Μια άλλη μέρα …του Χρήστου Ζάχου

Σηκώθηκα κάποια στιγμή από το κρεβάτι, όχι πρωί βέβαια, ντύθηκα όπως πάντα και αποφάσισα να μην πιω καφέ. Ούτε πλύθηκα, αλλά σαφώς κατούρησα. Είχα τα μαλλιά μου ανάκατα και τις χαρακιές από το μαξιλάρι στο πρόσωπό μου. Έβγαλα το περίστροφο από το συρτάρι – το οποίο μου είχε χαρίσει κάποιος και δεν το είχα χρησιμοποιήσει ποτέ πριν – πήρα όλα τα φυσίγγια που είχα και βγήκα να κάνω τον περίπατό μου. Το είχα γεμάτο και το κρατούσα στο χέρι ενώ τις υπόλοιπες σφαίρες τις είχα βολέψει στις τσέπες και το σώβρακό μου.

Βγαίνοντας λοιπόν από το σπίτι, βλέπω την κυρία τάδε που τη συμπαθούσαν όλοι, όπως κι εγώ άλλωστε. Έπλενε κάτι χαλιά στο πεζοδρόμιο και την απάλλαξα από τη θλιβερή ύπαρξή της. Θα πρέπει να με ευγνωμονεί τώρα, αλλά τι κρίμα που δεν υπάρχει για να το κάνει. Έπειτα κάποιοι από τη γειτονιά, βγήκαν να δουν τι συμβαίνει. Χαρίζοντας μια σφαίρα στο κεφάλι του καθενός, κανείς άλλος δεν έδειξε περιέργεια. Οι υπόλοιποι, μάλλον, ταράχτηκαν από την ένταση και προτίμησαν να παρακολουθούν πίσω από τις κουρτίνες. Ίσως, σοφά έπραξαν.

Συνέχισα το δρόμο μου και συνάντησα αυτόν τον συμπαθέστατο κύριο που έβγαζε βόλτα το σκυλάκι του. Φάνηκα γενναιόδωρος και χάρισα στον καθένα τους από μια σφαίρα. Βέβαια, λέρωσαν κάπως το δρόμο με αίματα και τα σχετικά, αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι, θα τα καθάριζε ο δήμος την επόμενη. Έπειτα, μια κυρία που δεν τη γνώριζα κι ένα παλικάρι. Τους έστειλα να κάνουν παρέα μαζί με τους προηγούμενους. Δεν ήθελα να έχεις κανείς παράπονο.

Ο ήλιος έλαμπε και υπήρχε κίνηση. Δεν θέλησα να κάνω διακρίσεις κι έτσι, όποιος βρίσκονταν στο δρόμο μου, είχε την ίδια τύχη. Το όπλο άδειασε κι έτσι αναγκάστηκα να το ξαναγεμίσω. Ευτυχώς, είχα αρκετές σφαίρες, δεν ξέρω πόσες – ποιος μετράει άλλωστε; Αναζητούσα τη γαλήνη και θα την έβρισκα μαζί με όλους τους άλλους. Δεν υπήρξα ποτέ εγωιστής, πάντα ήθελα να μοιράζομαι πράγματα. Ένας μεγάλος αλτρουισμός με διακατείχε και ήθελα να τον εκφράσω. Το να κρατάς τα αισθήματά σου φυλακισμένα, είναι μεγάλο έγκλημα κι εγώ, κάθε άλλο παρά εγκληματίας ήμουν. Έτσι συνέχισα να προσφέρω τη γαλήνη και τη χαρά σε όποιον βρισκόταν γύρω μου. Αλίμονο, πώς θα μπορούσα να κάνω αλλιώς;

Ένοιωσα, όμως, οι σφαίρες να λιγοστεύουν στις τσέπες μου και γέμισα για τελευταία ίσως φορά, το περίστροφο. Κάποιες σειρήνες που είχαν κατακλύσει το ηχοτοπίο και ο μεγάλος όχλος συνάμα, ενοχλούσαν τη πολυπόθητη γαλήνη που ήθελα νοιώσω – αλλά και να προσφέρω. Έτσι, κάποια ανθρωπάκια με γαλάζιες στολές – εμφανώς τρομοκρατημένα – βρέθηκαν μπροστά μου μαζί με τα ασπρογάλανα οχήματά τους, να μου κόβουν το δρόμο. Κατάλαβα πως λόγω καταπίεσης, αυτοί με είχαν περισσότερη ανάγκη, κι έτσι αποφάσισα να μην τους αφήσω αδικημένους και να σπαταλήσω όσες σφαίρες μου είχαν απομείνει σε αυτούς. Βέβαια, φαίνεται, πως κι αυτοί, από αλληλεγγύη, είχαν τα δικά τους όπλα τα οποία και έστρεφαν εναντίον μου, μάλλον για τον ίδιο σκοπό: Τη χαρά για την επερχόμενη γαλήνη με τον μοναδικό τρόπο που αυτή μπορεί να επιτευχθεί.

Πέτυχα κάποιους απ’ αυτούς κι εν μέρει, κατάφερα το σκοπό μου, αλλά ήταν περισσότεροι και είχαν πλεονέκτημα, κι έτσι, βρέθηκα κι εγώ επιτέλους να κατακτώ αυτό που πρόσφερα σε όλους αυτούς τους συντρόφους, συνδαιτυμόνες, συμπολίτες κλπ. Την υπέρτατη γαλήνη της ανυπαρξίας που τόσοι και τόσοι φιλόσοφοι είχαν επικαλεστεί και διδάξει, ο καθένας ξεχωριστά ανά τους αιώνες, για τη λύτρωση και την ευδαιμονία του σκεπτόμενου ανθρώπου. Ίσως, με αυτόν τον τρόπο, το αιμόφυρτο και διάτρητο από τις σφαίρες πτώμα μου, να ήταν, όχι μόνο η απάντηση, αλλά και η κατάκτηση της Σοφίας αυτής.

Ο σκοπός όλων είχε επιτευχθεί κι εγώ, όπως και όλοι οι σύντροφοι και τα στρουμφάκια που βρέθηκαν μπροστά μου εκείνη την ωραία ημέρα, καταφέραμε να κερδίσουμε το απροσδόκητο: Το αίμα μας να βάψει την άσφαλτο και τα πεζοδρόμια της άθλιας αυτής πόλης σαν αφηρημένη εξπρεσιονιστική τέχνη ή σαν μαυροκόκκινο λάβαρο που παράτησαν στο δρόμο κάτι παραιτημένοι πια επαναστάτες, προσφέροντάς μας το υπέρτατο και πολυπόθητο αγαθό της γαλήνης και της ουτοπίας, σε έναν μάταιο κόσμο.

Αργότερα, κάποιοι είπαν για έναν μανιακό δολοφόνο και πολλά θύματα, χωρίς να σκεφτεί κανείς πως πρόκειται για μια στάση ενάντια στο παράλογο της ζωής και πως ο θήτης δεν ήταν τίποτε παραπάνω από έναν απελπισμένο αυτόχειρα που ήθελε να σώσει, όσο το δυνατό περισσότερους. Μόνο που αυτός, την αυτοχειρία του, την έθεσε σε άλλους, παίρνοντας φυσικά και όσους εκτιμούσε, μαζί του. Αλίμονο, μαζί με αυτούς και κάποιους που δεν εκτιμούσε, αλλά αυτοί ανήκουν πραγματικά στο ανθρώπινο είδος;

 

Χρήστος Ζάχος

 

Η Νόσος Της Ποίησης 

Η παράνοια και η διάνοια τρέφονται από το ίδιο πιάτο. Έναν ευφυή νου που δεν ανέχεται κατεστημένο και δεδομένα, γι’ αυτό και τα ανατρέπει. (Χ-έγερση υποσυνειδήτου)

«Κύριοι – Ταγοί» …του Ps.Mavro/Stavriotis

Ένα παλαιότερο κείμενο μου – δυστυχώς – πάντα επίκαιρο και διαχρονικό.
(Με αφορμή την οικογενειακή τραγωδία στη Μεσσήνη – και όχι μόνο…)

«Κύριοι – Ταγοί»… παίζετε με τη φωτιά, παίζετε και πιέζεται μυαλά, από καιρό «σαλεμένα». Eξελίσσεσθε σε αδίστακτους «νόμιμους» κρατικούς τρομοκράτες… και κατά ληστεύετε τους κατοίκους αυτής της χώρας. Aναμοχλεύετε ταξικά μίση και πάθη και… υποθάλπετε ακραίες ιδεολογίες. Xρησιμοποιείτε το νόμο και το Kοινοβούλιο κατά τις ορέξεις σας. Aπαξιώνετε με αυτό το τρόπο τους Θεσμούς και δυναμιτίζετε τη Δημοκρατία. Kυρίως, όμως… Εκβιάζεται ανθρώπους που βρίσκονται σε οριακό σημείο. Πιέζεται μυαλά από καιρό «σαλεμένα»… και καταστρέφετε ψυχές, που (λόγο της οικονομικής δυσπραγίας) κατρακυλούν όλο και περισσότερο στο σκοτάδι. Eξαθλιώνετε και διαφθείρετε έναν ολόκληρο λαό… οδηγώντας τον, πραγματικά, στην απόγνωση.

«Κύριοι – Ταγοί»… προσέξτε. Eμφανίζονται «παθολογικές» καταστάσεις ανεξέλεγκτες. Στη χώρα μας η κατάσταση έχει «ξεφύγει»… και όχι μόνο σε πολιτικό οικονομικό επίπεδο… Στις οικογένειες μας, μέσα στα σπίτια μας… εκδηλώνονται πια, «παθολογικές» καταστάσεις ανεξέλεγκτες… και αυτό θα πρέπει να σας ανησυχήσει ιδιαίτερα. Η χρόνια ανεργία και η φτώχεια οδηγεί… στην εξαθλίωση, στην παρανομία, στην πορνεία, στα ναρκωτικά, στις δολοφονίες και στις αυτοκτονίες.

«Κύριοι – Ταγοί»… απορώ, μαζί σας. Δεν ζείτε εσείς, σε αυτή τη χώρα? Δεν έχετε οικογένειες, συγγενείς, φίλους και γείτονες…? Ακόμα και αν δεχτούμε ότι… ο «κύκλος» σας ζει απομακρυσμένος από τον λαό… στα «χρυσά κλουβιά» που οι «πατρόνοι» σας σας παρέχουν… ακόμα και αν δεχτούμε ότι ζείτε με μια, παράνομα αποκτημένη «ευμάρεια» που δεν σας επιτρέπει να σχετίζεστε με τους «πολλούς»… Εσείς, με τα τόσα ΜΜΕ που ελέγχετε… πως και δεν παίρνεται τα μηνύματα της πολιτικής, οικονομικής, πολιτιστικής και ηθικής κατάπτωσης που ταλανίζουν όλη τη χώρα?

«Κύριοι – Ταγοί»… Μια σπίθα αρκεί – και τα πάντα θα γίνουν παρανάλωμα πυρός! Προσέξτε, oι μορφές «διαμαρτυρίας» δεν είναι «στατικές» και οι εκάστοτε «διαμαρτυρόμενοι» μπορεί την μία φορά να είναι «ελεγχόμενοι» την άλλη φορά όμως… μπορεί να δράσουν «ανεξέλεγκτα». Ο Λαός συγκροτεί «μάζες»… και οι μάζες είναι «άμορφες» και «ρευστές». Σε εμένα όλοι οι «σιωπηλά διαμαρτυρόμενοι» μοιάζουν να είναι ποτισμένοι από κάποιο εύφλεκτο υγρό… είναι θέμα τύχης να εμφανισθεί μια σπίθα… και να γίνουν οι πάντες και τα πάντα, παρανάλωμα πυρός!

«Κύριοι – Ταγοί»… μη νομίζετε ότι θα την γλυτώσετε. Mοιάζετε με ανόητους που ανάβουν φωτιά σε αχυροκαλύβα… Θα καούμε όλοι! …και φυσικά, μη νομίζετε ότι εσείς θα την γλυτώσετε. Η χώρα κινδυνεύει να καταστραφεί. Όλα γύρω μας θα καταρρεύσουν! Οι «πολιτικοί αρχηγοί» θα φύγουν βράδυ… και εσείς, θα μείνετε εδώ… «εξιλαστήρια θύματα» στη «λαίλαπα» και την λαϊκή κατακραυγή που οι ίδιοι προκαλέσατε. Mετά το «θάνατο» της χώρας και την εξαθλίωση του λαού μας, οι «Πατρόνοι» σας, θα σας κοιτούν αδιάφορα και ως στυγνοί «οικονομικοί εκτελεστές» που είναι, θα στρέψουν το ενδιαφέρων τους στην επόμενη χώρα που θα ξεκοκαλίσουν. Mετά από αυτό, εσείς και εμείς… θα είμαστε «ένα με το χώμα»… και φοβάμαι πως κανένας μας δεν θα δείχνει πια ενδιαφέρων για το «ποιος» και το «τί» έφταιξε.

Συνέλθετε «Κύριοι – Ταγοί»… Mην συνεχίσετε να δέχεστε να υπηρετείτε τους «νεκροθάφτες» του περήφανου λαού μας.

Και ΟΛΟΙ εμείς… ας συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε και το τί θέλουμε να κάνουμε. Ας μην επιτρέψουμε σε αυτούς που μας έφεραν σε αυτό το κατάντημα… να μας παρουσιάζονται τώρα, «ως σωτήρες μας». Ας στηρίξουμε τους νέους ανθρώπους που αγωνίζονται να αλλάξουν τα πράγματα… (όποιοι και όπου και αν είναι αυτοί) Σαν λαός, ας βαδίσουμε με αξιοπρέπεια, ας θυμηθούμε τα όνειρα μας… και ας προσπαθήσουμε (όλοι μαζί) να τα πραγματοποιήσουμε.

ENEPΓOΠOIHΘEITE!

Ps.Mavro/Stavriotis

Published in: on Μαρτίου 18, 2017 at 12:06  Σχολιάστε  
Tags: , ,

Ο Καφετζής …του Γιώργου Μικάλεφ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

*πρόσωπα και γεγονότα της φαντασίας…

Ιούλιος στο νησί, οι τσέπες άδειες. Περίμενα να πλακώσουν τηλεοράσεις στο εργαστήρι για να βγάλω μισό μεροκάματο. Απ’ όταν παράτησα τη μηχανολογία πριν καν την αρχίσω και ξεμπέρδεψα με κάτι προβλήματα υγείας, έκατσα να μάθω την τέχνη του πατέρα μου. Καλοκαίρι έπεφτε η δουλειά και έψαχνα για συμπλήρωμα. Μια ψησταριά στη γειτονιά έψαχνε διανομέα με μηχανή δική του. Πήγα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η καριέρα μου ως διανομέας πήγε κατά διαόλου. Τελευταία διανομή στις φύλακες. Φυλακές; Ναι. Χτύπα στην κεντρική πύλη. Μια ώρα να ανοίξουν και να βρεθεί ο φύλακας που παράγγειλε σουβλάκια. Βιάστηκα να γυρίσω για να μη γκρινιάζει η κότα που έκανε τα κουμάντα εκεί μέσα. Έφυγα σε μια στροφή… Ό,τι έβγαλα εκεί μέσα τα έδωσα στο συνεργείο. Εγώ γρατσουνιές μονάχα και έγδαρα την καλή μου τη ζώνη. Ευτυχώς ήταν διπλής όψεως, αν και ακόμα απ’ τη γδαρμένη μεριά τη φοράω.

Λίγες μέρες ηρεμίας και μετά απελπισία ξανά. Τα ‘χα ανάγκη τα λεφτά να μη χάσω τη γυναίκα. Έπρεπε να βρω το δρόμο μου, να σταθώ στα πόδια μου. Ώριμες καταστάσεις για άνθρωπο χωρίς χαρτιά σε κορνίζες και δυσπροσάρμοστο προς το στρατιωτικόν κλίμα.

Μια μέρα που έτυχε να γυρνάω με το μηχανάκι μια φίλη απ’ τη δουλειά, μου είπε για ένα καφενείο κάτω απ’ το γραφείο. Ζητούσαν καφετζή και τους μίλησε για μένα. Ζευγάρι, καλά παιδιά με πίστη στο Θεό και τέτοια. Ένα παιδί στην κοιλιά και άλλο ένα να τριγυρνάει στο μαγαζί και να τα κάνει πουτάνα. Δε γαμιέται… καλά τα πάω με τα παιδιά. Πήγα την άλλη μέρα, συστήθηκα, σχολίασα θετικά τη φωτογραφία του γέροντα πίσω από το μπαρ και πιάσαμε κουβέντα για τα θεία. Αποδείχθηκα διαβασμένος.

Δικιά μου η δουλειά, καλό το μεροκάματο και ο εργολάβος ας πάει να γαμηθεί. Το ‘χα πάρει απόφαση… αντιπαροχή δεν… οπότε εργάτης τιμημένος. Εκεί που ήλπιζα πως θα ‘χω λεφτά και σπίτι να κάνω το ζωγράφο και να μπορώ και να πηγαίνω στους γιατρούς χωρίς να το σκέφτομαι, έρχεται το ίδιο σου το αίμα που βαστούσε τότε εξουσία στο νησί και σε πατάει στο λαιμό… «Εισοδηματίας; Όχι ρε πούστη, θα ματώσεις». Τρέξιμο όλη μέρα μες την πιάτσα με τα φρέντα και το μπλουζάκι μουσκεμένο και με ζέστη και με κρύο. Στις καταιγίδες δε, τους έπιανε ο ρομαντισμός τους και θέλανε όλοι εσπρεσάκια. Ομπρέλα, δίσκος και λούτσα ο δικός σου να μη χαλάσει ο καφές. Κόκκινες οι κάλτσες από το αίμα στο σπίτι αλλά μεροκάματο γερό και καθημερινά στην τσέπη.

Ο κόσμος με συμπαθούσε μπορώ να πω και ήταν ευγενικός. Λίγο μεγάλος και κάπως γνωστικός τούτος εδώ για αυτό το χαμαλίκι. Έβγαζα και κανένα δεκάρικο πολλές φορές απ’ τα τυχερά. Θυμάμαι τον κορνιζά, τον τύπο με τη λέσχη, τη μεσίτρια, τους γιατρούς, κάτι μαλάκες υδραυλικούς, τους ηλεκτρονικούς… ξέρανε και τον πατέρα μου αυτοί. Μάστορας απ’ τους παλιούς. Στις τηλεοράσεις δούλευε και ο συγχωρεμένος ο Γιάννης, πότε ήθελε καφέ με τοστ και πότε το χυμό του. Έλεγε στ’ αφεντικό μου… «αντί να μας φέρεις καμιά γκόμενα, μας έφερες τον Καζούλη».

Ο Γιάννης σκοτώθηκε τρία χρόνια μετά, μια ανεμοδαρμένη μέρα που πήγε για κεραίες. Πιο μικρός από μένα. Έτυχε και ήμουνα στο νοσοκομείο όταν τον φέρανε. Ένας γιατρός βγήκε κλαίγοντας απ’ τον ανελκυστήρα και μας είπε ποιος ήταν ο σκοτωμένος. Μάτωσε η ψυχή μου. Τα ουρλιαχτά της μάνας του θαρρείς και τα ακούω ακόμα. Τρελάθηκα για τούτη την αδικία. Ήπια εκείνο το βράδυ. Στο γυρισμό για το σπίτι ανέβηκα στη μηχανή και έπεσα 100 μέτρα πιο κάτω. Σηκώθηκα, ανέβηκα ξανά. Το είχα ήδη χάσει. Είπαν πως καρφώθηκα με τη μηχανή σε μια κολώνα και με γύρισαν πίσω στο νοσοκομείο μαυρισμένο. Με σπασμούς ως το ξημέρωμα και μια βδομάδα με υπνωτικά.

Πίσω στο καφενείο… πολύ δουλειά, καβγαδάκια, συζητήσεις για τον Θεό και τον Βασίλη τον Παπακωνσταντίνου. Έτσι πέρναγαν οι μήνες. Αν δεν ήταν το ξέκαμα, μια χαρά περνούσαμε. Γυρνούσα σπίτι και μου τραγουδούσε ο Νικόλας ο Κακούργος… «αφού με καταστρέψανε οι συγγενείς και οι φίλοι έκαψα την καλύβα μου να μη με τρών’ οι ψύλλοι…» Τα γούσταρα πολύ τα λαϊκά και τα ρεμπέτικα, από εκείνο τον καιρό. Μια φορά τη βδομάδα έβγαζα και τη γυναίκα να πάμε να φάμε στου καπετάνιου ή σε καμιά άλλη ταβέρνα. Μου άρεσε αυτή η κατάσταση και ας μου έβγαινε η πίστη. Είχα βλέπεις σίδερα στη μέση από παλιά μου τραύματα και όταν τελικά έφυγα από εκεί, ήμουνα λιγάκι πιο σακατεμένος από τα πριν.

Θυμάμαι ακόμα τη μέρα που μου λέει τ’ αφεντικό… «θα πας καφέ στο μπάρμπα σου». Του τα ‘χα πει. Η καρδιά μου χτυπούσε λιγάκι πιο γρήγορα. Μίσος για τον άνθρωπο που γκρέμισε το όνειρο του εισοδηματία. Από καιρό τα σενάρια της εκδίκησης και να που τώρα θα βρεθώ ξανά μπροστά στον άνθρωπο που με έβγαλε από τα ιδεολογικά αδιέξοδα μιας εύπορης ζωής. Βαράω κουδούνι, ανεβαίνω τη σκάλα, χτυπώ την πόρτα… περάστε…
-Έφερα τον καφέ σας.
-Ακούμπησε τον εδώ.
Πού να με θυμάται ο καριόλης από τις φασαρίες στο δημοτικό συμβούλιο… Δεν ζητήσαμε χάρη από το αίμα μας, μα ούτε και μαχαίρι. Το δίκιο μας μονάχα. Όλος ο συρφετός των συμβουλατόρων έλεγε πως είμαστε καρχαρίες απ’ τους μεγάλους… ένα σόι ανθρώπων που μεγάλωσαν δίπλα σε στάβλους και τούτος ο μαλάκας που είχα μπροστά μου, δήλωσε άγνοια περί του θέματος κι ας τον είχαμε δικηγόρο όταν πέφτανε οι υπογραφές με τους εργολάβους… Αφήνω τον καφέ στο γραφείο, μου αφήνει 50 λεπτά ρέστα. Κοιτάω τα χαρτιά, την ακριβή του πένα, τα στυλό, το χαρτοκόπτη… τον αρπάζω και προσπαθώ να τον καρφώσω βίαια στην κορφή αυτού του σάπιου καύκαλου, ουρλιάζει καθώς τον χτύπησα χωρίς να εισχωρήσει η μαλακία στο μεδούλι. Αίματα… προσπαθεί να μου πιάσει το χέρι, δεν τα καταφέρνει, τον χτυπάω ξανά με όλο μου το μίσος… ξανά και ξανά μέχρι που ένιωσα το κρανίο του να σπάει και τέρμα και οι φωνές και οι χειρονομίες. Δεν σταμάτησα. Έκανα ανασκαφή με το χαρτοκόπτη μέχρι να βρω τα σκατά που έκρυβε εκεί μέσα χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Μακέλεμα μεγάλο…

-Γνωριζόμαστε; ρώτησε με απορία καθώς με παρατηρούσε να χαζεύω το γραφείο του.
-Ε; Όχι με συγχωρείτε. Ευχαριστώ είπα, πήρα το πουρμπουάρ μου και την έκανα. Ήταν η τελευταία φορά που μπήκα εκεί μέσα. Εκείνον… τον τότε δήμαρχο, ακόμα τον βρίζουν στους δρόμους. Εμένα τουλάχιστον μου χαμογελάει και κανένας άνθρωπος.

Γιώργος Μικάλεφ

Να, πως με φώτισε και εμένα το «άγιο Πνεύμα» …του Ps.Mavro/Stavriotis

20170124_194500sm

• Να, πως με φώτισε και εμένα το «άγιο Πνεύμα»… (παλιά… Έκτοτε – ουδέν). «Ανέκδοτες αφηγήσεις» (…που προφανώς δεν ενδιαφέρουν κανέναν). Έτσι, μιας και κάνει κρύο… για όλους εμάς, που δεν βγαίνουμε από το σπίτι μας…

• Δέκα μέρες «Τιμητική άδεια» (για την εμφάνιση της «Αγίας Τριάδος» στην εικόνα της «Βάπτισης του Κυρίου») που όμως – μετά από «φώτιση – κάψιμο» του Διοικητή – με «θαυματουργό» τρόπο έγιναν δύο…!!!)

• Ήμουν για εκπαίδευση στην σχολή υποψηφίων υπαξιωματικών των τεθωρακισμένων στο Λιτόχωρο… Το «πήδημα, το τρέξιμο και κάθε είδους καψόνι… πήγαινε σύννεφο. Ήμουν τρελαμένος και απελπισμένος… πίστευα πως δεν θα την έβγαζα «καθαρή» από εκεί μέσα…

Ήταν τέτοιες γιορτινές ημέρες και είχα βγει αναφορά, ντυμένος (με την στολή εξόδου) έτοιμος να πάρω μια 48η άδεια για Αθήνα… Τώρα, πώς την είδε ο Διοικητής, δεν ξέρω… και μας κόβει τις άδειες… και όχι μόνο μας στέλνει να ξεντυθούμε και να βάλουμε και πάλι τη φόρμα υπηρεσίας… αλλά μας ανακοινώνει πως, σε λίγο θα έρθει και ο «παπάς» να μας κάνει κατήχηση…

Καταλαβαίνεται τί «σύραμε», από μέσα μας και απ’ έξω μας… γι’ αυτή την ατυχία μας. Ξεντύθηκα και μαζί με τους άλλους – μετά από ένα απαραίτητο – σύντομο αυτή τη φορά «πήδημα» (έ, να μη περιμένει και ο παπάς…) πήγαμε στην αίθουσα του Κέντρου Ψυχαγωγίας Μονάδος.

Εκεί, «τελέστηκε» ένας ιερατικός μονόλογος… από τον παπά… που είμαι σίγουρος πως κανείς από τους παρόντες δεν είχε τη διάθεση να δώσει καμία σημασία… Πολύ περισσότερο εγώ που… μόλις προ ολίγου, μου είχαν κόψει την «άδεια» μου… Καθόμουν εκεί, με κατεβασμένο το κεφάλι και έφερνα στην μνήμη μου όλες τις πιθανές βρισιές που προφανώς γνώριζα και τις σιγομουρμούριζα… Όταν ακούω τον παπά να λέει…
– «Κύριε διοικητά, προτείνω δυο ημέρες τιμητική άδεια στον υποψήφιο».
– «Ώπα», …λέω από μέσα μου, «κάτι γίνετε εδώ…;»
Ο παπάς έκανε ερωτήσεις και πρότεινε «τιμητικές άδειες» σε αυτούς που απαντούσαν σωστά… Δύο ημέρες από εδώ… άλλες δύο από εκεί… είχε μοιράσει καμιά δεκαριά ημέρες σύνολο… (μεγάλο γεγονός για την περίσταση!) …και να, που σκάει η δύσκολη ερώτηση…
-«Σε ποιές Εικόνες εμφανίζεται η Αγία Τριάδα, στην Ορθόδοξη εικονογραφία;»
Μούγκα στην αίθουσα του κ.ψ.μ. … Ο παπάς ανέβασε την ταρίφα…
– «Τρείς ημέρες τιμητική άδεια σε όποιον το γνωρίζει…»
Σιγή νεκρική από κάτω…
-«Πέντε ημέρες τιμητική…»
…ανέβασε ο παπάς. Τίποτα, ούτε ψίθυρος δεν ακούγονταν από κάτω…
-«Δέκα ημέρες τιμητική…»
…ανέβασε ακόμα περισσότερο την ταρίφα ο παπάς (υποψιάζομαι) σίγουρος πια, ότι κανείς δεν πρόκειται να τις πάρει… Τελικά, σηκώθηκε κάποιος και είπε…
-«…ο παππούλης με το χριστούλη… που κάθονται στα σύννεφα, με το περιστεράκι ανάμεσα τους…»
Ο παπάς έδειξε φανερή απογοήτευση…
– «Το φανταζόμουν πως θα μου λέγατε την λάθος απάντηση..» είπε και συμπλήρωσε… «αυτός είναι ο Δυτικός τρόπος απεικόνισης…».

Λες και με φώτισε το Άγιο Πνεύμα… (μάλλον με ενεργοποίησε)… «Έεε, όχι και να πάνε χαμένες δέκα ημέρες άδεια» …σκέφτηκα μέσα μου και πετάχτηκα όρθιος…
-«Η φιλοξενία του Αβραάμ προς τους τρεις Αγγέλους, η εικόνα της ΓΕΝΝΗΣΗΣ και η εικόνα τη ΒΑΠΤΙΣΗΣ…»
…είπα δυνατά με βιασύνη, προτού ο παπάς αποσύρει την προσφορά του…

Όλοι γύρισαν κα με κοίταξαν με απορία…
-«Γιατί υποψήφιε…?»
…ερώτησε έκπληκτος και αυτός προσπαθώντας να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο την απάντηση μου…
-«Στην πρώτη Βιβλική περίπτωση των τριών αγγέλων, η απεικόνιση είναι αλληγορική μια και ο Υιός δεν έχει ενσαρκωθεί ακόμα…στις άλλες δύο περιπτώσεις… γιατί έχουμε το Πατέρα (ως φωνή) τον Υιό ως σάρκα και το Πνεύμα ως περιστέρι…»
-«Εύγε, εύγε υποψήφιε… κ. Διοικητά, δέκα ημέρες τιμητική άδεια στον υποψήφιο, τις αξίζει!»
Ο Διοικητής μου έριξε μια ματιά γεμάτη απορία και κάτι «γρύλισε» με υποχρεωτική συγκατάβαση…

Σε λίγο, μετά το πέρας της «κατήχησης», εγώ και μερικοί ακόμα, που είχαμε πάρει τιμητικές άδειες, στεκόμαστε μπροστά στο Διοικητή, φορώντας πάλι τις στολές εξόδου… Μας κοιτά καλά – καλά, έναν – έναν… Στέκετε μπροστά μου λες και κάτι να του θύμισα…
-«Εσύ δεν είσαι που βγήκες το πρωί για άδεια και στην έκοψα…?»
-«Μάλιστα κ. Διοικητά»
…απάντησα με δυνατή φωνή.
-«Και πού τα ξέρεις όλα αυτά, για παπάς πάς? Με τί ασχολείσαι στην πολιτική σου ζωή…?»
…ρώτησε με απορία.
-«Γραφίστας σπούδασα κ. Διοικητά»
… Η απορία του μεγάλωσε ακόμα πιο πολύ. Σίγουρα θα σκέφτηκε από μέσα του… «Τί είναι αυτό πάλι… Γραφιάς μάλλον θα είναι…» …αλλά δεν είπε τίποτα. Ούτε και εγώ του είπα κάτι για την ενασχόληση μου με την Βυζαντινή Αγιογραφία…
-«Καλά, πάρε και εσύ, μαζί με τους άλλους, μια 48η άδεια για Αθήνα… και φροντίστε να είστε στην ώρα σας πίσω».

Βλέπετε εμένα με φώτισε (με ενεργοποίησε) το Άγιο Πνεύμα να απαντήσω σωστά στην ερώτηση του Παπά… τον Διοικητή όμως, δεν τον έπεισε να μου δώσει τις δέκα ημέρες άδεια που μου απένειμε ως επιβράβευση η θεία Χάρη.

«Ανέκδοτες αφηγήσεις» που προφανώς δεν ενδιαφέρουν κανέναν.

Ps.Mavro/Stavriotis

Published in: on Ιανουαρίου 24, 2017 at 19:54  Σχολιάστε  
Tags: , ,

Πατήστε το, το ρημάδι, το «λάικ»! …του Ps.Mavro/Stavriotis

20170124_123044a
Τι ψυχή μπορεί να έχει ένα «λάικ»…? – Μεγάλη!!! Νομίζετε πως σε εμένα αρέσουν όλα αυτά τα «λάικ» που κλικάρω…? Όχι βεβαία, αλλά είναι φιλαράκια… (όλες και όλοι τους) …και ξέρω ότι το περιμένουν από εμένα το «λάικ». Ξέρουν και οι «φίλοι» μου πως, όλα αυτά που αναρτούν δεν είναι και όλα σημαντικά… αλλά είναι μια ευκαιρία να πουν σε κάποιον… «Εδώ είμαι. Δες με. Το έχω ανάγκη…» Και εγώ το ίδιο νοιώθω, κάποιες φορές… και θέλω τα λάικ σας. Μάλιστα είναι φορές που ανοίγω το ρημάδι το Φ.Β. και δεν βρίσκω κανένα σας… «Πού στο καλό χάθηκαν όλοι?» …αναρωτιέμαι και με πιάνει το παράπονο. «Γιατί, μόνο εγώ να βρίσκομε, τώρα σε αυτό το κωλο/μηχάνημα…?» Είναι και κάποια «λάικ» που είναι επιβράβευση για μια προσπάθεια, για ένα καλό έργο, για μια ωραία σκέψη, για μια καλή πράξη… και χρειάζεται να υποστηρίζουμε το όμορφο και το δημιουργικό… γιατί όλα αυτά μας κάνουν να νοιώθουμε και να γινόμαστε καλύτεροι. Το Φ.Β. είναι ένα αντίγραφο της πραγματικότητας σε σμίκρυνση – σε κύκλο – σε αυλή – σε περιβάλλον… Όλοι έχουμε τους φίλους μας και διαμορφώνουμε το περιβάλλον μας… Όλοι μας (και όλοι σας) «ανήκουμε» σε «αυλές»… και γνωρίζουμε πως… πολλοί από εμάς παίζουν ρόλους και φορούν προσωπίδες… όμως αυτούς τους αντιλαμβανόμαστε κάποια στιγμή και τους «σβήνουμε» από «φίλους»… Είναι όμως και κάποια «διαδικτυακά βαμπίρ» που απλά τραβούν την ιντερνετική παρουσία μας (και τα λάικ μας) για να «επιβεβαιώνουν» την μίζερη παρουσία τους. Μας κάνουν «φίλους»… και πληθαίνουν. Εμείς, προσπαθώντας να τους γνωρίσουμε, μπαίνουμε στις σελίδες τους και τους χαρίζουμε τα «λάικ» μας. Μετά από καιρό όμως ανακαλύπτουμε πως… αυτοί, ουσιαστικά, έκλεψαν τη «φιλία» μας, την πρόσθεσαν στην ομάδα τους και αύξησαν με αυτήν, απλά την αυλή τους… Και όλα αυτά, μόνο και μόνο, για να λένε… «κοιτάξτε ποιός είμαι! Έχω 1000 – 2000 – 3000 – 5000 «φίλους»!» Εντάξει ρε «φίλε»… με έκανες – και σε έκανα «φίλο» μου… Δεν έχεις τη περιέργεια να δεις ποιός είμαι? …ή απλά μπαίνεις (σαν το κλέφτη) και βλέπεις (αόρατος) τη σελίδα και τις φωτογραφίες μου…?» Ανακαλύπτω στην «αυλή» μου, κατά διαστήματα και εγώ κάποιους τέτοιους «φίλους» και οργίζομαι. Αφού δεν με έχεις ανάγκη… γιατί θέλεις τη φιλία μου? Σε τρέφει η μονομερής σχέση. Το ξέρω, το κατάλαβα…. Βρε, άντε πήγαινε από εδώ…

Ps.Mavro/Stavriotis

* Να το ξέρετε (όλοι εσείς οι αόρατοι) …ετοιμάζω διαγραφές και πάλι… (φύγετε μόνοι σας) Λυπάμαι, αλλά, αν δεν σας ενδιαφέρω – δεν θα στεναχωρηθείτε και πολύ, με την εκκαθάριση αυτή. Γιατί εγώ, θέλω ανθρώπινη ζεστή σχέση, μέσα από αυτό το κωλο/μηχάνημα… θέλω (όχι τα πολλά… αλλά…) τα αληθινά «λάικ» σας…

Published in: on Ιανουαρίου 24, 2017 at 12:40  Σχολιάστε  
Tags: ,

«Τσιγαράκι κανείς;» …του Χρήστου Ζάχου

Αυτές οι εικόνες σπλατεριάς στα τσιγάρα, πραγματικά μας έχουν βοηθήσει. Θα ήθελα λοιπόν να ευχαριστήσω το υπουργείο υγείας και την Ε.Ε. καθώς όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί – κι εγώ με τη σειρά μου – κόψαμε τις σπλάτερ καπνοσακούλες και πήραμε καπνοθήκες της αρεσκείας μας. Επίσης, θα ήθελα να προτρέψω το υπουργείο να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του και να εφαρμόσει το ίδιο σε όλα τα προϊόντα. Αλκοόλ, τρόφιμα, σοκολάτες, γαριδάκια, καφέδες κλπ. Να βάλει εικόνες στα αλκοολούχα από διαμελισμένα πτώματα στην εθνική από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, νεκρούς από τσαμπουκάδες, αναίσθητους να τους κάνουν ενέσεις καφεΐνης και ό,τι άλλο βάζει ο νους. Επίσης στα γλυκά, ανθρώπους με διαβήτη κι άλλες ασθένειες που να έχουν ακρωτηριασμένα άκρα κλπ. Στα λαχανικά μπορεί να βάλει υποσιτισμένους ανθρώπους να λιμοκτονούν και στα κρέατα, ανθρώπους υπέρβαρους που κάναν εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς, πέτρες στα νεφρά, χολές και διάφορα άλλα ωραία. Α, ναι, να βάλουν και στις καραμέλες των παιδιών με τα δηλητήρια τις χρωστικές και τις υπερβολικές ποσότητες ζάχαρης, παιδάκια να πεθαίνουν από αντίστοιχα προβλήματα. Εδώ λέω να μη γίνω περιγραφικός, αν και θα έπρεπε. Θα πρέπει φυσικά να γεμίσουν και τους δρόμους με τεράστιες διαφημίσεις με προφυλακτικά στις εθνικές οδούς και οπουδήποτε αλλού, που να δείχνουν όλες τις σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες και τις συνέπειές τους, από κονδυλώματα, σύφιλη, βλεννόρροια, έιτζ κλπ. Και γενικά, ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Ας το χρησιμοποιήσει λοιπόν το αγαπημένο μας υπουργείο υγείας και η Ε.Ε. έτσι ώστε να μας προστατέψει επιτέλους απ’ όλους αυτούς τους κινδύνους και να μας κάνει υποχόνδρια, αποστειρωμένα, άβουλα, φοβισμένα ανθρωπάκια που χαίρουν άκρας υγείας! Μα πραγματικά, το πόσο νοιάζονται για μας, δεν έχει προηγούμενο. Ας τους δείξουμε λοιπόν κι εμείς έμπρακτα το πόσο το εκτιμούμε αυτό και πόσο τους αγαπάμε, καίγοντας ένα υπουργείο την ημέρα – ή για να μη κουραζόμαστε – καίγοντας όλα τα υπουργεία και τη βουλή με τσιγάρα πολλά και μαρούλια, σοκολάτες και κρεατικά αν προτιμάτε σε μια μέρα και να ζήσουμε ελεύθεροι, δίχως νόμους, κράτη και περιορισμούς της προσωπικής μας ελευθερίας από άλλους μαλάκες που τρομοκρατούν, επενδύουν κι εμπορεύονται την ανάγκη όλων για ζωή. Άντε γαμηθείτε ρε μαλάκες ρε, άντε γαμηθείτε!

Χρήστος Ζάχος

Published in: on Ιανουαρίου 22, 2017 at 09:58  Σχολιάστε  
Tags: , , ,

Χιονο-ενοχές

Ντάξει, παίδες, νισάφι πια. Με όλη την καλή διάθεση : από ενοχές μπουκώσαμε από μικροί. Και μετά κάποιοι μεγαλώσαμε, τις πετάξαμε από πάνω μας περνώντας δια πυρός και σιδήρου, ενηλικιωθήκαμε. Και τώρα δεν μου υπαγορεύουν οι ενοχές πώς θα νιώθω, αν θα χαίρομαι κι αν θα λυπάμαι. Δεν θα απολογηθώ για τα καλά που μου συμβαίνουν, είτε αγωνίστηκα γι’ αυτά είτε μου ‘ρθαν ως μάννα εξ ουρανού. Δεν θα απολογηθώ για τη χαρά μου αν δω τη νιφάδα να πέφτει. Κι αν δεν πάω μια μέρα στη δουλειά, δεν θα απολογηθώ σε κανέναν που χάρηκα. Όχι γιατί έχω βασανιστεί σ’ όλη μου τη ζωή με χίλια δυο, λεφτά, υγεία, υπανθρώπους και δεν συμμαζεύεται. Όχι γιατί βοηθάω σε όλη μου τη ζωή με όποιον τρόπο έχω ανθρώπους ή ζώα που έχουν ανάγκη. Όχι γιατί δουλεύω –και πάντα δούλευα- σαν το σκυλί καθημερινά, σε «διακοπές» και σαββατοκύριακα. Απλώς γιατί αποστρέφομαι τους μπάτσους κάθε είδους. Και ειδικά τους ενοχο-μπάτσους (όχι ειδικά του διαδικτύου). Μπούκωσα , λέμε. Δεν ζητάω την άδειά κανενός για να χαρώ, την χαρά μου δεν την έκλεψα από κανέναν. Ούτε είναι η πρόσκαιρη, η σπάνια χαρά μου που φέρνει τις συμφορές στον κόσμο. Ούτε τα καιρικά φαινόμενα τα προκαλώ εγώ, ναι; Αντίθετα, είναι σημαντικό που η ηθική μου και οι πράξεις μου δεν καθορίζονται από κάτι ποταπό όπως οι ενοχές ή, χειρότερα, από δασκαλίστικα κηρύγματα προηγούμενου αιώνα. Και το κατάφερα με πολλά βάσανα. Κι ύστερα είναι πολύ ύποπτα τα δάχτυλα που κουνιούνται, λένε πως αυτά τα δάχτυλα τις δικές τους τις ενοχές κοιμίζουν. Τώρα θα μου πεις, δεν με ξέρεις, δεν ξέρεις πώς πράττω, τι έχω καταφέρει, πώς αγωνίζομαι. Κι ακόμα δεν ξέρεις καν αν πενθώ, αν κρυώνω, αν ζορίζομαι. Ε, αυτό λέω κι εγώ.

(Κατά τα άλλα, κοίτα να δεις τι κατάφεραν λίγες νιφάδες χιόνι που έπεσαν στην Αθήνα. )

Κολ-Ρου

Published in: on Ιανουαρίου 10, 2017 at 19:25  Σχολιάστε  
Tags: , ,

«Κατιούσα» …του Γιώργου Μικάλεφ

IMG_20160420_0001

Μεσημέρι Τρίτης προς απόγευμα. Καιρός Καλοκαιρινός. Βγήκαν απ’ τον ένα συρμό του μετρό και τρέξανε στον απέναντι. Μπήκαν στο τελευταίο βαγόνι και στάθηκαν δίπλα μου. Όρθιος κι εγώ, όρθιοι και αυτοί. Το αγόρι έβαλε το ακορντεόν σε μια σχολική τσάντα και το κορίτσι κάτι του είπε ανέκφραστα σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα. Αναρωτιόμουν κάθε φορά από πού να ήταν αυτά παιδιά. Το αγόρι κοίταξε το κινητό του… οθόνη αφής και τέτοια πράγματα. Γιατί όχι… Κοιτούσε μετά στο βάθος του διαδρόμου στα άλλα βαγόνια σαν κάτι να έψαχνε. Και να που άρχισε να ακούγεται η “Katyusha”…

“Расцветали яблони и груши,
Поплыли туманы над рекой;
Выходила на берег Катюша,
На высокий берег, на крутой.”

…από ένα ακορντεόν στο βάθος. Ένας πιτσιρικάς γύρω στα δεν ξέρω πόσα, έπαιζε την Κατιούσα πλησιάζοντας στο τέλος του συρμού και της βάρδιάς του. Κάθε τόσο στεκόταν μπροστά από κάποιον, του χαμογελούσε και του έκανε ματάκια… μα ο κόσμος δεν είχε όρεξη. Ένα κέρμα έπεσε μονάχα στο μισογεμάτο ποτηράκι του καφέ. Έφτασε και σε μένα. Με κοίταξε, χαμογέλασε και μου είπε:
-Θα το χορέψεις?
Γέλασα…
-Μπα…
-Σαν και μένα είσαι και εσύ.
Συνέχισε προς τα κάτω. Χαμογέλασε σε μια ξανθιά στο βάθος και ήρθε προς τα παιδιά. Το αγόρι έκανε μονόζυγο σε αυτή τη μαλακία οπού κρέμονται οι άλλες οι μαλακίες που πιάνεσαι. Αντάλλαξε δυο κουβέντες με το κορίτσι πάλι στη γλώσσα τους και γυρνάει μετά προς τα εμένα…
-Ο κόσμος δεν γελάει σήμερα. Τι έχει ο κόσμος ?
-Ό,τι είχε πάντα.
-Κάτι έχει… κάτι θα ‘γινε.
Στην επόμενη στάση τα τρία παιδιά κατέβηκαν. Ο πιτσιρικάς με χαιρέτησε και έστειλε και τα φιλιά του στην κοπέλα πίσω. Εμείς συνεχίσαμε την πορεία μας στα έγκατα της Γης… δημόσιοι υπάλληλοι, αναξιοπαθούντες, κλαρίνα, μια κοπέλα με απέριττα βυζιά, δυο μεταλλάδες, μια γυναίκα που πουλάει μαρκαδόρους για το παιδί της που χειρουργείται την άλλη μέρα και ένας εξηντάρης πατέρας εφτά παιδιών που πουλάει μολύβια… Της Γης οι κολασμένοι. Κάπου ανάμεσα σε έναν νεαρό υπάλληλο τοπικής αυτοδιοίκησης και έναν ασκούμενο δικηγόρο, πήρε τ’ αυτί μου πως πέθανε κάποιο σημαίνον πρόσωπο… υπουργός λέει… οικονομικών, άμυνας, παιδείας & θρησκευμάτων. Μόλις άκουσα και το όνομα του χαμογέλασα και κατέβηκα στην επόμενη στάση.

Γιώργος Μικάλεφ

Καρναβάλι Σάπιας Βρύσης Για Πάντα …του Γιώργου Μικάλεφ

12764478_10208148169278291_6767655621558967638_oΗ ηλιθιότητα σε όλο της το τρομακτικό μεγαλείο. Πιαστείτε από έθνη, θρησκείες και από ξυρισμένους όρχεις (αρχίδια) μπας και σωθείτε. Το σενάριο της αφύπνισης των ηλιθίων. Ο Παΐσιος δεν ταιριάζει σε αυτή την πρόταση. Μέχρι εκεί φτάνει το έθνος… και οι Έλληνες πεινάνε… και οι Έλληνες ξεχνάνε. Λοβοτομή με wi-fi. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα άνθρωποι.

Συζήτηση στο δίπλα τραπέζι, για τη ζωή μετά το θάνατο στη Λούτσα. Ένα ζευγάρι και ένα φανάρι. Ψαγμένα πράγματα για λίγους στο χωριό. Ο νεαρός δεν συμβιβάζεται με τις συνηθισμένες ασκήσεις στο γυμναστήριο. Δεν τον ενδιαφέρει τι λένε οι άλλοι. Έχει ισχυρή προσωπικότητα, χωρίς ανασφάλειες. Η νεαρά γοητεύεται και το φανάρι ζητά καφέ για να ανοίξει το τρίτο του μάτι. Εμείς παραδίπλα, τρώμε σάντουιτς και πίνουμε μπύρα προσπαθώντας να αγγίξουμε τη νιρβάνα.

Ανάμνηση παράλληλου σύμπαντος… Το παιδάκι χτυπάει την πόρτα. Κρατάει δύο ψεύτικα πιστόλια. Στο κεφάλι καουμπόικο καπέλο. Στη ψυχή του μια θλίψη πρωτόγνωρη που με τρομοκράτησε. Απόκριες, πλατεία, μιζέρια. Εύχομαι τα πιστόλια σου να ήταν αληθινά. Εύχομαι…

Αποκριάτικο εξώφυλλο περιοδικού, λερωμένο με εμετό. Βλασφημία πραγματική. Η φρίκη του πολέμου, μακρινός εφιάλτης για τα χρυσόψαρα. Η ιστορία θαρρείς και επαναλαμβάνεται γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε. Αριθμοί και στατιστικές για την πολιτισμένη Ευρώπη. Φασίστες βγαίνουν από τα λαγούμια τους. Σπάστε τους θώρακες με κάτι βαρύ. Σέλφι μέσα σε φέρετρα, με υπέρυθρες.

Καλά περνάμε. Λίγο τρόμο προκαλούν τα χέρια των ανθρώπων σε συνδυασμό με τα κεφάλια τους αλλά έτσι είναι η ζωή. Οι φρέζιες ανθίσανε και είναι ωραίες.

Ένα παιδάκι προσεύχεται κάθε βράδυ στο Θεό του. Ελπίζει σε έναν καλύτερο κόσμο. Κλείνει τα μάτια, ενώνει τις παλάμες και εκλιπαρεί για την Αποκάλυψη των Νεκροζώντανων (zombie apocalypse).

Γιώργος Μικάλεφ

Published in: on Μαρτίου 11, 2016 at 11:10  2 Σχόλια  
Tags: ,

Η Αθήνα έχει θέατρα …του Γιώργου Μικάλεφ

…έτσι μας λέγανε. Έχει πολιτισμό . Έχεις πολλές επιλογές. Έχει θέατρα, μουσικές, απ΄ όλα έχει… μα στην Κέρκυρα μας άρεσε που είχαμε την ησυχία μας. Μας άρεσε που με τα πόδια μπορείς να πας να δεις έναν, δέκα, είκοσι, ανθρώπους… που με δύο ρόδες μπορούσες να πας παντού και με τέσσερις έβγαζες γκόμενα από το πιο μακρινό χωριό. Και μας έφτανε αυτό και ήμασταν ευτυχισμένοι. Αλλά προκύψαν έρωτες… έρωτες που με πήραν μακριά απ’ το νησί μου. Και να που βρέθηκα στις Αθήνες, στα θέατρα και να ο πολιτισμός, να τον μυρίσεις, να τον φας. Βγαίνεις απ’ το σπίτι και προσέχεις μη σου πέσει ο πολιτισμός στην καρκάλα και πάθεις καμιά ζημιά.

Τρίτη βράδυ λοιπόν και η παράσταση αρχίζει στις 8 και κάτι. Μία ώρα στο δρόμο και είμαι εκεί… Το μέγαρο! Ωραίο πράμα… μεγάλο! Συναντάω τη Μυρτώ. Της το ‘χα τάξει εδώ και τρεις βδομάδες. Περιμένουμε και μια φίλη. Ο Φαίδων Γάμμα μπαίνει από την είσοδο. Ωραίος ηθοποιός ο Φαίδωνας. Μεγάλωσε. Το έβλεπες και στο περπάτημα του. Αλλά ωραίος! Ήρθε κι αυτός να δει τους ακροβάτες και τους τσιρκουλάνους. Θυμάμαι ακόμα το παιδικό δίλημμα στο οποίο με είχε βάλει αυτή η ταινία… «ο σεξοκυνηγός «. Θα ήθελα να ήμουν ένας τυφλός βοσκός που όλα τα κορίτσια του χωριού θα γούσταραν να μπουν στην καλύβα μου να με φάνε ή αν θα ήθελα να ήμουν ένας «φυσιολογικός» άνθρωπος? Αυτή η ταινία ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό εκείνη την ώρα και μου ξύπνησε ευχάριστες παιδικές φαντασιώσεις.

Η παράσταση άρχισε. Καλά ήταν. Θα ήταν καλύτερα βέβαια αν είχαμε βιονικά μάτια ή μπινόκιουλαρς. Η παράσταση τέλειωσε. Πάμε προς την έξοδο. Ξαναείδα τον Φαίδων και κάποια άλλα πρόσωπα «διάσημα». Πιο κάτω η Νόνη Δέλτα κάθεται και κουβεντιάζει με μια φίλη της. Όσο μεγαλώνει ομορφαίνει. Θυμάμαι ακόμα εκείνη τη γυμνή φωτογράφηση του 97. Τι γυναίκα… τα άξιζε τα λεφτά του εκείνο το τεύχος που το κρύβαμε κάτω από το στρώμα σαν θησαυρό. Και να τώρα μπροστά μου η Νόνη. Την κοίταξα και για μια στιγμή με κοίταξε και εκείνη συνεχίζοντας να μιλάει. Άραγε να το ‘δε στα μάτια μου τι μαλακία έχω τραβήξει για πάρτη της?

Γιώργος Μικάλεφ

 IMG_20151216_0001b

Published in: on Δεκέμβριος 17, 2015 at 21:37  Σχολιάστε  
Tags: ,