιο ώριμος, με μαλλί ολίγον κλαρινάτο και πουκάμισα, γραβάτες και λοιπά… Αμίλητοι κάθονται. Παραγγέλνουν λευκό κρασί, δύο ποτήρια.  Αντάλλαξαν τρεις κουβέντες με τρόπο, με  υψηλή ευγένεια. Το κρασί ήρθε. Έπιαναν τα ποτήρια με χάρη κουνώντας μελαγχολικά τα δάχτυλα τους. Άθλια σκηνοθεσία. Ο κοτσίδας έκανε νεύμα σε μια ψιλογκοθού με σκούφο άγιου Βασίλη που καθόταν στον πάγκο. Εκείνη τον αγνόησε. Εκείνος προσποιήθηκε ότι δεν έκανε τίποτα, επαναλαμβάνοντας το νεύμα και επεκτείνοντας το προς φτιάξιμο των μαλλιών… Μπαίνει ο Δημήτρης στο μαγαζί με φόρα. Έχει πιει τον κώλο του και δεν το κρύβει. Φορούσε ένα λερωμένο πράσινο φουσκωτό μπουφάν. Θα κυλιόταν στο δρόμο, μόνος ή με παρέα. Έκατσε στο τραπέζι τους. Εκείνοι τρόμαξαν… διακριτικά πάντα. Κοιτούσαν με τρόπο εναλλάξ  προς το μπαρ, αλλά κανείς να τους σώσει. Ο Τζίμης τους χαρίζει  ένα μεγάλο χαμόγελο,  αποκαλύπτοντας μια  σάπια οδοντοστοιχία.  Ο μακρυμάλλης κάνει να σηκωθεί. Ο Τζίμης τον πιάνει από τον ώμο και τον καθίζει. Στο μπαρ χαμπαριάζουν τώρα  τη φάση. Ο Τζίμης καταλαβαίνει πως η παράσταση θα είναι σύντομη. Οι «του μαγαζιού» κάνουν κίνηση. Ο Τζίμης ανεβαίνει στο τραπέζι με ένα σάλτο και τον πετάει έξω. Έπρεπε να αδειάσει θεαματικά. Τα δυο παιδιά την κοπάνησαν  κουτρουβαλώντας και όσοι ήταν κοντά τραβήχτηκαν έντρομοι προς τον τοίχο μην τους πάρουν τα σκάγια. Εκείνος ήξερε πως όταν τελείωνε το κατούρημα θα τον σάπιζαν. Ήλπιζε να μην στραγγίξει ποτέ. Γύρναγε γύρω γύρω για κανένα λεπτό σχεδόν και στα τελειώματα γλιστράει μες τη ζάλη του και σαβουριάζεται στις κατουρημένες καρέκλες. Πέσαν όλοι πάνω του και άρχισαν να του μαλακώνουν τα πλαϊνά. Εκείνος στο πάτωμα ξεβράκωτος, μάτωνε, γελούσε, δεν καταλάβαινε πόνο. Προσπαθούσαν με κλωτσιές να βγάλουν έξω το σίχαμα. Ευτυχώς ήταν κοντά στην πόρτα και σε μισό περίπου λεπτό βρισκόταν ανάσκελα στο παγωμένο πλακόστρωτο μισοαναίσθητος. Τα αυτιά του βούιζαν, τα μάτια του βλέπανε κάτι θολά γιορτινά λαμπιόνια στον ουρανό. Ο κόσμος ντυμένος στην πένα  προσπερνούσε το ματωμένο κουρέλι, κοιτώντας διακριτικά την πρησμένη ψωλή του. Από μέσα ο Σινάτρα ευχόταν καλά Χριστούγεννα…

 

Γιώργος Μικάλεφ

τρομοκρατίες, στραβοφορίες, συνωμοσίες & άλλες σκέψεις… του Γιώργου Μικάλεφ

The Triumph of Death-Pieter Bruegel the Elder

Τα δάκρυα της Παναγίας της Μαντόνας για τους νεκρούς της πολιτισμένης δύσης, έκαναν το κοινό να ανατριχιάσει. Μακρινή ανατριχίλα σε σχέση με εκείνων που βρίσκονταν στο live των eagles of death metal. Η Γαλλία βάφτηκε στο αίμα και η Γης ολάκερη πάγωσε για ακόμα μία φορά από τον “εφιάλτη της τρομοκρατίας”. Ο εφιάλτης αυτός έχει πολλές μορφές βέβαια, αλλά δεν προκαλεί τον ίδιο τρόμο σε όλους τους ανθρώπους, ούτε τα μέσα θα ασχοληθούν το ίδιο, ούτε θα δοθούν οι ίδιες γραμμές…

«οι Κούρδοι αντάρτες είναι μακριά και η Κένυα επίσης και αν δεν κάνω λάθος, έχουν και ποιο σκούρο δέρμα και παίζει να είναι και μουσουλμάνοι… και αν πνιγεί και κανείς παραπάνω στο Αιγαίο δεν έγινε και τίποτα… παραπάνω δουλειές και λιγότεροι πιθανοί τζιχαντιστές στον πολιτισμένο μας κόσμο. Ας βάλω τη σημαία της Γαλλίας στο προφίλ μου. Είναι αποδεκτή αντίδραση μαζί με την προσευχή μου για το Παρί. Ας τραβήξω και μια μαλακία με το βρέχει χύσι στο Παρίσι και ο καφές μου ας είναι Γαλλικός σήμερα. Δεν ξεχνώ βέβαια και τι κάνει η Ευρώπη στην Ελλάδα μου. Αλλά εγώ ανώτερος ως Έλλην κλπ κλπ κλπ κλπ»

Πάτα το μπουτόν, δήλωσε συμπαράσταση, προσευχήσου. Πολλές συζητήσεις, σχόλια, αντιπαραθέσεις, τσακωμοί… και άλλα λίγα λόγια και από εμένα αν με διαβάζεις ακόμα. Δεν είμαι όλες τις ώρες ξερόλας… Το χαρτί του Ισλαμικού κράτους φαινόταν από καιρό ότι κάποια στιγμή θα παιζόταν. Οι σφαγές, τα χτυπήματα, οι καταστροφές αρχαιοτήτων και οι λοιπές φρικαλεότητες, προετοίμαζαν το έδαφος για κάτι μεγαλύτερο… κάτι που θα μπορούσε να πυροδοτήσει ακόμα και έναν παγκόσμιο… πόλεμο με δεμένα μάτια. Ο «πολιτισμένος» κόσμος να χτυπάει πιθανούς στόχους και τα τρομοκρατικά αντίποινα να κάνουν τον «πολιτισμένο» κόσμο να τρέμει από τον φόβο του. Και ακόμα και η χώρα μας εννοείτε θα τρέμει για αντίποινα, γιατί δεν θα μπορέσει να μείνει αμέτοχη σε αυτό που συμβαίνει και είτε θα χρειαστεί να παραχωρήσει βάσεις και αεροδρόμια ή ακόμα και να συμμετάσχει άμεσα σε πολεμικές επιχειρήσεις.

Σενάρια συνομωσίας… παντού και πάντα. Κάποια πιστευτά, άλλα απίστευτα, όλα πιθανά… ή και όχι. Αυτοί οι φονταμενταλιστές με τα φρικιαστικά σκοτεινά όνειρα για κυριαρχία και ακραία ισλαμοκατάσταση, όσο και να τους πότισε η Δύση, εννοείτε πως δεν είναι άβουλα πιόνια. Ξέρουν πολύ καλά να παίζουν και μόνοι τους με τα όπλα και τώρα που μεγάλωσαν, πραγματικά ας προσευχηθούμε. Ο φονταμενταλισμός σε συνδυασμό με τα συμφέροντα και τον έλεγχο, έχει δείξει πολλές φορές τι μπορεί να κάνει. Η ιστορία του Χριστιανισμού ίσως και να έχει αρκετά κτηνώδη παραδείγματα…

Ο εχθρός έχει περάσει τις πύλες. Ο κόσμος τελικά δεν θα αλλάξει με την επανάσταση που δεν αρχίζει ποτέ, αλλά με πόλεμο που δεν τελειώνει ποτέ. Το προσφυγικό… γάμησε τα. Θα βλέπουν Μουσουλμάνο και θα τρέμουν μήπως είναι τζιχαντιστής. Ο κόσμος καυλωμένος θα ζητάει αίμα και άλλα δέκα επεισόδια «Ράμπο» και καμιά εικοσαριά επεισόδια «τρακοσίων», να σφάζουν τους Ισλαμιστές και να σώζουν τον κόσμο για κοιμούνται τα αφεντικά τους ήσυχα και να «φασιστοποιούν» την πλάση. Άντε τώρα να δει ο άνθρωπος της Δύσης τους πρόσφυγες που γλύτωσαν από την κόλαση και να μη σκέφτεται ότι μπορεί να βγάλουν κέρατα, ουρές και φωτιές από το στόμα. Το σενάριο είναι πολύ καλά γραμμένο όπως τις περισσότερες φορές και χωρίς ένα τρομερό χτύπημα «στυλ δίδυμων πύργων» δεν ξεκινάει η ταινία… Εβουαλά λοιπόν.

Δελτίο ειδήσεων με τη Γαλλική σημαία πίσω με την έντιμη παρουσιάστρια να απαγγέλει. Οι ηλίθιες προφητείες του άγιου τρελόγερου για τον τρίτο παγκόσμιο. Η κυβέρνηση τον παίζει με ένα μουδιασμένο αριστερό χέρι και ο εορτασμός της δεκαεφτά Νοέμβρη για ένα σύστημα και μια χούντα που δεν έφυγε ποτέ… Οι βομβαρδισμοί κατά του ISIS από Γαλλικά αεροπλάνα έχουν ξεκινήσει από χθες το βράδυ. Συγκεκριμένα στην πόλη Ράκα της Συρίας, που θεωρείτε προπύργιο του Ισλαμικού Κράτους. Οι Τζιχαντιστές κομπάζουν πως δεν είχαν απώλειες. Όπως ήταν λογικό, θα περίμεναν τα συγκεκριμένα αντίποινα. Η συνέχεια στις ειδήσεις και τα έκτακτα δελτία…

Αυτά είχα να γράψω… μερικές σκέψεις για μερικούς φίλους που με διαβάζουν για άγνωστους λόγους. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα για πολύ φριχτές καταστάσεις. Ας προσπαθήσουμε να σκεφτόμαστε καθαρά, μακριά από μπογιατισμένους τσοπάνους, φασίστες παντός είδους και καιρού, χιπστεροπαπάρες, μέσα μαζικής αποχαύνωσης, πολεμόκαυλους, ξερολοξεράσματα, Ισπανοτσολιάδες … Βασικά η λίστα δεν τελειώνει. Αν βρείτε κανέναν Άνθρωπο, να τον έχετε από κοντά. Αγάπη… Αμήν… και πότε?

Γιώργος Μικάλεφ

Published in: on Νοέμβριος 16, 2015 at 12:08  Σχολιάστε  
Tags: , ,

Ζίτο Το Αίθνως!!!!

Ζήτω το έθνος!! Ζήτω ο στρατός, η πατρίδα, το όχι. Σημαίες του Βυζαντίου & της Ελλάδας μας κρεμασμένες παντού. Οι δάσκαλοι που βρωμούσαν χούντα οι κώλοι τους, περήφανοι πατριώτες να κάνουν την παρουσίαση στη γιορτή του σχολείου, μαζί με τους πασόκους και όλο το συρφετό που ανέλαβε να μας μάθει γράμματα. Εννοείτε πως δεν ήταν όλοι οι δάσκαλοι μας, γαμημένοι ρατσιστές που έριχναν ξύλο για την καύλα τους, με ιδιαίτερη αδυναμία στα Αλβανάκια. Μπαίνει στην τάξη ο Δημήτρης ο γαμημένος φασιστοδάσκαλος την ώρα που κάναμε μάθημα. “Ποιοι από εσάς είναι από την Αλβανία?” ρωτάει από την κωλοτρυπίδα που είχε για στόμα και ελπίζω να έχει σαπίσει τώρα… Δυο παιδιά σηκώνουν το χέρι. “Κάνω τα χαρτιά να σας στείλω από εκεί που ‘ρθατε” είπε το καρκίνωμα χαμογελώντας και έφυγε. Εμείς βουβαμάρα. Άλλη φορά τραβολογούσε κάποιος Δάσκαλος από τάξη σε τάξη έναν άλλο μαθητή (από την Αλβανία) διέκοπτε το μάθημα και διάβαζε την “άθλια” έκθεση του σε μία πετυχημένη προσπάθεια να τον γελοιοποιήσει σε όλο το σχολείο… “ω μαίγας αλέξανδρως ανέβικαι τι σκάλλα”. Οι παρελάσεις υποχρεωτικές βέβαια. Κάνα δυο “υποκείμενα” μονάχα δεν παρέλαυναν επειδή δεν είχαν λεφτά οι γονείς τους ή για λόγους άγνωστους & περίεργους… Ανατριχίλα στον Εθνικό Ύμνο, μέχρι και σήμερα το δέρμα να ανατριχιάζει ανεξέλεγκτα. Και σήκωσα και μια υφασμάτινη σημαία στην έκτη τάξη, μια κρύα μέρα, με τα κοντά παντελονάκια, το πουκάμισο, τη ζακέτα και έναν φιόγκο αν θυμάμαι καλά. Η περηφάνια μου δεν μπορούσε να μετρηθεί σε εκατοστά… και μετά άρρωστος δυο βδομάδες… μα δεν θα θυμάμαι καλά.

Γιώργος Μικάλεφ

*ζωγραφιά από το ημερολόγιο της Μυρτώς

Περνώντας τη μέρα σου με serial killers

Richard Ramirez

Την ώρα που εσύ πλένεις τα βρώμικα πόδια σου, ο γείτονας κάνει πριβέ πάρτι με ακρωτηριασμένες πόρνες, φορώντας στολή Ζορό. Τραβάς το καζανάκι για να ταξιδέψουν τα σκατά στην αποχέτευση και ο ξαδέρφος σου  το τραβάει για να εξαφανίσει τα υπολείμματα της γυναίκας του. Τραβηγμένες ιστορίες που… σίγουρα έχουν συμβεί.

Προσπαθούσα να καταλάβω τελευταία γιατί έχω εμμονή με τις ζωές των serial killers. Την ώρα που ζωγραφίζω θέλω να ακούω κάτι να απασχολώ τα αυτιά μου. Με βοηθάει στη συγκέντρωση.  Βάζω λοιπόν με τις ώρες να παίζουν τα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν για τον Albert Fish… τον βρικόλακα του Μπρούκλιν, τον Jeffrey Dahmer, τον Richard Ramirez ή Night Stalker, τον Ted Bundy, τον John Wayne Gacy… τον κλόουν που δεν θα θελες  να καλέσεις στα γενέθλια του παιδιού σου,  την Aileen Wuornos και τον πραγματικό leather face/Norman Bates/Buffalo Bill…  Ed Gein. Όταν τα πρωτοκλασάτα ονόματα τελειώσουν, ψάχνω να βρω τους άλλους, τις μικρότερες φίρμες… και ανακαλύπτω μια απέραντη λίστα  από ανθρώπους που “μεγαλούργησαν” στο χώρο, όπως τον Joel Rifkin, για τον οποίο έγραψαν οι εφημερίδες… “Ο Αμερικανός Τζακ Αντεροβγάλτης, ήταν ένας μοναχικός φλώρος που ποτέ δεν είχε κοπέλα”. Και μετά η κοινωνία απορεί…  Ο Charles Starkweather και η κοπελιά του με τη ρομαντική τους ιστορία για πολλά όσκαρ, οι Leonard Lake & Charles Ng, ο Ottis Toole, o H.H. Holmes… ο πρώτος ίσως κατά συρροή δολοφόνος της Αμερικής κ.λ.π. κ.λ.π.

Η  λίστα δεν τελειώνει ποτέ… Να τονίσω ότι αυτό το άρθρο δεν γράφτηκε για να εκθειάσω το έργο τους, αλλά για να μοιραστώ κάποιες σκέψεις και για να παραπέμψω τους υπόλοιπους άρρωστους/ενδιαφερόμενους στα ανάλογα, άρρωστα links.

Όταν βρίσκω και τους serial killers που έδρασαν στη χώρα μας, αισθάνομαι και λίγο πατριώτης παραπάνω. Ο δράκος του Σέιχ-Σου και  ο δύσμοιρος Παγκρατίδης που φώναζε “μανούλα μου γλυκιά, είμαι αθώος”, η υπόθεση του “διάσημου” δράκου Παπαχρόνη, ο Δαγκλής και οι νεκρές ιερόδουλες, ο Παντελής Καζάκος & τα ρατσιστικά του εγκλήματα, ο Θεόφιλος Σεχίδης της καρδιάς μας… ο μακελάρης της Θάσου ή γιος του Φρανκενστάιν, οι Γερμανοί Ντουφτ & Μπασενάουερ που ήρθαν στην Ελλάδα για να κάνουν καριέρα ως κατά συρροή δολοφόνοι… και ο κατάλογος μεγάλος και γεμάτος πληροφορίες, βίντεο, φωτογραφίες, βιβλία, συνεντεύξεις…

…από το κανάλι του Rob Dyke που ασχολείται αρκετά με το θέμα

Δικαιολογώ τον εαυτό μου όταν ψάχνω με μανία να βρω τέτοιου είδους εγκληματολογικό υλικό, λέγοντας ότι θέλω να ξέρω πόσο μπορούν να ξεφύγουν οι άνθρωποι από τα όρια μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Η μέχρι τώρα έρευνα, μου έχει δείξει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει πάρα πολύ και να απελευθερώσει τα κτηνώδη του ένστικτα, προβαίνοντας σε πράξεις που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους του ανθρώπου, της κατσαρίδας ή μιας αρκούδας. Αλλά δεν είναι μόνο η ανάγκη της έρευνας ή η αίσθηση του τρόμου που κατά τους “ειδικούς” προσφέρει ευχαρίστηση σε μερίδα ανθρώπων. Είναι ίσως μια βαθύτερη ανάγκη κάποιας σκοτεινής πλευράς του εγκεφάλου μας ή απλά μια περιέργεια να δεις, να πάρεις μια γεύση από τον πιο μακάβριο θάνατο…  λέω εγώ τώρα…

Joel Rifkin

Το υλικό που μπορείς να βρεις για το βίο και την πολιτεία των serial killers είναι άρρωστο και όταν φτάνει σε ακραία σημεία ώστε να σοκάρομαι, συνειδητοποιώ με χαρά ότι υπάρχουν ακόμα ποιο άρρωστοι αναζητητές από μένα. Φέρνοντας ένα παράδειγμα, υπάρχει μία σελίδα που το περιεχόμενο του είναι φωτογραφίες νεκρών γυναικών όπου εκθειάζεται η ομορφιά της καθεμίας… Παραμορφωτική νεκροφιλία και τέτοιες καταστάσεις. Νομίζω πως αυτή είναι η σελίδα… bestgore. Να αναφέρω και την κλασική πια σελίδα rotten dot com με τις αρρώστιες της. Πιτσιρικάδες τότε συζητούσαμε για τις φριχτές φωτογραφίες που έχει μέσα… τότε που το διαδίκτυο ήταν σπάνιο… αρκετά χρόνια πριν ο Σαμαράς μας βάλει wi fi…

Αυτά ήθελα να γράψω… Οι άρρωστοι & οι ερασιτέχνες εγκληματολόγοι, ας αναζητήσουν στο διαδίκτυο…

Υ.Γ.: Μια καταπληκτική Ελληνική σελίδα που είναι αφιερωμένη στο έγκλημα και περιέχει όπως είναι λογικό και πολλά άρθρα για serial killers, είναι το “έγκλημα και τιμωρία”.

Γιώργος Μικάλεφ

και στο φιλικό μας site Ἀσπάλαξ

Published in: on Σεπτεμβρίου 22, 2015 at 17:31  3 Σχόλια  
Tags: ,

Το μετεκλογικό σχέδιο ενός βροντόσαυρου για το κυκλοφοριακό & άλλες ανούσιες μαλακίες …του Γιώργου Μικάλεφ

Ξυπνητήρι στις 6. Το αριστερό μου μάτι άνοιξε παρά τέταρτο και το δεξί παρά δέκα. Δεν είχα να πάω για δουλειά και η σκέψη του να βγω από το σπίτι, είχε να σχηματιστεί στο μυαλό μου εδώ και έξι βδομάδες. Έξω στον μπροστινό δρόμο θόρυβος, φωνές, πράγματα να σπάνε… μεγάλα πράγματα, ωραία, αξίας. Κατάφερα με μερικά σκουριασμένα βήματα να φτάσω ως την κουζίνα. Έφτιαξα κρύο καφέ, στιγμιαίο με λευκή ζάχαρη και γάλα. Υπέροχος όπως πάντα από την πρώτη γουλιά. Τάισα τα ψάρια. Είχανε γίνει σαν ιχθυόσαυροι. Τζάμια σπάγανε. Πολλά τζάμια. Δεν ξαφνιαζόμουν πια. Συνήθισα. Κοίταξα προς το παράθυρο το μπροστινό. Οι χοντρές πουά κουρτίνες κλειστές. Θυμήθηκα ότι κάποτε είχαμε γάτες εκεί έξω. Τις τάιζα μόλις σηκωνόμουν. Φαγώθηκαν όλες από την πρώτη μέρα… Είχε πέσει μαύρη πείνα από τα ξημερώματα. Ο κόσμος έτρωγε σκύλους, τα παιδιά του, τις γάτες… Έβαλα να ακούσω τις “νοκτούρνες” του Σοπέν.

Συνεχιζόταν ο σαματάς έξω. Τράβηξα ένα ελάχιστο την κουρτίνα να δω τι ήταν… Άλλος ένας γαμημένος βροντόσαυρος στη γειτονιά μας. Έκανε σμπαράλια όλα τα αυτοκίνητα που ήταν έξω παρκαρισμένα. Ένας γέρος του πετούσε πράσινες, πλαστικές καρέκλες και χριστοπαναγίες από το μπαλκόνι, αλλά ο βροντόσαυρος… στην ιουρασική του παπάρα. Πήγα για κατούρημα και μετά στην τραπεζαρία ή σ’αυτό που κάποτε ονομάζαμε έτσι. Ήταν μια απέραντη αποθήκη από κονσέρβες και μαλακίες μακράς διαρκείας. Άνοιξα για πρωινό μια κονσέρβα με καλαμάρι Καλιφόρνιας και μία με καλαμπόκι. Τα έβαλα σε ένα πιατάκι και πρόσθεσα αρκετό αλάτι Ιμαλαΐων. Ξεκλείδωσα με προσοχή τα πατζούρια και όταν βεβαιώθηκα ότι το πίσω μπαλκόνι μου δεν είχε καταληφθεί από αιμοδιψείς πτερόσαυρους, βγήκα να φάω το πρωινό μου. Ο γείτονας με χαιρέτησε από την απέναντι πολυκατοικία. Έπινε και αυτός νωρίς τον καφέ του όπως πάντα. Φορούσε το φαρδύ, κοντό, ροζ μπουρνούζι της κοντόχοντρής, ροζ γυναίκας του. Ήλπιζα να τον είχανε κατασπαράξει τίποτα λυσσασμένα αρμαντίλλο. Του ένευσα. Φάνηκε να χάρηκε που με είδε. Είχε την τηλεόραση στη διαπασών ο μαλάκας. Πάει γυρεύοντας σκέφτηκα να… και πριν προλάβω να ολοκληρώσω την σκέψη μου με μια φριχτή κατάληξη, με πρόλαβε η πραγματικότητα. Ένας τεράστιος γορίλας ύψους έντεκα μέτρων, ξεπετάγεται πίσω από την απέναντι πολυκατοικία, αρπάζει τον γείτονα με το δεξί του χέρι και τον καταβροχθίζει. Ρίχνει ένα ρέψιμο και εξαφανίζεται.

Τελείωσα το πρωινό μου, μπήκα μέσα και κλείδωσα τη μπαλκονόπορτα. Θρονιάστηκα στην ωραία μου πολυθρόνα και άνοιξα την τηλεόραση. Στο μπροστινό δρόμο εν τω μεταξύ, ο βροντόσαυρος ακόμα έκανε κακό χαμό. Παίζει να έφαγε και τον κωλόγερο από πάνω γιατί σταμάτησε να φωνάζει. Δεν τον συμπαθούσα και ποτέ είναι η αλήθεια. Η τηλεόραση έδειχνε πρωινάδικα σε επανάληψη. Μια ξανθιά με βυζιά στο ένα κανάλι, δυο μελαχρινές με βυζιά στο άλλο και τρεις άντρες με βυζιά σε ένα τρίτο. Το άφησα στο τελευταίο. Δεν υπήρχαν και πολλές επιλογές… Δεν περνάνε δυο λεπτά και διαφημίσεις. Ένα μουνί κατακλύζει την οθόνη… Ένα όμορφο μεγάλο μουνί που ξυριζόταν. Σταματάει να ξυρίζεται και οι τρεις μαλάκες με τα τρία ζευγάρια βυζιά συνεχίζουν να λένε ξενέρωτες, εμετικές μαλακίες και η ζωή συνεχίζεται… και η ζωή συνεχίζεται… Τελικά ο κόσμος δεν είναι και τόσο άσχημος… ή όχι?

Γιώργος Μικάλεφ

Καλοκαίρι…

Καλό υπόλοιπο Καλοκαιριού!!! Θάλασσα, κράξιμο, έρωτας, μπανιστήρι εκ του ασφαλούς, πολιτικές εξελίξεις, ιδρώτας, μαλακία, κάψιμο, τσίπουρα στη θάλασσα, μπύρες, φραπέδες, παρέα, κουβεντούλα, κωλαράκια με μπραζίλ, κωλαράκια χωρίς μπραζίλ, ιδρωμένα κωλαράκια, δροσερά κωλαράκια, πολιτισμός, σεξισμός και η ζωή συνεχίζεται και η ζωή συνεχίζεται… Κάποιων οι ζωές βέβαια δεν συνεχίζονται, αλλά το καλοκαίρι δεν νοιάζεται ούτε ο Θεός. Καλό Καλοκαίρι λοιπόν!!!

Γιώργος Μικάλεφ

 

 

Published in: on Ιουλίου 30, 2015 at 13:57  Σχολιάστε  
Tags: ,