Ξύπνα & Άνοιξε τα Μάτια σου

Το πρωί κοιτούσα από το μπαλκόνι
Στα κεραμιδιά, στο ερείπιο απέναντι
Είδα ένα νεκρό περιστέρι
Μου έκλεισε το μάτι και μου είπε
“Ελευθερία ή Θάνατος”
Είδα και ένα ποντικό
Και δυο σερβέτιες

… . …

Διανύουμε το έτος 2011 και η κατάσταση έχει ξεφύγει. Δήθεν δικαιώματα και δήθεν ελευθερίες που είχαμε χθες, σήμερα δεν υπάρχουν. Και αυτά γίνονται με τρόπο χυδαίο. Πιο χυδαίο και απ’ την κοροϊδία που τρώγατε στη μάπα τόσα χρόνια. Και ο νους ακόμα να ξυπνήσει και η καρδιά ακόμα να αγαπήσει. Ο βιασμός από το κράτος είναι καθημερινός. Αλλά οι «ξεχειλωμένοι» πολίτες δεν πονάνε πια. Ούτε καν ράμματα δεν χρειάζονται. Αλλά θα έπρεπε… για να μην ακούμε στο δρόμο μαλακίες και σενάρια για το ποιος έφαγε τα περισσότερα ή για το ποιος θα μας σώσει και το τι θα γίνει αύριο. Όλα αυτά είναι «κουβέντα να γίνετε». Αν δεν ξυπνήσεις να ανοίξεις τα «άλλα» σου τα μάτια, τίποτα δεν γίνετε.

Να μιλήσω για μαριονέτες? Να μιλήσω για ανδρείκελα? Έχουν μιλήσει άλλοι πολλά χρόνια πίσω για αυτά. Και εμείς να νομίζουμε πως φταίει ο Γιωργάκης και ο Κωστάκης. Όχι που δεν έχουν και αυτοί ευθύνες. Οι περισσότεροι εκεί μέσα πρέπει να καταδικαστούν για εσχάτη προδοσία. Αλλά όχι με το υπάρχουν σύνταγμα και με τους υπάρχοντες νόμους. Με νόμους θεϊκούς και μητρικούς. Αλλά αυτούς που είναι από πίσω τους νικάς με άλλες μορφές αγώνα και με αυτό που οι σκύλοι βάφτισαν αγάπη. Ξυπνήστε και βγείτε από τα κλουβιά σας. Σκεφτείτε μια φορά για λογαριασμό σας, χωρίς δεδομένα και όρια. Σκεφτείτε ελεύθερα. Σκεφτείτε σαν μικρά παιδιά. Ίσως το παιδί που κρύβετε μέσα σας να μην πέθανε ακόμα. Να μην υπέκυψε στα τραύματα από τα χτυπήματα της ποταπής κοινωνίας σας.

Μας πλασάρανε τον ιδανικό μύθο περί δημοκρατίας, ψήφου και συμμετοχής μας. Τι είναι δημοκρατία? Να ψηφίζει ο κάθε μαλάκας για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας? Να ψηφίζουμε αυτόν που την έχει μικρότερη ψωλή τότε για να μην μας τσούζει την ώρα που θα μας τον βάζει. Η δημοκρατία δεν υπάρχει περίπτωση να ισχύσει αν δεν υπάρχει η ανάλογη μόρφωση. Και δεν μιλάω για τα γελοία σχολεία και τα πανεπιστήμια του κράτους. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον στρατό είναι ένα μάτσο προβατοποιία που στέλνετε τα παιδιά σας για να μπουν στο σωστό καλούπι και να βγουν καλοί πολίτες. Τα καλούπια πρέπει να σπάσουν. Θα έρθει μια Κυριακή του Πάσχα που δεν φάτε αρνί… να φυλάγεστε!

Γιώργος Μικάλεφ 2011

Το ψέμα περί ιδανικού πολιτεύματος έχει καταντήσει ένα τραγικό στερεότυπο που αρνούμαστε να εγκαταλείψουμε. Και αναρωτιέμαι με το παιδιάστικο, αφελές και ηλίθιο μυαλό μου… Αν υπήρχε ένας άνθρωπος ηθικός σε αυτόν εδώ το τόπο, που ο καρκίνος της εξουσίας και του πλουτισμού δεν είχε φάει τα σωθικά του. Έναν άνθρωπο που να κυβερνούσε τον τόπο με αγάπη προς τα χώματα και τις ζωές. Γιατί να χρειάζεται να βρεις 300 τέτοιους? Εδώ δεν βρίσκεις έναν! Μήπως καλέ χριστιανέ έχεις ανάγκη να βρεις 300 Θεούς, επειδή ο ένας δεν είναι αρκετός? Μήπως καλέ οικογενειάρχη θα έπρεπε να βρει η γυναίκα σου μερικούς άντρες ακόμα, για να διαχειρίζονται το σπίτι σου και το αιδοίο της πιο δημοκρατικά? Και πέρα από αυτά τα γελοία παραδείγματα μου, ας επιστρέψω στην δημοκρατία την ιδανική που δεν υπάρχει περίπτωση να ισχύσει  αν δεν φύγει το παρασκήνιο που εξουσιάζει στην ουσία. Όλα τα άλλα είναι μια κακοφτιαγμένη βιτρίνα για τυφλούς (βουλή, νομαρχίες, δημαρχία κλπ κλπ).

Οι εξουσία είναι στη φύση των ζώων. Και για αυτό πιστεύω πως υπάρχει μια ματαιότητα στο να προσπαθούμε να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε. Εδώ και χιλιάδες χρόνια αρνούμαστε πως είμαστε ζώα. Όχι, θέλουμε να είμαστε κάτι ανώτερο. Ακόμα και στο σπίτι μας. Ο άντρας θέλει να είναι πάνω απ’ την γυναίκα. Να εξουσιάζει τα παιδιά και το σκύλο του. Μα γιατί? Γιατί είναι πιο δυνατός μυϊκά και με ένα χέρι ξύλο επιβάλει την εξουσία του. Είμαστε ζώα. Ζώα που ξέχασαν να αγαπούν και έμαθαν να σκοτώνουν. Αυτά για να αναφερθώ πάλι στην ματαιοδοξία μου και για να την δικαιολογίσω.

Ξέρω πως πολλά από αυτά που σας έγραψα σήμερα δεν στέκουν ιδιαίτερα. Αλλά τι σημασία έχει? Αυτά πίστευα σήμερα και αυτά έγραψα. Τα λόγια θα μείνουνε λόγια. Θα αλλάζουνε, θα εξελίσσονται μαζί με τις ιδέες που περιγράφουν. Αλλά τα συναισθήματα θα μείνουν και θα μπαίνουν σαν καρφιά στα μάτια τους μπας και ξεστραβωθεί επιτέλους ο κόσμος και ανοίξει τα στραβά του και ξυπνήσει. Σας γράφω από τους τέσσερις τοίχους της δικιάς μου αυτοεξορίας. Και το ημερολόγιο δείχνει 20/11/2011

Γιώργος Μ (the rotting one)

Γιώργος Μικάλεφ 2011

Published in: on Νοέμβριος 20, 2011 at 10:06  Comments (1)  
Tags: ,

The URI to TrackBack this entry is: https://kolobooks.wordpress.com/2011/11/20/wake235/trackback/

RSS feed for comments on this post.

One CommentΣχολιάστε

  1. […] ΠΗΓΗ:kolobooks.wordpress.com […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: