Λαμπερό χαμόγελο, που κρύβει μαύρα σάπια δόντια,
φωνή σμιλεμένη με δύναμη μα κούφια,
γεμίζει τις καρδιές αυτών που δεν είχαν ποτέ.

Στη λαμπερή ματαιοδοξία της βαλτωμένης ιδεολογίας,
αναζητάς τη φόρμουλα της αθανασίας
μέσα σε αβυσσαλέους λάκκους βρωμιάς.

Ξεπουλώντας το πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα,
που λέγεται ψυχή
για τριάντα βουτηγμένα στο ψ(αίμα) αργύρια.

Προδωμένος και λαμπερός κοίτεσαι στο σκοτεινό βάλτο,
της αφάνειας και της απαξίωσης.
(Χάνεσαι και βυθίζεσαι στο όνομα που ξέχασες)

Φορώντας το σάπιο και ραγισμένο προσωπείο
της κάλπικης ικανοποίησης,
πως γεύτηκες το πολυπόθητο νέκταρ της αθανασίας…

Ένας ξεχασμένος θεός,
που απώλεσε κάθε τι ανθρώπινο,
στο όνομα της εφήμερης αθανασίας

Εικόνα  —  Posted: Μαΐου 17, 2017 in comic, Γιώργος Μικάλεφ, Ζωγραφική
Ετικέτες: , , ,

Το πολιτικό περιοδικό Βαβυλωνία διοργανώνει για 6η φορά το αυτοδιαχειριζόμενο και αυτοχρηματοδοτούμενο Διεθνές Αντιεξουσιαστικό Φεστιβάλ B- FEST.

Το φετινό B-FEST φιλοδοξεί να αναδείξει ιδέες, κινήματα, κοινότητες και κοινωνίες που καθίστανται μη διαχειρίσιμες και μη κυβερνήσιμες στα διάκενα του υπάρχοντος παγκόσμιου ολιγαρχικού και καπιταλιστικού συστήματος. “We are ungovernable“ είναι το φετινό σύνθημα του φεστιβάλ στο οποίο μεταξύ άλλων θα συμμετέχουν ο Γάλλος πολιτικός φιλόσοφος Ζακ Ρανσιέρ, o Αldo Seoane ιθαγενής Ινδιάνος αγωνιστής από την Ντακότα των ΗΠΑ, ο Ercan Ayboga από το οικολογικό κίνημα της Μεσοποταμίας (Ροζάβα), ο Peter Sunde ιδρυτής του Pirate Bay, η Melissa Valle για το κίνημα Black Lives Matter, ο Jason Hickel ανθρωπολόγος και αρθρογράφος του The Guardian, Al Jazeera, o Uri Gordon από τους ισραηλινούς αναρχικούς ενάντια στο τείχος, κινήματα που υπερασπίζονται τα κοινά αγαθά από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ θα διοργανωθεί και η διεθνής συνάντηση κινημάτων για το νερό.

Τα σύγχρονα έθνη κράτη στέκονται αμήχανα μπροστά στις νέες σημασίες που αναδύονται και στη συνειδητή αποστοίχιση μεγάλων κομματιών της κοινωνίας. Η καθεστωτική διαχείριση Κράτους και Αγοράς παράγει ασύμμετρους πολέμους, αμέτρητους πολιτικούς, οικονομικούς αλλά και κλιματικούς πρόσφυγες, ενώ η αναδιανομή εισοδήματος και ισχύος σε όλον τον πλανήτη διευρύνει την παγκόσμια οικολογική κρίση, η οποία τείνει να γίνει μη αναστρέψιμη.

Καμία Ιδεολογία, δόγμα, παραδοσιακή αφήγηση δεν μπορεί να εμπνεύσει σήμερα τις κοινωνίες. Παρά τις προσπάθειες της ακροδεξιάς και του φιλελευθερισμού να απαντήσουν, με ζοφερό τρόπο, στα διλήμματα που δημιουργεί η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, κερδίζοντας την κοινωνική συναίνεση -ειδικά σήμερα που κατέρρευσε και το τελευταίο πρόσχημα αριστερής διαχείρισης-, τόποι αντίστασης και δημιουργίας των από τα κάτω κουβαλάνε ακόμη το νόημα της ελευθερίας, δείχνοντας έναν δρόμο, έξω από το Κράτος και την Αγορά.

Πέρα από τα φενακισμένα δίπολα Αριστεράς-Δεξιάς και τα παιχνίδια κυριαρχίας που όλο και λιγότερο πείθουν, βρίσκονται οι ιδέες και οι πρακτικές της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης, της άμεσης δημοκρατίας, της κοινωνικής οικολογίας. Ένας κόσμος κοινωνικής αντιεξουσίας, σε ένα παγκόσμιο δίκτυο, δημιουργείται, δηλώνει παρών! Με την κοινωνία, όχι την εξουσία!

Θεσμοί ελευθερίας και δημιουργικές αντιστάσεις αναδύονται στο Standing Rock και τον αγώνα για το νερό, στη Ροζάβα και τα κουρδικά συμβούλια οικολογίας στη Μεσοποταμία, στο κίνημα τοπικών συνελεύσεων στις Η.Π.Α., στις παγκόσμιες κινητοποιήσεις γυναικών, στις αυτοοργανωμένες δομές προσφύγων-μεταναστών και σε αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες σε όλη την Ελλάδα οι οποίες, έμπρακτα, αμφισβητούν την εφαρμογή του “δόγματος του σοκ”, αντιστέκονται στην πολιορκητική μηχανή της “ανάπτυξης”, φτιάχνοντας το έδαφος για την υπέρβαση της κρατικής και εταιρικής διαχείρισης.

Δεν εκπροσωπούμαστε! Δεν αναθέτουμε!

Είμαστε μη διαχειρίσιμοι, μη κυβερνήσιμοι εκεί όπου η ελευθερία της απόφασης και η άμεση δημοκρατία πραγματώνονται, εκεί όπου ο δημόσιος χώρος και χρόνος επαναδημιουργείται, εκεί όπου το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια δεν εκτιμάται με βάση το χρώμα ή το φύλο, εκεί όπου η πολιτική ξανασημαίνει τη διαχείριση των κοινών.

We are ungovernable!

Διεθνείς Συμμετοχές:

JACQUES RANCIERE (Γάλλος φιλόσοφος)
Ιθαγενής από STANDING ROCK, DAKOTA
BLACK LIVES MATTER (Η.Π.Α.)
PETER SUNDE (ιδρυτής THE PIRATE ΒAY)
JASON HICKEL (κλιματική αλλαγή, αποανάπτυξη)
ERCAN AYBOGA (Revolution in Rojava, Οικολογικό Κίνημα Μεσοποταμίας)
URI GORDON (Ισραήλ: Αναρχικοί ενάντια στο τείχος)

Kινήματα από Βαλκάνια & Κύπρο | Διεθνής Συνάντηση για το Νερό | Φύλο και Τρανς Δικαιώματα

ΟΜΙΛΙΕΣ | ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ | ΣΙΝΕΜΑ | ΘΕΑΤΡΟ | ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ & ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ | ΚΟΜΙΞ | WORKSHOPS

www.babylonia.gr

Συμμετέχετε στην Πλατφόρμα Δημόσιου Διαλόγου με τον Ζακ Ρανσιέρ

–Περισσότερες πληροφορίες σύντομα–

 

Hot Women

Posted: Απρίλιος 30, 2017 in ...musica
Ετικέτες: , ,

Μια συλλογή τραγουδιών που επιμελήθηκε ο μεγάλος καρτουνίστας Robert Crumb. Τραγουδίστριες από  Μεξικό, Κούβα, Χιλή, Ελλάδα, Τουρκία και άλλα μέρη με θερμό κλίμα και ηχογραφήσεις από το πρώτο μισό του περασμένου αιώνα. Ο Robert Crumb που είναι εκτός των άλλων και μουσικός, δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για τα παλαιά ακούσματα και τις «δυνατές» γυναίκες. Σε αυτή τη συλλογή ακούμε και τη Ρίτα Αμπατζή να τραγουδάει μη με στέλνεις μάνα στην Αμερική (26:11) καθώς και τη Μαρία Βασιλειάδου…  Αρρώστησα μανούλα μου (29:23).

*στα σχόλια στο youtube έχει αναλυτική playlist

Αντίσταση!!!

Posted: Απρίλιος 26, 2017 in "VIDEO CLUB", ...funny
Ετικέτες:

Ο πατέρας Κλεομένης δείχνει το δρόμο! Σκατά στα διαβολομηχανήματα του καπιταλισμού!!!

Περισσότερη «ορθοδοξία ή θάνατος» εδώ

 

ORTHODOXIA OR DEATH

Έφυγε ο Στάθης Ψάλτης…

Posted: Απρίλιος 21, 2017 in "VIDEO CLUB", ...Cult
Ετικέτες: , ,

Ένα παλαιότερο κείμενο μου – δυστυχώς – πάντα επίκαιρο και διαχρονικό.
(Με αφορμή την οικογενειακή τραγωδία στη Μεσσήνη – και όχι μόνο…)

«Κύριοι – Ταγοί»… παίζετε με τη φωτιά, παίζετε και πιέζεται μυαλά, από καιρό «σαλεμένα». Eξελίσσεσθε σε αδίστακτους «νόμιμους» κρατικούς τρομοκράτες… και κατά ληστεύετε τους κατοίκους αυτής της χώρας. Aναμοχλεύετε ταξικά μίση και πάθη και… υποθάλπετε ακραίες ιδεολογίες. Xρησιμοποιείτε το νόμο και το Kοινοβούλιο κατά τις ορέξεις σας. Aπαξιώνετε με αυτό το τρόπο τους Θεσμούς και δυναμιτίζετε τη Δημοκρατία. Kυρίως, όμως… Εκβιάζεται ανθρώπους που βρίσκονται σε οριακό σημείο. Πιέζεται μυαλά από καιρό «σαλεμένα»… και καταστρέφετε ψυχές, που (λόγο της οικονομικής δυσπραγίας) κατρακυλούν όλο και περισσότερο στο σκοτάδι. Eξαθλιώνετε και διαφθείρετε έναν ολόκληρο λαό… οδηγώντας τον, πραγματικά, στην απόγνωση.

«Κύριοι – Ταγοί»… προσέξτε. Eμφανίζονται «παθολογικές» καταστάσεις ανεξέλεγκτες. Στη χώρα μας η κατάσταση έχει «ξεφύγει»… και όχι μόνο σε πολιτικό οικονομικό επίπεδο… Στις οικογένειες μας, μέσα στα σπίτια μας… εκδηλώνονται πια, «παθολογικές» καταστάσεις ανεξέλεγκτες… και αυτό θα πρέπει να σας ανησυχήσει ιδιαίτερα. Η χρόνια ανεργία και η φτώχεια οδηγεί… στην εξαθλίωση, στην παρανομία, στην πορνεία, στα ναρκωτικά, στις δολοφονίες και στις αυτοκτονίες.

«Κύριοι – Ταγοί»… απορώ, μαζί σας. Δεν ζείτε εσείς, σε αυτή τη χώρα? Δεν έχετε οικογένειες, συγγενείς, φίλους και γείτονες…? Ακόμα και αν δεχτούμε ότι… ο «κύκλος» σας ζει απομακρυσμένος από τον λαό… στα «χρυσά κλουβιά» που οι «πατρόνοι» σας σας παρέχουν… ακόμα και αν δεχτούμε ότι ζείτε με μια, παράνομα αποκτημένη «ευμάρεια» που δεν σας επιτρέπει να σχετίζεστε με τους «πολλούς»… Εσείς, με τα τόσα ΜΜΕ που ελέγχετε… πως και δεν παίρνεται τα μηνύματα της πολιτικής, οικονομικής, πολιτιστικής και ηθικής κατάπτωσης που ταλανίζουν όλη τη χώρα?

«Κύριοι – Ταγοί»… Μια σπίθα αρκεί – και τα πάντα θα γίνουν παρανάλωμα πυρός! Προσέξτε, oι μορφές «διαμαρτυρίας» δεν είναι «στατικές» και οι εκάστοτε «διαμαρτυρόμενοι» μπορεί την μία φορά να είναι «ελεγχόμενοι» την άλλη φορά όμως… μπορεί να δράσουν «ανεξέλεγκτα». Ο Λαός συγκροτεί «μάζες»… και οι μάζες είναι «άμορφες» και «ρευστές». Σε εμένα όλοι οι «σιωπηλά διαμαρτυρόμενοι» μοιάζουν να είναι ποτισμένοι από κάποιο εύφλεκτο υγρό… είναι θέμα τύχης να εμφανισθεί μια σπίθα… και να γίνουν οι πάντες και τα πάντα, παρανάλωμα πυρός!

«Κύριοι – Ταγοί»… μη νομίζετε ότι θα την γλυτώσετε. Mοιάζετε με ανόητους που ανάβουν φωτιά σε αχυροκαλύβα… Θα καούμε όλοι! …και φυσικά, μη νομίζετε ότι εσείς θα την γλυτώσετε. Η χώρα κινδυνεύει να καταστραφεί. Όλα γύρω μας θα καταρρεύσουν! Οι «πολιτικοί αρχηγοί» θα φύγουν βράδυ… και εσείς, θα μείνετε εδώ… «εξιλαστήρια θύματα» στη «λαίλαπα» και την λαϊκή κατακραυγή που οι ίδιοι προκαλέσατε. Mετά το «θάνατο» της χώρας και την εξαθλίωση του λαού μας, οι «Πατρόνοι» σας, θα σας κοιτούν αδιάφορα και ως στυγνοί «οικονομικοί εκτελεστές» που είναι, θα στρέψουν το ενδιαφέρων τους στην επόμενη χώρα που θα ξεκοκαλίσουν. Mετά από αυτό, εσείς και εμείς… θα είμαστε «ένα με το χώμα»… και φοβάμαι πως κανένας μας δεν θα δείχνει πια ενδιαφέρων για το «ποιος» και το «τί» έφταιξε.

Συνέλθετε «Κύριοι – Ταγοί»… Mην συνεχίσετε να δέχεστε να υπηρετείτε τους «νεκροθάφτες» του περήφανου λαού μας.

Και ΟΛΟΙ εμείς… ας συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε και το τί θέλουμε να κάνουμε. Ας μην επιτρέψουμε σε αυτούς που μας έφεραν σε αυτό το κατάντημα… να μας παρουσιάζονται τώρα, «ως σωτήρες μας». Ας στηρίξουμε τους νέους ανθρώπους που αγωνίζονται να αλλάξουν τα πράγματα… (όποιοι και όπου και αν είναι αυτοί) Σαν λαός, ας βαδίσουμε με αξιοπρέπεια, ας θυμηθούμε τα όνειρα μας… και ας προσπαθήσουμε (όλοι μαζί) να τα πραγματοποιήσουμε.

ENEPΓOΠOIHΘEITE!

Ps.Mavro/Stavriotis

Circus

Posted: Μαρτίου 3, 2017 in "VIDEO CLUB", ART
Ετικέτες: , ,

Ο Tom Waits γράφει, ο Ken Nordine διηγείται και ο Joe Coleman εικονογραφεί…

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

*πρόσωπα και γεγονότα της φαντασίας…

Ιούλιος στο νησί, οι τσέπες άδειες. Περίμενα να πλακώσουν τηλεοράσεις στο εργαστήρι για να βγάλω μισό μεροκάματο. Απ’ όταν παράτησα τη μηχανολογία πριν καν την αρχίσω και ξεμπέρδεψα με κάτι προβλήματα υγείας, έκατσα να μάθω την τέχνη του πατέρα μου. Καλοκαίρι έπεφτε η δουλειά και έψαχνα για συμπλήρωμα. Μια ψησταριά στη γειτονιά έψαχνε διανομέα με μηχανή δική του. Πήγα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η καριέρα μου ως διανομέας πήγε κατά διαόλου. Τελευταία διανομή στις φύλακες. Φυλακές; Ναι. Χτύπα στην κεντρική πύλη. Μια ώρα να ανοίξουν και να βρεθεί ο φύλακας που παράγγειλε σουβλάκια. Βιάστηκα να γυρίσω για να μη γκρινιάζει η κότα που έκανε τα κουμάντα εκεί μέσα. Έφυγα σε μια στροφή… Ό,τι έβγαλα εκεί μέσα τα έδωσα στο συνεργείο. Εγώ γρατσουνιές μονάχα και έγδαρα την καλή μου τη ζώνη. Ευτυχώς ήταν διπλής όψεως, αν και ακόμα απ’ τη γδαρμένη μεριά τη φοράω.

Λίγες μέρες ηρεμίας και μετά απελπισία ξανά. Τα ‘χα ανάγκη τα λεφτά να μη χάσω τη γυναίκα. Έπρεπε να βρω το δρόμο μου, να σταθώ στα πόδια μου. Ώριμες καταστάσεις για άνθρωπο χωρίς χαρτιά σε κορνίζες και δυσπροσάρμοστο προς το στρατιωτικόν κλίμα.

Μια μέρα που έτυχε να γυρνάω με το μηχανάκι μια φίλη απ’ τη δουλειά, μου είπε για ένα καφενείο κάτω απ’ το γραφείο. Ζητούσαν καφετζή και τους μίλησε για μένα. Ζευγάρι, καλά παιδιά με πίστη στο Θεό και τέτοια. Ένα παιδί στην κοιλιά και άλλο ένα να τριγυρνάει στο μαγαζί και να τα κάνει πουτάνα. Δε γαμιέται… καλά τα πάω με τα παιδιά. Πήγα την άλλη μέρα, συστήθηκα, σχολίασα θετικά τη φωτογραφία του γέροντα πίσω από το μπαρ και πιάσαμε κουβέντα για τα θεία. Αποδείχθηκα διαβασμένος.

Δικιά μου η δουλειά, καλό το μεροκάματο και ο εργολάβος ας πάει να γαμηθεί. Το ‘χα πάρει απόφαση… αντιπαροχή δεν… οπότε εργάτης τιμημένος. Εκεί που ήλπιζα πως θα ‘χω λεφτά και σπίτι να κάνω το ζωγράφο και να μπορώ και να πηγαίνω στους γιατρούς χωρίς να το σκέφτομαι, έρχεται το ίδιο σου το αίμα που βαστούσε τότε εξουσία στο νησί και σε πατάει στο λαιμό… «Εισοδηματίας; Όχι ρε πούστη, θα ματώσεις». Τρέξιμο όλη μέρα μες την πιάτσα με τα φρέντα και το μπλουζάκι μουσκεμένο και με ζέστη και με κρύο. Στις καταιγίδες δε, τους έπιανε ο ρομαντισμός τους και θέλανε όλοι εσπρεσάκια. Ομπρέλα, δίσκος και λούτσα ο δικός σου να μη χαλάσει ο καφές. Κόκκινες οι κάλτσες από το αίμα στο σπίτι αλλά μεροκάματο γερό και καθημερινά στην τσέπη.

Ο κόσμος με συμπαθούσε μπορώ να πω και ήταν ευγενικός. Λίγο μεγάλος και κάπως γνωστικός τούτος εδώ για αυτό το χαμαλίκι. Έβγαζα και κανένα δεκάρικο πολλές φορές απ’ τα τυχερά. Θυμάμαι τον κορνιζά, τον τύπο με τη λέσχη, τη μεσίτρια, τους γιατρούς, κάτι μαλάκες υδραυλικούς, τους ηλεκτρονικούς… ξέρανε και τον πατέρα μου αυτοί. Μάστορας απ’ τους παλιούς. Στις τηλεοράσεις δούλευε και ο συγχωρεμένος ο Γιάννης, πότε ήθελε καφέ με τοστ και πότε το χυμό του. Έλεγε στ’ αφεντικό μου… «αντί να μας φέρεις καμιά γκόμενα, μας έφερες τον Καζούλη».

Ο Γιάννης σκοτώθηκε τρία χρόνια μετά, μια ανεμοδαρμένη μέρα που πήγε για κεραίες. Πιο μικρός από μένα. Έτυχε και ήμουνα στο νοσοκομείο όταν τον φέρανε. Ένας γιατρός βγήκε κλαίγοντας απ’ τον ανελκυστήρα και μας είπε ποιος ήταν ο σκοτωμένος. Μάτωσε η ψυχή μου. Τα ουρλιαχτά της μάνας του θαρρείς και τα ακούω ακόμα. Τρελάθηκα για τούτη την αδικία. Ήπια εκείνο το βράδυ. Στο γυρισμό για το σπίτι ανέβηκα στη μηχανή και έπεσα 100 μέτρα πιο κάτω. Σηκώθηκα, ανέβηκα ξανά. Το είχα ήδη χάσει. Είπαν πως καρφώθηκα με τη μηχανή σε μια κολώνα και με γύρισαν πίσω στο νοσοκομείο μαυρισμένο. Με σπασμούς ως το ξημέρωμα και μια βδομάδα με υπνωτικά.

Πίσω στο καφενείο… πολύ δουλειά, καβγαδάκια, συζητήσεις για τον Θεό και τον Βασίλη τον Παπακωνσταντίνου. Έτσι πέρναγαν οι μήνες. Αν δεν ήταν το ξέκαμα, μια χαρά περνούσαμε. Γυρνούσα σπίτι και μου τραγουδούσε ο Νικόλας ο Κακούργος… «αφού με καταστρέψανε οι συγγενείς και οι φίλοι έκαψα την καλύβα μου να μη με τρών’ οι ψύλλοι…» Τα γούσταρα πολύ τα λαϊκά και τα ρεμπέτικα, από εκείνο τον καιρό. Μια φορά τη βδομάδα έβγαζα και τη γυναίκα να πάμε να φάμε στου καπετάνιου ή σε καμιά άλλη ταβέρνα. Μου άρεσε αυτή η κατάσταση και ας μου έβγαινε η πίστη. Είχα βλέπεις σίδερα στη μέση από παλιά μου τραύματα και όταν τελικά έφυγα από εκεί, ήμουνα λιγάκι πιο σακατεμένος από τα πριν.

Θυμάμαι ακόμα τη μέρα που μου λέει τ’ αφεντικό… «θα πας καφέ στο μπάρμπα σου». Του τα ‘χα πει. Η καρδιά μου χτυπούσε λιγάκι πιο γρήγορα. Μίσος για τον άνθρωπο που γκρέμισε το όνειρο του εισοδηματία. Από καιρό τα σενάρια της εκδίκησης και να που τώρα θα βρεθώ ξανά μπροστά στον άνθρωπο που με έβγαλε από τα ιδεολογικά αδιέξοδα μιας εύπορης ζωής. Βαράω κουδούνι, ανεβαίνω τη σκάλα, χτυπώ την πόρτα… περάστε…
-Έφερα τον καφέ σας.
-Ακούμπησε τον εδώ.
Πού να με θυμάται ο καριόλης από τις φασαρίες στο δημοτικό συμβούλιο… Δεν ζητήσαμε χάρη από το αίμα μας, μα ούτε και μαχαίρι. Το δίκιο μας μονάχα. Όλος ο συρφετός των συμβουλατόρων έλεγε πως είμαστε καρχαρίες απ’ τους μεγάλους… ένα σόι ανθρώπων που μεγάλωσαν δίπλα σε στάβλους και τούτος ο μαλάκας που είχα μπροστά μου, δήλωσε άγνοια περί του θέματος κι ας τον είχαμε δικηγόρο όταν πέφτανε οι υπογραφές με τους εργολάβους… Αφήνω τον καφέ στο γραφείο, μου αφήνει 50 λεπτά ρέστα. Κοιτάω τα χαρτιά, την ακριβή του πένα, τα στυλό, το χαρτοκόπτη… τον αρπάζω και προσπαθώ να τον καρφώσω βίαια στην κορφή αυτού του σάπιου καύκαλου, ουρλιάζει καθώς τον χτύπησα χωρίς να εισχωρήσει η μαλακία στο μεδούλι. Αίματα… προσπαθεί να μου πιάσει το χέρι, δεν τα καταφέρνει, τον χτυπάω ξανά με όλο μου το μίσος… ξανά και ξανά μέχρι που ένιωσα το κρανίο του να σπάει και τέρμα και οι φωνές και οι χειρονομίες. Δεν σταμάτησα. Έκανα ανασκαφή με το χαρτοκόπτη μέχρι να βρω τα σκατά που έκρυβε εκεί μέσα χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Μακέλεμα μεγάλο…

-Γνωριζόμαστε; ρώτησε με απορία καθώς με παρατηρούσε να χαζεύω το γραφείο του.
-Ε; Όχι με συγχωρείτε. Ευχαριστώ είπα, πήρα το πουρμπουάρ μου και την έκανα. Ήταν η τελευταία φορά που μπήκα εκεί μέσα. Εκείνον… τον τότε δήμαρχο, ακόμα τον βρίζουν στους δρόμους. Εμένα τουλάχιστον μου χαμογελάει και κανένας άνθρωπος.

Γιώργος Μικάλεφ

Παρουσίαση της τελευταίας λογοτεχνικής δουλειάς του Χρήστου Ζάχου

“X- έγερση Υποσυνειδήτου”

Ποιήματα θα διαβάσει ο ίδιος
τα οποία θα ντύσει μουσικά το σχήμα Ζυγιά
(Σπυριδούλα Βεντούρη – Λύρα, Σταύρος Τερεζάκης – Λαούτο)
Θα ακολουθήσει συζήτηση και θυσία μιας πνευματικότητας
Η εξέλιξη αβέβαιη και απρόσμενη
Παρακολουθείτε με δική σας ευθύνη
Παρασκευή 24 Φλεβάρη στις 8:00μμ
Στο καλλιτεχνικό καφενείο “Καλλικατζούρα”
(Ατταλείας 289α, Νίκαια)
Είσοδος: Ελεύθερη
Έξοδος: Δεν θα υπάρξει

links:

η εκδήλωση στο facebook εδώ

Η Νόσος της Ποίησης